LOS ANGELES – σώτη τριανταφύλλου & πέτρος νικόλτσος (εκδόσεις Μελάνι)

Λος Αντζελες
‘Ημουν ένα αποδημητικό πουλί, ένα πουλί: τα σχέδιά μου δεν ξεπερνούσαν την επόμενη μέρα. Μαζί με τα χρόνια συσσωρεύτηκαν οι φυγές κι οι επιστροφές, οι επιστροφές στις παλιές αυταπάτες. Οι δρόμοι δεν τελείωναν πουθενά, μονάχα διακόπτονταν· δεν με οδηγούσε κανένα φως, με οδηγούσε το εγχειρίδιο των τροχαίων σημάτων, ο άτλαντας του κόσμου. Υπήρχα μέσα στον χώρο, έξω απ΄ τον χρόνο: γλιστρούσα στον ανάγλυφο χάρτη, παραμόνευα σαν τα θηρία της ξηράς, σαν τα θαύματα. Δεν είχα ταξιδιωτικές εντυπώσεις, δεν ήμουν περιηγήτρια, δεν είχα καμιά ιδιότητα· περιφρονούσα τους φυσιολατρικούς ομίλους, τους τουρίστες και τους περιπατητές, τα μουσεία και τα μνημεία. Αγαπούσα το μπετόν, όπως ο Οράτιος Γκρήνοου, να τι αγαπούσα: μίκραινα μέσα στις γεωμετρικές προοπτικές, διαλυόμουν στην τροχιά των πόλεων, δεν νοσταλγούσα τα δέντρα, ούτε τα νερά και τα ξέφωτα – τα τοπία ήταν χέρσα και άγονα, τα καρότα ψυχεδελικά, αιχμηρά, φτιαγμένα από ενδιάμεση ύλη. ‘Ετσι, έφτασα εκεί όπου έκανε όση ζέστη χρειαζόμουν, έφτασα εκεί όπου, ακόμα κι αν με φώναζες,
δεν θα μπορούσα να σ΄ ακούσω.
Ζούμε σε πόλεις φρούρια, όπως στο Μεσαίωνα. […] Οι πόλεις μάς καθρεφτίζουν. […] Inherit the wind.
***************
Πόσο έχω αλλάξει απ’ το 1976: πολύ. Έχω αλλάξει πολύ.
******************
Περίμενα στον δρόμο: το τηλέφωνό μου ήταν ο τηλεφωνικός θάλαμος’ όταν χτυπούσε ήξερα πως ήταν για μένα.
********************
Όταν τα ρολόγια έλιωναν, βγαίναμε στον κόσμο. […] Τα μεσάνυχτα αγοράζαμε φτηνά γέλια και ποτά –αγοράζαμε ό,τι οι άλλοι δανείζονταν.
**********************
Τον χειμώνα, τριγυρίζαμε μέσα στη βροχή, τριγυρίζαμε σαν μαύρα πουλιά. Ντυνόμασταν κι έπειτα δεν είχαμε πού να πάμε’ υπνοβατούσαμε σε λάθος υπνοδωμάτια.
*****************
Τα πολεοδομικά οράματα έγιναν κοινωνικοί εφιάλτες. Ή παρέμειναν ουτοπίες. […] Οι “Νέες Πόλεις” χτίστηκαν από το μηδέν και επέστρεψαν στο μηδέν: δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς παρελθόν, χωρίς ουλές, χωρίς ίχνη.
***************************


Η πόλη μοιάζει ήσυχη κι αθώα’ για μια στιγμή χάνει την ισορροπία της, κλυδωνίζεται, έπειτα η τάξη αποκαθίσταται.

*******************

Η γεωγραφία του πουθενά: γυμνοί δρόμοι, αστική αποσάρθρωση, περιβαλλοντική κατάρρευση’ πόλεις που κλείνουν, που κοιμούνται στις δέκα το βράδυ. Προάστια-υπνωτήρια
Οι μέρες άδειαζαν, κι όταν έπεφτε το βράδυ η πλατεία έμοιαζε με εργοστάσιο που έφτιαχνε κούκλες. Στο κουρείο η καρέκλα μού φαινόταν σαν ηλεκτρική’ έλεγα:
όλα πρισματικά τα βλέπω, όλα πρισματικά τα βλέπω.

αφιερωμένο…

[φωτογραφίες και αποσπάσματα από το βιβλίο]

 

16 thoughts on “LOS ANGELES – σώτη τριανταφύλλου & πέτρος νικόλτσος (εκδόσεις Μελάνι)

  1. καλησπέρα Δημητρη, χαθήκαμε. Ειδα το σχολιο σου για την Κορωπιώτισα συγγραφεα και γνωστή του Αλεφ και χάρηκα, Τελικά το Κορωπι ειναι λιαν παραγωγικό.
    Το βιβλίο της Σωτης το ειδα προχθες στον Ιανό και ειπα να το πάρω. Αλλά δεν ειχα μεινει ενθουσιασμένη απο τα Κινεζικά Κουτιά κι εκανα πίσω. Ισως γιατί εμένα δεν μου αρεσε η Τσάιναταουν, κάτι με ενόχλησα.
    Δεν ξέρω , θα το σκεφτω αν θα το αγοράσω. Μου αρεσε αισθητικά αρκετά. Ηταν κατι σαν …αλμπουμ!

    με τη Σωτη ειχαμε βρεθεί ενα βραδυ- αγνωστες μεταξύ μας – στην παρούσιαση του βιβλίου για τον Ντυλαν με προλογο Μπαμπασάκη. Κι ειχε τετοια υπερκινητικότητα που τη ζηλεψα. Ασε που ανεβηκε στη σκηνή και τα ψιλοείπε.
    Τα λεμε Δημητρη
    σε χαιρετώ
    ριτς

  2. γεια σου, ρίτσα μου. ναι, χαθήκαμε λίγο, αλλά ξέρουμε να ξαναβρισκόμαστε, ε;

    το τελευταίο αυτό βιβλίο της σώτης και του πέτρου είναι κάτι διαφορετικό, με την έννοια της διάδρασης μεταξύ των φωτογραφιών του ενός και των ήδη εκδομένων κειμένων της άλλης. ένα l.a. για πάντα χαμένο… που δεν υπάρχει πια…

    τώρα, για τα “κινέζικα κουτιά”. ήταν ένα είδος που η σώτη δεν είχε ξαναδοκιμάσει, τουλάχιστον με τόση επιμονή και τόσο συγκεκριμένα, αλλά ωστόσο η γραφή και η αφηγηματική της δεινότητα τη δικαίωσαν, κατά τη γνώμη μου.

    καλά, με τον μπαμπασάκη κάνουν αχτύπητο δίδυμο, όπως και να το κάνουμε! πού να τους δεις να βάζουν μουσική στο barrio, στον κεραμεικό! απολαυστικό θέαμα!

    [πρόσεξες κάτι; η σώτη είναι από τους ελάχιστους συγγραφείς που την αποκαλούμε με το μικρό της και μόνο. στη συνέντευξή μας, μου είχε πει ότι της αρέσει που είναι “χωρίς” επώνυμο, μιας και δεν θέλει να ανήκει σε καμιά φατρία, οικογένεια…]

    ———
    κατά τα άλλα, με εκείνα τα γλυκά τι θα γίνει; θα αφήσουμε τις κορωπιώτισσες να μας τα φάνε;;;

  3. αδιανέμητη και ακαταχώρητη, όπως είπε κάποτε ο Στρίντμπεργκ … ένα παιδί at odds with the world … εκνευριστική, τρυφερή και σοφή … μια φορά την είδα στο Κολωνάκι, στο σινεμά … είχαν τέτοια αθωότητα και περιέργεια τα μάτια της που με συγκίνησε πραγματικά.

  4. @Εύα

    “η μόλλυ γιάρροου είμαι εγώ!”, είχε πει…

    δεν τα συμπεριλαμβάνει όλα…;
    [ναι…]

  5. Καλεεε!Ι love Σωτη![παραφραζω Μπεκετ,με την καλη εννοια.Πες το μου λεξαποδελτιωτημου πως βρηκα κατι που σου διεφευγε?;PP].Ηθελα να πως ειναι ικανοτατη σ’αυτο το πεδιο(της γραφης).Anyway:)

  6. ok ήρθε το σχόλιο απ ο,τι βλέπω, σβήστο, αν θέλεις, όπως κι αυτό εδώ. μάλλον ξεμπλοκάρησε. ευχ

  7. αχ, κυρ-gGL μου, μου διέφυγε τελείως αυτό!!!

    [αλλά τώρα εντάξει… απεκαταστάθη η τάξις και η ηθική! n’ est pas?]

    λεξαποδελτιωτής;;; να χαρώ τώρα;
    :-))) ή :-(((

    ———————–
    maria i., κάτι δεν πάει καλά με τον blogger, ε; και άλλοι μου έχουν πει ότι δεν μπορούν να σχολιάσουν. τι συμβαίνει, άραγε;

  8. Να χαρεις βρε!Μπορει καμια φορα να επικεντρωνω λεκτικα(το’χω αυτο το-δημοσιογραφικο-κουσουρι) αλλα don’t worry.I’ve got your picture;-)

  9. Καλε κανω και διαιτα. Αυτές οι Κορωπιώτισες δεν εχουν ιδεαν από…κομψότητα. Τρωνε σοκολάτες λες και τρώνε χαβιάρι, ας πούμε. Τετοια κατάρρευση του συστηματος.
    Ναι, εχεις δικιο η Σωτη ειναι η Σωτη. Τίποτα περισσότερο. Δεν το αντέχει εκεινη, δεν το αντεχει το κοινό της.
    Θα το δω το Λος Αντζελες με προσοχή.
    Θαμαι, ελπίζω ( γιατί πνιγομαι ) τη Δευτερα στην Αργω Νεοφυτου Δούκα για την παρουσίαση του Καινού Διαιρετη.
    Μιλαει η κυρια Ελένη Γκικα και προλογίζει ενας παλιός φιλος, ο Σερέτης. Θα μεγαλωσε φοβάμαι .
    σε φιλω
    ριτς

  10. @gGL

    σκεφτόμουν ότι αυτές οι “παρεξηγήσεις” έχουν τη σημασία τους! don’t you think?

    και δεν ανησυχώ…
    μ’ αρέσει αυτό το “κουσούρι”!

  11. @ρίτσα

    η κατάρρευση του συστήματος θα μας αφήσει νηστικούς και με τη λαχτάρα να φάμε κάστανο λουσμένο στη σοκολάτα και κέηκ! τα μεσόγεια παίρνουν την εκδίκησή τους! τώρα το καταλαβαίνω!

    τη δευτέρα θα είμαι κι εγώ στην παρουσίαση του γιάννη. ραντεβού εκεί!
    ;-)

    Άντε να μαζευτούμε πολλοί! Ελάτε όλοι!

    Δευτέρα στις 7μμ, στην Γκαλερί “Αργώ”, Νεοφύτου Δούκα 5, Κολωνάκι. Καινός Διαιρέτης, Γιάννης Ευθυμιάδης, εκδ. Νεφέλη

  12. Έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου (το “Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης” τότε, που είχα ακόμη λιγουλάκι μυαλό και χρόνο… Πρέπει να έχουν περάσει 8-10 χρόνια από τότε, αλλά ακόμη μού έχει μείνει το αίσθημα του αιμάσσοντος λόγου… Όλο γκρινιάζω, Δημήτρη, αλλά μου λείπει η λογοτεχνία. Τώρα, μέρες, γυρίζω σπίτι το βράδυ κι είμαι πάνω από ένα pdf φτιάχνοντας ευρετήριο για μια μετάφραση που μου έφαγε ένα χρόνο από τη ζωή μου (και πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της ψυχικής μου υγείας)… Αλλά, δε βαριέσαι, ωραία ήτανε (δεν το ξανακάνω!). Θα μάθεις νέα, κατ ιδίαν (αν δε με έχουν καθαρίσει ο συγγραφέας και ο εκδότης εν τω μεταξύ)… Έχω ανάγκη από λίγη λογοτεχνία – έχω σωρούς βιβλία σπίτι μου που μένουν αδιάβαστα και μετά τα πάω στη μαμά μου (η οποία τα ξεψαχνίζει ευχαρίστως – εσχάτως παλεύει και δεν το βάζει κάτω να διαβάσει τη ¨Λοάνα” του Έκο… Πολύ φλυαρώ… Καλό Σ/Κ, Δημήτρη! Γαμώτο, έχει ήλιο κι εγώ θα ευρετηριάζω νυχθημερόν!

  13. Pilgrimάκο, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι ο χρόνος είναι τόσο λίγος, που δεν γίνεται να σκορπίζεται στους πέντε ανέμους, άσκοπα και άδικα. Αυτό ήταν όμως μια σκέψη, μια ρομαντική έξαρση. “Θυμήθηκα” την καθημερινότητά μου και των γύρω μου και ξαναγύρισα εκεί -κλισέ και πισωγύρισμα- που δεν υπάρχει πάντα το “θέλω”, αλλά κυριαρχεί ένα “πρέπει”, για το οποίο, όπως και να το κάνεις, ευθυνόμαστε ΚΑΙ εμείς… Αλλά πού να βρεθεί ή άκρη;

    Για το “Σάββατο” της Σώτης, αυτό που το υπέροχο “αιμάσσων λόγος” είναι “αυτό”… Καταλαβαινόμαστε, το ξέρω…

    Άσε τον ήλιο να υπάρχει. Τουλάχιστον έχει την ικανότητα να μας κάνει να συνειδητοποιούμε τι χάνουμε… Και μετά βλέπουμε…

    Να είσαι καλά.
    Καλησπέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s