Ιάσων Αθανασιάδης-Fowden: Ανταπόκριση από τη Μέση Ανατολή

Afghanistan.September2005 1211L
Είναι συγκλονιστικό να υπάρχουν άνθρωποι που, σε ηλικία μικρότερη των τριάντα, έχουν καταφέρει να κάνουν τόσα πολλά πράγματα. Είναι κάποιοι άνθρωποι, λοιπόν, που έχουν στο ενεργητικό τους επαγγελματικές δάφνες που -εδώ είναι το σημαντικότερο- συνδυάζονται με απόλυτη κοινωνική προέκταση και βάθος που σε κάνει να μένεις άφωνος με το αδιάκοπο πάθος για τη δουλειά τους.

Ο πρόλογος έχει να κάνει με τον Ιάσονα Αθανασιάδη-Fowden, ένα νέο 28 ετών (γεννήθηκε το ’79 στην Αθήνα), ελληνοβρετανικής καταγωγής και ευρωπαϊκής – αραβικής μόρφωσης και κουλτούρας. Ο Ιάσονας, μέχρι τη στιγμή που μιλάμε, έχει καταφέρει να συνεργαστεί, μεταξύ χιλιάδων άλλων, με το BBC, το Al-Jazeera, τους Times, τον Guardian, τους Washington Times, τα δικά μας ΝΕΤ και ΣΚΑΪ, με διάφορα καναδικά, ελληνικά και άλλα αραβικά μέσα ενημέρωσης, ως ανταποκριτής, παραγωγός ντοκυμαντέρ και ερευνητής (σε συνδυασμό πάντα με τα χαρακτηριστικά του προλόγου) απ’ το Λίβανο, το Ιράν, το Ιράκ, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, τη Συρία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Τουρκία, το Κατάρ, το Αφγανιστάν, την Κούβα και την Υεμένη.
Αυτός ο κοσμογυρισμένος ρεπόρτερ, επαναλαμβάνω, είναι μόλις 28 ετών. Μιλά 5 γλώσσες συν τα τουρκικά που μαθαίνει σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, έχει κάνει τέσσερις εκθέσεις φωτογραφίας στην Τεχεράνη, την Αθήνα και το Λονδίνο και έχει εκπαιδευτεί με υποτροφίες από το BBC, το Oxford University και αυτήν την εποχή βρίσκεται στο Harvard όπου έτυχε μιας υποτροφίας (Nieman Fellowship) για δημοσιογράφους, όντας ο δεύτερος Έλληνας που τυγχάνει αυτής της υποτροφίας και ένας από τους νεότερους υποτρόφους, μιας και η υποτροφία προορίζεται για mid-career journalists… Θέλετε κι άλλα;
Δε θα πω άλλα εγώ. Ας αφήσουμε τον ίδιο να μιλήσει μέσα από τις ερωτήσεις που κατάφερα να του θέσω μέσω email, μιας και δεν είχα χρόνο να ταξιδεύω από τόπου εις τόπον για να τον βρω…!

– Ιάσονα, η πρώτη -αυτονόητη- ερώτηση είναι πώς ένας νέος 28 ετών έχει μέχρι τώρα καταφέρει όλα αυτά τα πράγματα;

Απλώς επειδή το ήθελα, αλήθεια. Όταν ήμουν στο ελληνικό σχολείο, ένιωθα ότι πνιγόμουν από την επανάληψη της συνηθισμένης γνώσης και της «παπαγαλίας», όπως συνηθίζαμε να την αποκαλούμε. Η ανεξάρτητη σκέψη δεν ενθαρρυνόταν. Ακόμα και οι επαναστάτες είχαν τη δική τους γωνιά –ονομαζόταν «Τζούρα Club» το μέρος που πήγαιναν να καπνίσουν, το οποίο βρισκόταν στις τουαλέτες, και κάποιοι ευφυείς είχαν τη φαεινή ιδέα να αναρτήσουν ένα αυτοκόλλητο από το Jurassic Park (ένα σύμβολο του σύγχρονου american dream παρότι επαναστάτες…) πάνω στην πόρτα και να σβήσουν το «-ssic».

Όταν μετακομίσαμε στην Αγγλία, οι γονείς μου με έγραψαν σε ένα σχολείο όπου την πρώτη μέρα ο δάσκαλος μας είπε να μελετήσουμε τα 14 Σημεία του Προέδρου των ΗΠΑ Woodrow Wilson για το μάθημα της ημέρας. Σαν καλός Έλληνας μαθητής, τα αποστήθισα. Την επόμενη μέρα στην τάξη, σε μια ερώτησή του σχετικά με το πώς τα 14 σημεία είχαν επηρεάσει τον κόσμο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επίμονα σήκωσα το χέρι μου και τα είπα όλα με μια ανάσα. Η τάξη σχεδόν ξέσπασε σε γέλια εναντίον μου και ο δάσκαλος προσπάθησε με δυσκολία να καλύψει την έκφραση γελοιότητας απ’ το πρόσωπό προς τη διαδικασία σκέψης που παρακίνησε την πράξη μου. Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με ένα Πρωτοκοσμικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Από τη καλλιέργεια του σπόρου της ανεξάρτητης σκέψης, υπήρξε ένα εύκολο βήμα στο ξεκίνημά μου να βλέπω τον κόσμο γύρω μου έξω από τη γυάλα μου. Αναδρομικά, αναλογιζόμενος την παιδική μου ηλικία μεγαλώνοντας στην Ελλάδα, συνειδητοποίησα ότι είχαμε χειραγωγηθεί στις γιορτές, που ήταν κάτι παραπάνω από τις συγκεντρωτικές εξάρσεις της εθνικιστικής προπαγάνδας ή από τότε που χάσαμε μια μέρα μάθημα για να πάμε και να φωνάξουμε συνθήματα ότι «η Μακεδονία είναι ελληνική». Έζησα το μουδιασμένο συναίσθημα κάποιου που συνειδητοποιεί ότι τον κορόιδεψαν. Τώρα που έχω ζήσει επίσης και στη Μέση Ανατολή, αντιλαμβάνομαι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο μακριά από τα αυστηρά, καθοδηγούμενα από την κυβέρνηση, εθνικιστικά δομημένα συστήματα της Μέσης Ανατολής.

Πήρα τη συμβουλή της μητέρας μου και σπούδασα μια δύσκολη γλώσσα στο πανεπιστήμιο (αραβικά). Και έχοντας ελευθερώσει τον εαυτό μου από τους περιορισμούς του ακαδημαϊκού τρόπου σκέψης, το απαραίτητο πνευματικό άλμα για να διαλέξω να πάω να ζήσω στη Μέση Ανατολή –μία από τις πιο δαιμονοποιημένες περιοχές του κόσμου, αλλά, στην πραγματικότητα, από τις πιο ασφαλείς- ήταν εύκολο. Τώρα, όταν επιστρέφω στην Ελλάδα και βλέπω τους παλιούς συμμαθητές μου, νιώθω περισσότερο αποστασιοποιημένος από αυτούς. Την τελευταία φορά που ήμουν στην Αθήνα συναντήθηκα με μία φίλη με την οποία δεν είχαμε βρεθεί για περίπου 15 χρόνια και η οποία με βρήκε μέσα από την ιστοσελίδα μου. Επρόκειτο να παντρευτεί και ακόμα πιστεύει στην Πατρίδα και την Εκκλησία. Έχω την αίσθηση ότι η απόπειρα εκ μέρους της να ανοίξουμε συζήτηση ήταν κάπως αμήχανη…

– Πώς ξεκίνησε όλο αυτό το ενδιαφέρον (το πάθος ίσως) για τον ευρύτερο αραβικό πολιτισμό;

Μη συγχέεις το ενδιαφέρον με το πάθος. Όταν μελετάμε τη Μέση Ανατολή, είναι καλό να έχουμε κατά νου αυτό που είπε ο εξαιρετικός Σύριος ποιητής, Άδωνις: «εμείς οι Άραβες έχουμε εκλείψει». Αυτό που καλύπτω όταν είμαι στη Μέση Ανατολή δεν είναι ο αραβικός πολιτισμός αλλά η αραβική δυσλειτουργία, δυστυχώς. Ποτέ ξανά δεν έχει το αραβικό έθνος γίνει πιο ανίκανο. Ένα ακόμα απόσπασμα απ’ τον Άδωνι που καλά θα κάνουν οι Έλληνες να ρίξουν μια ματιά:«Έχουμε τις μάζες του λαού, αλλά ένας λαός εκλείπει όταν δεν έχει πια δημιουργική ικανότητα και την ικανότητα να αλλάξει τον κόσμο του… Οι μεγάλοι Σουμέριοι εξέλιπαν, οι μεγάλοι Έλληνες εξέλιπαν και οι Φαραώ
εξέλιπαν».

Εξαιτίας της υπογεννητικότητας, σε αντίθεση με τους Άραβες, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε καν «τις μάζες του λαού».

Προσκολλήθηκα στη Μέση Ανατολή το 1996 ιδιαίτερα όταν ταξίδεψα με τον πατέρα μου στη Βηρυτό. Περπατώντας μέσα στο μεταπολεμικό τοπίο της ανοικοδόμησης, δεν μπορούσα παρά να ανακαλέσω την Αθήνα –το ίδιο αρχιτεκτονικό χάος, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα από άναρχες άσπρες πολυκατοικίες με χρωματιστές τέντες. Η μόνη διαφορά με του Ζωγράφου, τη γειτονιά στην Αθήνα όπου μεγάλωσα, ήταν ότι οι τέντες στη Βηρυτό ήταν σημαδεμένες από οβίδες και κομμένες σε μαύρα κομματάκια από τις εκρήξεις. Και όσο για τον καλπάζοντα καταναλωτισμό, τον ανεξέλεγκτο οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τις επιχειρηματικές ελίτ, ο Λίβανος μπορεί να δώσει ακόμα μερικά μαθήματα στην Ελλάδα, παρόλο που προχωράμε γρηγορότερα από αυτούς.

– Πόσο απέχει και σε τι, σε γενικές γραμμές, ο σύγχρονος αραβικός πολιτισμός απ’ την Ευρώπη των ημερών μας;

Η απόσταση μεταξύ Ευρώπης και σύγχρονου αραβικού πολιτισμού είναι τόσο μεγάλη όσο και οι ουρές των Αράβων που αιτούνται visa και που περικυκλώνουν με αυτές τις ευρωπαϊκές πρεσβείες στη Δαμασκό, το Κάιρο, το Αμμάν και το Ραμπάτ, κάθε μέρα. Αυτό είναι για τον αστικό αραβικό κόσμο που έδωσε ώθηση στην αραβική κουλτούρα της ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής. Όσο για τις ακτινοβολούσες από τους ουρανοξύστες πόλεις της Αραβικής Χερσονήσου, ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα στο νεοφιλευθερισμό, που συνέβη μέσα στο τυποποιημένο ταξικό σύστημα, λαμβάνει χώρα εκεί όπου οι χτυπημένοι από τη φτώχεια Πακιστανοί και άλλοι νοτιοανατολικοί Ασιάτες εργάτες μοχθούν σε συνθήκες 45 βαθμών Κελσίου και 100% υγρασίας να οικοδομήσουν δίκτυα γραφείων μέσα στα οποία Λιβανέζοι, Γάλλοι και Βρετανοί εργάτες με άσπρα κολάρα κάθονται μπροστά από υπολογιστές και αγοράζουν ή πωλούν μετοχές και ομόλογα. Δεν είμαι πολύ σίγουρος για το ποια από τις δύο «Μέσες Ανατολές» είναι πιο καταθλιπτική. Μάλλον, καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ενθαρρυντική.

– Οι Έλληνες τι καταλαβαίνουν λάθος απ’ την κατάσταση στη Μέση Ανατολή; Ή, ακόμα, απ’ τη σύνολη κατάσταση στο Ιράν και στο Ιράκ πιο συγκεκριμένα;

Εξαιτίας του κοινού παρελθόντος, κάποιοι Έλληνες μπερδεύουν το Ιράν με το Ιράκ (παρόλο που αυτό θα σε εκπλήξει). Οι Έλληνες μοιάζουν να παραείναι απορροφημένοι στα reality shows και στις τηλεοπτικές σειρές για να ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει στην περιοχή, εκτός και όταν ένας καινούριος πόλεμος τους επιτρέψει να ασκήσουν τον ενστικτώδη αντιαμερικανισμό και αντισημιτισμό τους. Τη στιγμή που μπορεί να έχουν δίκιο να ασκούν κριτική στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ για τις επιθέσεις τους στο Ιράκ και στο Λίβανο αντίστοιχα, επιδεικνύουν πολύ λίγα σημάδια κατανόησης της δυναμικής της περιοχής. Δυστυχώς, δεν έχουμε απεκδυθεί, ακόμα και τώρα, την άποψη ότι Μέση Ανατολή = Ισλάμ = Τούρκοι = κακό.

Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα διατηρεί ακόμα τη θέση του διπλωματικού μεσολαβητή μεταξύ Ανατολής και Δύσης που διατηρείται από τα χρόνια του Βυζαντίου και τους Οθωμανούς Φαναριώτες, παρόλο που αυτόν το ρόλο όλο και περισσότερο σφετερίζεται η Άγκυρα, της οποίας οι διπλωμάτες αντιλαμβάνονται κατά πολύ περισσότερο από εμάς τη Μέση Ανατολή. Και πάλι, αυτό είναι δικό μας σφάλμα. Έχουμε την τύχη να υπάρχει μία ασυνήθιστη ομάδα μεσανατολιτών Ελλήνων, ειδικά οι Αιγυπτιώτες, πολλοί από τους οποίους μιλούσαν εξαιρετικά αραβικά και δεν ήταν απομονωμένοι στα Πρωτοκοσμικά γκέτο που πολλοί μεταξύ αυτών δημιούργησαν για να αφήσουν έξω την αραβική πραγματικότητα γύρω τους. Αλλά εξαιτίας της δυτικοποιημένης μας πορείας –η ίδια πορεία που οδήγησε στο να κοπούν οι φοίνικες της Ομόνοιας επειδή απεικόνιζαν «σημάδια της ανατολίτικης οπισθοδρομικότητας», αυτοί οι άντρες και οι γυναίκες (αυτοί που κλείστηκαν στα Πρωτοκοσμικά γκέτο) ξέχασαν τα αραβικά τους, δεν τα δίδαξαν στους γιους και τις κόρες τους και άφησαν αυτήν την κληρονομιά να λησμονηθεί. Σήμερα, υπάρχουν ακόμα πολύ λίγοι εκπρόσωποι αυτής της παλιάς τάξης στο διπλωματικό μας σώμα. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο Κωνσταντίνος Μακρής, ένας αραβολόγος που υπηρέτησε πρόσφατα ως πρεσβευτής μας στη Βαγδάτη και που αποφασιστικά έζησε στην Κόκκινη Ζώνη.

Etemad-e Melli_resized

– Η επέμβαση των Αμερικανών στην περιοχή είναι -δικαίως και ευτυχώς- καταδικαστέα απ’ το σύνολο σχεδόν του παγκόσμιου πληθυσμού. Θα μπορούσε άραγε κανείς να διακρίνει θετικά στοιχεία που οι ντόπιοι πληθυσμοί αντιλαμβάνονται, που δεν γίνονται κατανοητά απ’ το “γυμνό” μάτι των υπόλοιπων λαών;

Οι Άραβες μηδενιστές υποδέχονται τις αμερικανικές στρατιωτικές και διπλωματικές εισβολές ως μάταιες ασκήσεις που καταλήγουν να υπονομεύουν τις λύσεις της Ουάσινγκτον, φθίνοντας το ανθρώπινο και οικονομικό κεφάλαιο της αμερικανικής αυτοκρατορίας και επιταχύνοντας προς το τέλος της. Οι Άραβες εθνικιστές και οι Ισλαμιστές ενώνονται για να καταδικάσουν την επέμβαση. Και υπάρχει και μια μαζική αμερικανοποιημένη γενιά, που ζει σε κλιματιζόμενα εμπορικά κέντρα και μοντέρνα διαμερίσματα παντού, από το Αμπού Ντάμπι και το Κουβέιτ έως τα μοντέρνα προάστια του Καΐρου και της Βηρυτού, που κλείνουν τις ειδήσεις και βλέπουν Rotana, το αραβικό MTV, για να ακούσουν τα τελευταία μουσικά χιτ. Ξαπλώνουν φαρδιά-πλατιά στους καναπέδες έξω από σικάτα καφέ και παρακολουθούν τους εργάτες από τις Φιλιππίνες και τη Βεγγάλη, που εισήχθησαν από τους γονείς τους, να τρέχουν από εδώ και από κει ως πλανόδιοι. Σπουδάζουν σε δευτεροκλασάτα δυτικά πανεπιστήμια και ξοδεύουν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους μόνο με Άραβες, μη κάνοντας έστω μια προσπάθεια να κοινωνικοποιηθούν με ανθρώπους του πολιτισμού που τους φιλοξενεί. Επιστρέφουν στην πατρίδα τους για να παντρευτούν κάποιον από την τάξη τους, να βρουν μια δουλειά στα οικονομικά και σπάνε την μονοτονία σπίτι-δουλειά-σπίτι με εκδρομές το σαββατοκύριακο όπου παρακολουθούν τη χώρα τους ως τουρίστες μέσα από τα πεντάστερα μέσα μεταφοράς τους. Σου θυμίζει αυτό μια άλλη γενιά, λίγο πιο κοντά στην πατρίδα;


– Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα στην περιοχή μετά την πτώση του Saddam;

Το Ιράκ, όπως και η Γιουγκοσλαβία, δεν υπάρχει ως χώρα πια, τώρα που ο ισχυρός του άντρας έχει χαθεί. Αν δεχτούμε την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ σε ονομαστική αξία ως «άσκηση επαναφοράς της δημοκρατίας», τότε ήταν ένα τέλειο παράδειγμα πολιτικών προσπαθειών να προωθήσουν τον Iyad Allawi, έναν ισχυρό άνδρα σαν τον Saddam. Έχουμε αναδρομικά συνειδητοποιήσει, όπως καταδεικνύουν οι προσπάθειες για να αναδειχθεί ο Iyad Allawi (ένας ηγέτης σαν τον Saddam), ότι ο Saddam ήταν καλός, ωστόσο ελαττωματικός αρχηγός για το Ιράκ. Μπορεί να μην ήταν ικανός να αναρριχηθεί στην κορυφή της Σουηδίας ή του Καναδά, εντούτοις διέθετε κάποια χαρακτηριστικά που τον έκαναν εξαιρετικά δημοφιλή στο εσωτερικό της χώρας του, όπως το πένθος του θανάτου του μέσα στον αραβικό κόσμο απέδειξε. Σημαντικό επίσης είναι το ότι του επετράπη να διατηρήσει τη χώρα του ενωμένη παρόλα τα ρεύματα στις διάφορες περιοχές που την σφυροκοπούσαν στο παρελθόν.

Στη θέση του Saddam, έχει ξεσπάσει ένας φαύλος συγκεκαλυμμένος πόλεμος μεταξύ των σουνιτικών και των σιιτικών δυνάμεων, υποβοηθούμενος από κρυφά κονδύλια και από πολιτοφύλακες που τους στηρίζουν, ανταλλαγές πυρών και στοχευμένες πολιτικές δολοφονίες. Ο θάνατός του επέτρεψε να μεταφερθεί το κέντρο βαρύτητας της Μέσης Ανατολής ανατολικότερα, από το Κάιρο και την Ανατολική Μεσόγειο στον Περσικό Κόλπο.

Σύμφωνος με την παράδοση των Αράβων απολυταρχών, ο Saddam προστάτεψε τις μειονότητες. Κατά την απουσία του, οι κάποτε ακμάζουσες κοινότητες των Χαλκηδονίων Χριστιανών του Ιράκ έχουν απογυμνωθεί από τον πληθυσμό τους, δεδομένου ότι μια σειρά στοχευμένων δολοφονιών, εκρήξεων και άλλων τρομοκρατικών ενεργειών από φρουρές Ισλαμιστών τους έστειλαν τρέχοντας αναστατωμένοι στη Συρία, την Ιορδανία και τη Δύση. Το ράκ έχει χωριστεί μεταξύ εμπόλεμων σεχταριστικών φραξιών –αρκετά όμοιων με του Λιβάνου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80- και κανονικών ανθρώπων που δεν τολμούν να αφήσουν τα σπίτια τους. Αυτή είναι η μετα-Saddam πραγματικότητα.

– Τι νομίζεις ότι χρειάζεται άμεσα η περιοχή αυτή;

Έναν αιώνα απόλυτης μη-εμπλοκής εξωτερικών δυνάμεων για να αφήσουν στην περιοχή το χρόνο να βρει τον εαυτό της (πιθανώς μέσω ελεγμένης δια-σεχταριστικής αφαίμαξης όπως στους θρησκευτικούς πολέμους της Ευρώπης του Μεσαίωνα, πιθανώς όχι). Σε κάθε περίπτωση, στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο, αυτό είναι ένα όραμα και εξαιρετικά μη-πραγματοποιήσιμο.

– Πόσο σ’ έχει βοηθήσει προσωπικά η πολυετής παραμονή σου σε χώρες αυτής της ευαίσθητης περιοχής;

Μου επιτρέπεται να σκέφτομαι ανεξάρτητα, να μαθαίνω χιλιάδες πράγματα από τις επιτόπου εμπειρίες μου και συνεχώς να προκαλώ τον εαυτό μου καθημερινά. Μου έχει δοθεί η πολυτέλεια να διαμορφώνω μόνος μου τη σκέψη μου σχετικά με το τι σκέφτομαι για τα σημαντικά ζητήματα της μέρας. Τελικά, με απελευθέρωσε από μια δουλειά ενός γραφιά αγκυλωμένου σε ένα γραφείο.

– Τι θα ήθελες να πεις ανοιχτά; Τι σκέφτεσαι για τον κόσμο και την κατάστασή του σήμερα;

Κατευθυνόμαστε όλο και περισσότερο προς ένα παγκόσμιο πολυεπίπεδο σύστημα στην κορυφή του οποίου θα βρίσκονται οι διεθνείς ελίτ. Η Δύση θα κλειδώνει όλο και περισσότερο τον εαυτό της, συλλέγοντας τους καλύτερους και τους πιο μορφωμένους του Τρίτου Κόσμου να περάσουν τις πύλες της. Το έχουμε ήδη δει από το πόσο δύσκολο είναι να πάρει κανείς αμερικανική, καναδική ή της Schengen visa και από τις αυξανόμενες μεταναστευτικές φρουρές στις περιοχές γύρω από την Ευρώπη. Ένα από τα βραβεία του World Press Photo της χρονιάς πρόσφατα δόθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν εξαντλημένους Αφρικανούς φυγάδες περικυκλωμένους από πανέμορφες Ισπανίδες με μπικίνι μετά τον καθαρισμό μιας από τις παραλίες αυτής της χώρας μετά την επικίνδυνη διάσχιση από το Μαρόκο. Η σουρεαλιστική σύγκρουση μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου Κόσμου. Οι αποκλειστικές κοινότητες ανθίζουν γύρω από την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Είναι η Ντουμπαϊοποίηση του Τρίτου κόσμου. Η Emaar, η προεξάρχουσα κατασκευαστική εταιρεία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχει δημιουργήσει πανάκριβα πρότζεκτ κατοικιών με ονομασίες όπως Eighth Gate, Damascus Hills, Dubai Towers Istanbul, Canyon Views και Crescent Bay σε μέρη όπως το Karachi, το Κάιρο, η Λαχώρη, η Κωνσταντινούπολη, το Μαρόκο και αλλού. Οι προαναφερθείσες διεθνείς ελίτ καταφεύγουν πίσω από τα τείχη αυτών των περιβόλων (των προστατευμένων από ιδιωτικούς φρουρούς), οδηγώντας τις Land Rovers τους στα κοντινά επιχειρηματικά κέντρα που εργάζονται. Για το φτωχό λαό του Τρίτου Κόσμου το μέλλον έχει χαρτογραφηθεί από τον 76χρονο Samir Amin στο έργο του «The Liberal Virus: Permanent War and the Americanization of the World». Σε αυτή τη σύντομη ανάλυση, προβλέπει ότι τρία δισεκατομμύρια αγρότες θα εκδιωχθούν από τη γη τους και θα οδηγηθούν στις φτωχογειτονιές που αυξάνονται μέρα τη μέρα σε γωνιές όπως της Πόλης, του Karachi, της Δαμασκού και του Καΐρου. Αυτό, εξηγεί, θα είναι το αποτέλεσμα της υλοποίησης μιας εντολής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου του 2001 όπου όλες οι αγροτικές αγορές θα ανοιχτούν προς επέκταση των οικονομικών παραγωγών της αγροτοβιομηχανίας. Χωρίς την ικανότητα να δημιουργήσει μια βιώσιμη ζωή από τη δική του γη, ο μισός από τον πληθυσμό του κόσμου θα αναγκαστεί να μεταναστεύσει στα αστικά κέντρα όπου δε θα υπάρξει δουλειά γι’ αυτούς. Έτσι, συνοψίζει ο Amin, θα παγιδευτούν σε ένα «οργανωμένο σύστημα apartheid» σε παγκόσμια κλίμακα.

Αυτό δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Συμβαίνει αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Οδηγεί στη δημιουργία υπερ-πόλεων όπως η Τεχεράνη, η Πόλη του Μεξικού και το Ρίο ντε Τζανέιρο. Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, κάθομαι σε μια φτωχογειτονιά της Κωνσταντινούπολης γεμάτη από Κούρδους χωρικούς της νότιας Τουρκίας και της βόρειας Συρίας. Είναι ο λόγος επίσης που το Πεντάγωνο ασκεί πίεση όλο και περισσότερο στα παιχνίδια πολέμου μέσα στα πολύπλοκα αστικά περιβάλλοντα. Η Βαγδάτη ήταν μόνο η αρχή.

***

σημ.: περισσότερες πληροφορίες για τον Ιάσονα Αθανασιάδη-Fowden μπορείτε να βρείτε στα:

http://www.payvand.com/news/06/jan/1071.html

http://www.worldpoliticsreview.com/author.aspx?id=86

http://www.bjr.org.uk/data/2006/no4_athanasiadis.htm

One thought on “Ιάσων Αθανασιάδης-Fowden: Ανταπόκριση από τη Μέση Ανατολή

  1. ο ιάσονας να είναι καλά, έχει κάνει μεγάλο δρόμο. τον γνωρίζω και χαίρομαι που συνεχίζει. τον θαυμάζω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s