χωρίσεμεις

Γιατί πώς αλλιώς, αφού φοβήθηκε ο πόνος να ξεσπάσει και έβαλε ασπίδα στο πρόσωπο τα χέρια. Γιατί έπαψες να με ρωτάς; Τώρα κατάντησα να μη θυμάμαι την απάντηση και σε λίγο δε θα την ήξερα ποτέ. Πάνω από το φαροφύλακα κρέμεται ακόμα εκείνο το κοπίδι, κι εκείνη η αράχνη που ζούσε μέσα στην τσέπη του, έγινε ρολόι και του θυμίζει τη θάλασσα χωρίς εμάς. Χωρίς εμάς κι εμείς χωρίς εμείς, χωρίσεμεις, χωρίσαμε, χωρίσεμας, χώρισέ μας.Παραληρηματικές ονειρώξεις κι οι φύλακες του δέρματος, οι θύλακες έπρεπε να πω;, ανοίγουν τόσο που να ξαναχωρέσουν το μαύρισμα που έκανες κάτω από τη λάμπα που βλέπαμε τα γράμματα του παιδιού που βγήκε από σένα και, ω της συμπτώσεως, ήταν και δικό μου. Κι ο έρμος ο Ερμής, μικρούλα μου, γελά γιατί ξέρει να μετρά τις γέννες με τα φτυάρια και τις αξίνες που κρατά στα χέρια της η ερωμένη τού Άδη. Άδης. Άδειος. Ναι! Υπάρχει ο Άδης χωρίς να χρειάζεται να τον φιλά αυτή η πόρνη θεΐνα. Μην αναρωτιέσαι πού γέννησες απόψε.

Τα ξέρω όλα χωρίς να με ρωτά κανείς, μιας και η αλητεία των θεών ξέρει τι έμεινε κανείς να ξέρει χωρίς να τον ρωτούν. Χωρίς να τον ρωτούν τι πρέπει να θυμάται. Κι εγώ από ’δω και πέρα θα υπακούσω πιστά στο παιχνίδι τους, αφού ένα παιδί γεννήθηκε κι εγώ συμπίπτω με την ώρα. Τέλος για τους σταυρούς, τέρμα οι αντιπαροχές των αμαρτιών που έχτιζαν οι άγγελοι παραδείσους χωρίς θεούς, αφού οι θεοί, αγράμματοι, δεν έχουν ποιον να τους σχωρέσει. Χαρούμενες στρατιές ερωτευμένων χοροπηδούν πάνω στα αντικείμενα του έρωτά τους. Κι εσύ από εκεί που συνεχίζεις να γεννάς και να γεννάς και να γεννάς, άμορφή μου, κι εγώ -λυτρωμένος πια από συμπτώσεις- βάλλω εναντίον αυτών που περίμεναν τον έρωτα και ο ηλίθιος ήρθε. Ήρθε ο απατεώνας και ήταν όπως τον περίμεναν. Καμμιά έκπληξη. Καμμιά κατάρα. Όλα όμορφα κι ωραία. Μιμήσεις πράξεων σπουδαίων και τελείων δε θέλατε; πάρτε τώρα να ’χετε μια ακόμα ζωή ίδια μ’ αυτή που ζείτε.

Ηδονισμός και σταυροκόπημα με χέρια γεμάτα τέλος. Με πονούν οι συμπτώσεις. Με πονούν οι συμπτώσεις, μάζα μου. Αποδείξεις μιας ζωής που χώθηκε και σκεπάστηκε για πάντα σε μια άμμο ακίνητη.

Ας ήταν τουλάχιστον κινούμενη να παίρναμε και κανέναν άλλον μαζί μας. Έστω και δια της βίας.