ο δαιμονιστής ή πούλα την ψυχή σου σε μένα επιτέλους


Το διάβασα σχεδόν απνευστί. Χωρίς ανάσα και χωρίς να μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τις λέξεις του. Ο “δαιμονιστής” είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ, αλλά αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα…
Η προηγούμενη εμπειρία μου με το συγγραφέα ήταν το “Βιβλίο των βίτσιων” το οποίο το θεώρησα γεμάτο κλισέ υπερβολές και εμφανείς επιρροές από έναν, ανώριμο ακόμα, Μαρκήσιο De Sad. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν γράφτηκε αυτό το βιβλίο ο Αύγουστος ήταν μόλις 19 ετών, αν δεν πέφτω έξω. Από μόνο του έχει να πει πολλά.
Αλλά ο “δαιμονιστής” έχει να πει κι άλλα. Ανακεφαλαιώνει, κατά μία έννοια, όλα τα προηγούμενα βιβλία του και συγκεφαλαιώνει τις υπέροχες εμμονές του συγγραφέα. Γιατί όμως υπέροχες; Για τον απλό λόγο ότι είναι ένα βήμα μπροστά από το βίτσιο, το σαδισμό και, με λόγο απλό και μετρημένο, επάξια ίσταται ενώπιον των ευθυνών του σ’ ένα πλαίσιο γεμάτο γαμωσταυρίδια (δεν υπάρχει καταλληλότερη λέξη για να χρησιμοποιηθεί υπό διάφορες αναγνώσεις…).
Λίγα λόγια απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Δεν μπορώ να σας πω τ’ όνομά μου, γιατί δεν έχω όνομα. Είμαι γόνος μιας αρχαίας ράτσας.Είμαι δαιμονιστής. Κι αυτή είναι η ιστορία μου…
Έτσι ξεκινά η αφήγηση ενός ανθρώπου που δεν είναι ακριβώς άνθρωπος. Ενός πλάσματος που ζει με διάφορες μορφές ανάμεσά μας. Το πρόβλημα και ταυτόχρονα η κόλασή του είναι ο έρωτας.Γι’ αυτόν κλέβει, γι’ αυτόν σκοτώνει, γι’ αυτόν βυθίζεται διαρκώς στην αθλιότητα. Η ιστορία του διαβάζεται σαν άγριο θρίλερ ή σαν απίστευτο βέβηλο χρονικό. Όμως πίσω από τις συγγραφικές επινοήσεις που υποδαυλίζουν έντεχνα μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου, αγωνίας αλλά και απόγνωσης, O δαιμονιστής αποτιμάται πρώτιστα ως μια βαθιά στοχαστική αναζήτηση των ορίων και των διαστάσεων της ερωτικής επιθυμίας. Ως ένα βιβλίο φαντασίας που φωταγωγεί αδιάκριτα τις σκοτεινές ατραπούς της ηδονής, εκεί όπου θρυμματίζεται αλλά και ανασυντίθεται κάθε φορά η ανθρώπινη υπόσταση.
Ο Κορτώ φωνάζει και τρομάζει. Δεν ξέρω αν είναι μία προσωπικότητα με ένα βαθύ παρελθόν (είναι μόλις 28 χρόνων σήμερα) και σίγουρα δε με ενδιαφέρει από την ψυχαναλυτική άποψη, μιας και, σαρτρικός ων, θεωρώ ότι ο Freud απλώς κατέστρεψε τη λογοτεχνία και αλλοίωσε τον Εμπειρίκο, για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα. Ο Αύγουστος, λοιπόν, φωνάζει. Ουρλιάζει στα καθωσπρέπει αυτιά μας και μας υπενθυμίζει τις μικροαστικές μας αμαρτίες χωρίς να έχει καμμία απολύτως διάθεση να μας τις συγχωρέσει. Άλλωστε, δε φαίνεται να τον αφορά αυτό, αλλά και ούτε νοιάζεται κανείς για μια τέτοια προοπτική.
Είναι ο συγγραφέας που καταφέρνει μ’ αυτό το κείμενο να αναστηλώσει τη χαμένη τιμή της ομοειδούς λογοτεχνίας των εμμονών της καταστροφής και της παρά φύσιν απορίας μιας μικροαστικής πραγματικότητας που έχει ως γνώμονα το συνεχές άλλοθι της αδηφάγου καθημερινότητας.
Ο συγγραφέας μας βγάζει έξω από αυτήν. Τη στέλνει μεγαλειωδώς στο διάολο.
Δεν προτίθεμαι να παραθέσω αποσπάσματα, ούτε να θεωρητικοποιήσω ασύστολα. Αυτό το βιβλίο είναι μια διδακτορική διατριβή για τη σαδομαζοχιστική λογοτεχνία (σαν να τον ακούω το συγγραφέα να ηδονίζεται και να πονά ταυτόχρονα καθώς γράφει) και για την ανακύκληση μιας γραφής που τολμά να ξεγυμνώσει το ένα αντιφροϋδικό εγώ τσαλαπατώντας με λύσσα το υπερεγώ που ως τέτοιο εκμηδενίζεται και πάει… Αποχαιρετήστε το.
Μετά την τελευταία σελίδα ακούς τη φρίκη να σου σιγοτραγουδά ήχους έρωτα ακραίου κι εσύ να ιδρώνεις ακατάπαυστα νιώθοντας τη σάρκα σου να τρέμει παλεύοντας να βγει στον κόσμο.
Στην αλήθεια αυτού του γαμημένου κόσμου.

[διαβάστε επίσης
BookAttack – NuwandaΣυνέντευξη που μου παραχώρησεDiavasame NeutrinoΒιβλιοκαφέ ]

One thought on “ο δαιμονιστής ή πούλα την ψυχή σου σε μένα επιτέλους

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s