ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΛΛΙΑΚΟΥ – Είναι κρυμμένη η ευτυχία;


Η αλήθεια…Μ’ αρέσει η μεταφορά του σπασμένου καθρέφτη. Μαζεύεις ένα θρύψαλο προσέχοντας μην κοπείς και βλέπεις μέσα ένα μικρό τμήμα του εαυτού σου ή του χώρου στον οποίο βρίσκεσαι. Η αλήθεια είναι υποκειμενική, υπάρχουν πολλές αλήθειες, έχει σημασία όχι μόνο τι γυαλί κρατάς αλλά και ποιος είσαι. (Ποιος είσαι ως συγγραφέας, ποιος είσαι ως αναγνώστης.) Έχει σημασία πού διαλέγεις στρέψεις το θρύψαλο. Όσον αφορά την αφηγηματική αλήθεια, ποια θρύψαλα θα δείξεις. Οι λεπτομέρειες είναι που δίνουν αληθοφάνεια στο τεχνητό κατασκεύασμα. Είναι όπως τα κομμάτια ενός παζλ: κάποια κομμάτια σε βοηθάνε να συμπληρώσεις την εικόνα, άλλα λιγότερο. Τα πρώτα είναι απαραίτητα, τα δεύτερα μπορούν (ή πρέπει) να παραλειφθούν, τα συμπληρώνει ο αναγνώστης από μόνος του.

Το σώμα και η γλώσσα

Το σώμα υφίσταται περιορισμούς για να μπορέσει να βρει τη γλώσσα. (Όλο αυτό το καθισιό μπροστά στην ίδια οθόνη, η ίδια θέα απ’ το παράθυρο, οι ίδιοι αρχινισμένοι χαρακτήρες που για καιρό δεν ξέρεις τι πρόκειται να τους συμβεί.) Κι όμως, το σώμα δεν είναι αμέτοχο. Γράφοντας μεταφέρεις και εμπειρίες σώματος. Πολλές φορές, ξένων σωμάτων που κάπως πρέπει να τα οικειοποιηθείς.Όταν ολοκλήρωνα αυτό το χειρόγραφο ήμουν οκτώ μηνών έγκυος. Δύο σώματα, αλλά αυτό ήταν άσχετο. Έπρεπε να υποδύομαι ένα άλλο σώμα.

Το δωμάτιο και η θερμοκρασία του

Το δωμάτιο είναι ο κλειστός χώρος, αλλά και ο οικείος και εντελώς προσωπικός χώρος. Η θερμοκρασία δωματίου είναι όμως θερμοκρασία συντήρησης. Σε τέτοια «δωμάτια» ζουν πρόσωπα που τους αφαίρεσαν τα αισθήματα (θραύσμα ενός στίχου του Ελύτη), που τα αισθήματα τους υπόκεινται σ’ έναν διαρκή εργαστηριακό έλεγχο, εκτοπισμένα και αποσυνδεδεμένα απ’ τους ίδιους, έλεγχο στον οποίο όμως τα υποβάλλουν αυτοί οι ίδιοι.

Tις Κυριακές στην Αγγλία

(και οπουδήποτε αλλού) τις περνάμε με τα παιδιά. Έχουμε δύο κόρες πολύ απαιτητικές (και καλά κάνουν). Παιδικά πάρτι, χειροτεχνίες, κανένα μουσείο, καμιά εκδρομή. Δεν μπορώ να πω πάντως πως δε μ’ αρέσουν οι Δευτέρες.

Το Πανεπιστήμιο και η λογοτεχνία

είναι δυο εντελώς ξεχωριστά πράγματα, με βασικά κοινά σημεία την καθιστική ζωή, την πειθαρχία που απαιτεί αυτού του είδους η καθιστική ζωή, και το ντελίριο που ενίοτε προκαλεί αυτού του είδους η πειθαρχία.

Τα λόγια και οι καταστάσεις σ’ ένα βιβλίο

πρέπει να σε κάνουν να βλέπεις τη ζωή των άλλων (των χαρακτήρων του βιβλίου) σαν να ήταν η δική σου. Ούτε και τη δική σου ζωή την καταλαβαίνεις πάντα -συνήθως τη ζεις προς τα μπρος και την καταλαβαίνεις προς τα πίσω-, το ίδιο ισχύει και για τους χαρακτήρες ενός βιβλίου. Αν είναι καλοί, τότε επιστρέφουν στη μνήμη σου αργότερα, σου μεταφέρουν σκέψεις που έκαναν εκτός βιβλίου, τους μιλάς, ίσως να θέλεις κάποια στιγμή να τους γνωρίσεις.

Οι ανεκπλήρωτοι πόθοι

είναι οι πιο οδυνηροί. Αλλά έτσι κι εκπληρωθεί ένας πόθος (π.χ. γίνεις συγγραφέας όπως το ήθελες πάντα, ή βρεις τον εκλεκτό σου ή ο,τιδήποτε) το δύσκολο είναι να τον κρατήσεις ζωντανό. Ίσως όμως ο αληθινός πόθος να είναι και εσαεί, εν μέρει τουλάχιστον, ανικανοποίητος πόθος. Όσο κοντύτερα φτάνεις στο στόχο, τόσο καθαρότερα βλέπεις πως αυτό που ήθελες ήταν κάπως διαφορετικό, πως έχει κι άλλο.

Η Αθήνα και η ξενιτιά.

Είναι φορές που και η μεν και η δε μου προκαλούν φυσικό πόνο, ούτε εκεί είμαι ούτε εδώ, ούτε ελληνικά μιλάω πια καλά ούτε αγγλικά, φορές που θέλω να γυρίσω πίσω (για πρακτικούς λόγους δε γίνεται), φορές που μου φαίνεται πως τελικά καλά είμαι εδώ, σε μια κάποια απόσταση. Γράφω στα ελληνικά για να μειώσω την απόσταση απ’ τη χώρα που άφησα, μεγαλώνοντας έτσι την απόσταση απ’ τη χώρα που ζω. Μάλλον κάπου με τρέφει αυτός ο διχασμός.

Το παρελθόν και οι αναμνήσεις

μπορούν να τροφοδοτήσουν το μέλλον ή να το στραγγαλίσουν. Ως συγγραφέας, πρέπει να βρεις τη σωστή δοσολογία.

Είναι κρυμμένη η ευτυχία;

Υπάρχει το επικίνδυνο είδος του να περνάς καλά και χαλαρά (η μεγαλύτερη χαλάρωση είναι βέβαια ο θάνατος) και το δυσκολότερο είδος του να βρεις πώς θέλεις να διαθέσεις τον εαυτό σου. Θέλεις να είσαι σαν τους άλλους ή να είσαι διαφορετικός, αυτό είναι το ζητούμενο. (Μέχρι να το βρεις, μπορεί να ‘χει περάσει όλη σου η νεότητα. Δεν πειράζει, σημασία έχει το ταξίδι όχι ο προορισμός.)

Στο τέλος, η Δήμητρα…

Κι εγώ διερωτώμαι τι θα γίνω στο τέλος. Προτιμώ όμως να μην το σκέφτομαι και τόσο. Το τέλος, εννοώ. Όσον αφορά το πώς θα γράφω στο τέλος -αν θα γράφω καλύτερα και πόσο καλύτερα- σίγουρα δε θα ήθελα να βρίσκομαι ήδη στο τέλος. Ούτε καν στην αρχή του τέλους, αλλά ίσως στο τέλος της αρχής.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s