εμπόλεμος προσκυνητής (μια παλιά ιστορία)

Αυτός:

Κι εγώ παλεύω να

σε σκεπάσω

με την καυτή ανάσα

που

ουρλιάζει έρωτα

Εσύ περνώντας από πάνω μου

Ποτέ δεν κατάλαβες αυτά που

Πόνεσαν τις αρχές του κορμιού μου

Και

Μάτωσαν εκείνο το αύριο που

Είδαμε σε μια βιτρίνα

Και

Δεν καθάρισες τις άκρες

Των δαχτύλων σου

Όταν

Ακούμπησαν στο μαύρο της σκέψης σου

Ποτέ κι εγώ

Ως

Γνωστόν

(Κι ένα αδιάκοπο πηγαινέλα τρίζει στην καρδιά μας)

Αυτή:

Και γύριζε απ’ τη θαλασσινή στοά

Φορώντας ζώνες από του λιναριού

Τις ίνες φτιαγμένες

Στο όνειρο που γεννήθηκε ενός άλλου

Στου μεσημεριού το μπλε

Φώναζε να τον ξυπνήσει μην και πνιγεί

Σ’ εκείνο το ηλιοβασίλεμα που

-όνειρο σε όνειρο-

ονειρεύτηκε

Και γύριζα

δαιμονική και πόρνη

-συμπτωματική αλήθεια-

στο μείνε των δαχτύλων

εμπόλεμος προσκυνητής

άγρια που ξημέρωνε

Εμπύρετο* Μαζί:

Μη βάζεις τα καλά σου όταν βγαίνεις το βράδυ

Θα σε ζηλέψουν οι νύχτες

Οι νύχτες όταν ζηλεύουν

Σκύβουν στην πανσέληνο και λιώνουν

Σκύβουν στην πανσέληνο και λιώνουν

*Η προσθήκη “Εμπύρετο” στον τίτλο του τελευταίου κομματιού τού κειμένου είναι εμπνευσμένη από τη Σταυρούλα Σκαλίδη. Την ευχαριστώ γι’ αυτό…

8 thoughts on “εμπόλεμος προσκυνητής (μια παλιά ιστορία)

  1. Πολύ όμορφο, Δημήτρη. Έχει κάτι από ΕΛύτη αλλά παραμένει απόλυτα δικό σου. Καλημέρα!
    ΥΓ. Και γύριζε απ’ τη θαλασσινή στοά/Φορώντας ζώνες από του λιναριού/Τις ίνες φτιαγμένες … υποδειγματική εισαγωγή, full of imagery, που θα έλεγαν και οι άγγλοι!

  2. καλημέρα, εύα μου.

    αν έχει εικόνες και φαντασία, τότε έχω “αλλάξει” δρόμο και με κάνει να χαίρομαι.

    το “έχει κάτι από Ελύτη” μού φαίνεται τόσο τιμητικό (και αμήχανο για μένα) που θα το πάρω ως υπερβολή…

    να είσαι καλά, να έχεις μια όμορφη μέρα…

  3. …και παλεύω να καθαρίσω τις άκρες των δακτύλων μας, σε ένα αδιάκοπο πηγαινέλα, βουτώντας στο μπλε του μεσημεριού και στο ηλιοβασίλεμα .Εμπόλεμος προσκυνητής της πανσελήνου, λιώνω για χάρη του ονείρου. Σύμπτωση……..

    Υ.Γ Υποσυνείδητα διαβάζοντας το ποίημα μου βγήκε αυθόρμητα, σουρεαλιστικά πατώντας στις λέξεις του. Ελπίζω να μην «πλήγωσα» την ουσία του!
    Εισιτήριο για ένα ωραίο ταξίδι, σ’ ευχαριστώ…

  4. μοιάζει να μιλάει για μια σχέση μοιραία. Από εκείνες τις σχέσεις που δε μπορούμε να είμαστε μέσα σε αυτές αλλά ούτε και απέξω. που στοιχειώνουν την ύπαρξη μας.

  5. @daniela

    κάθε άλλο, ειλικρινά.
    αυτό ένα από τα ζητούμενα, άλλωστε.

    να διαλεγόμαστε έτσι, όπως ο καθένας νομίζει, όπως ακριβώς ο καθένας νιώθει κάθε στιγμή.

    χαίρομαι που το έκανες αυτό.
    στ’ αλήθεια.

    καλησπέρα και σ’ ευχαριστώ.

  6. @πετρούλα

    γι’ αυτές τις υπέροχες αναγκαστικές σχέσεις, γι’ αυτές που η ανθρώπινη επαφή υπάρχει από μόνη της…

    κι ας είναι αδιανόητο να μην υπάρχπουμε εμείς.
    εκεί είναι η μαγεία…
    έτσι δεν είναι;

    να είσαι καλά.

  7. Μου άρεσε. Και η ιδέα να γραφτεί δομικά έτσι. Το “Μαζί” το ξεχωρίζω, μου άρεσε περισσότερο.
    Εγώ θα το ονόμαζα “εμπύρετο μαζί”…
    Μπράβο

  8. @σταυρούλα

    “εμπύρετο μαζί”…
    σπεύδω να το αλλάξω!

    σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για την έμπνευση ή, τελικά, για την υπέροχη υπόδειξη…

    καλησπέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s