Τι είσαι;
Ποιος;
Αυτή η φωνή, ΑΥΤΗ Η ΦΩΝΗ, αναρωτιέται.
Κληρονόμησε τη θλίψη απ’ τον πατέρα, αλλά γράφει για τη μητέρα – και για τη μεγάλη μητέρα.
Σύμβολα;
Μεταφορές;

As if anything matters.

Όταν εσύ, ΕΣΥ, τολμάς να φοράς πάλλευκο ρούχο και γύρω σου είναι σκοτάδι –
Όταν εσύ, ΕΣΥ, τολμάς να ρωτάς τον παγκόσμιο άνθρωπο πού έχει κρυφτεί –
Όταν εσύ, ΕΣΥ, κλαις ενώπιον όλων αυτών που αμήχανα χειροκροτούν τα δάκρυα –

Τότε, εσύ, ΕΣΥ, can
Have courage
To receive your love
I can
Step steps
Follow my blind
Inside
My self
The secret grows
My own
Shelter
Agony goes
I was born to adore you
As a baby in the blind
I was born to represent you
To carry your head into the sun
To carve you face into the back of the sun

[Όσοι ήταν εκεί, ξέρουν – αυτό... μάλιστα!]