ΩΡΑΡΙΑ – Σώτη Τριανταφύλλου [ή: Γιατί να (μην) συνδέεται η διασκέδαση με το ξενύχτι]

(Είχα κάνει, συζητώντας με μια φίλη, την εξής σκέψη-ερώτημα: γιατί πρέπει η διασκέδαση να ταυτίζεται με το ξενύχτι; Σκεφτόμουν ότι το Άμστερνταμ και το Λονδίνο θα ήταν ο παράδεισός μου, εκεί που το ποτό, η διασκέδαση και η παρέα ξεκινούν τη νύχτα τους απ’ τις …6 το απόγευμα. Μου ήρθε στο μυαλό ένα κείμενο της Σώτης Τριανταφύλλου για τα Ωράρια. Δημοσιεύτηκε στο Car.)

Οι Έλληνες καυχώνται ότι είναι γλεντζέδες και ξενύχτηδες. («Οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν να ζουν, ρε! Πάνε για ύπνο με τις κότες!» ) Παρά τα συμπεράσματα της τελευταίας έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τα οποία είμαστε οι πιο φανατικοί τηλεθεατές – της χειρότερης τηλεόρασης στην Ευρώπη – και βγαίνουμε για να «γλεντήσουμε» σπανιότερα από τους άλλους Ευρωπαίους, επιμένουμε ότι είμαστε λαός γλεντζέδων και ξενύχτηδων. Έστω ότι η έρευνα δημιουργεί παραπλανητική εικόνα. Πράγματι, το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης διανυκτερεύουν (είναι φωτισμένα, υπάρχουν πάντα δυο-τρία ανοιχτά περίπτερα)• πράγματι, στα «μαγαζιά» η ζωή είναι μετατοπισμένη στη νύχτα. (Η «ζωή» σημαίνει οξυζεναρισμένες ξανθές που τσιφτετελίζουν στις μπάρες.) Στους κεντρικούς δρόμους κόσμος πάει κι έρχεται, οδηγεί και κορνάρει. Στις τρεις το πρωί, ιδιαίτερα την Παρασκευή και το Σάββατο, σε ορισμένες γειτονιές επικρατεί φρενίτις. Σε ορισμένες γειτονιές: εκεί όπου συνωστίζονται τα μπαρ ή/και τα σκυλάδικα. Η υπόλοιπη πόλη είναι έρημη, ερεβώδης και σιωπηλή: ακούς τα βήματά σου ν’ αντηχούν στο πεζοδρόμιο. Αναρωτιέμαι ποιο ποσοστό Ελλήνων νυχτοπερπατούν διασκεδάζοντας, με τον τρόπο τους (που σίγουρα δεν είναι ο δικός μου τρόπος, αλλά τι σημασία έχει…), και υπολογίζω πως δεν ξεπερνάει το δέκα τοις εκατό. Μπορεί και λιγότερο.

Το αν ξενυχτάνε οι Έλληνες γίνεται υπόθεση ιδιωτική: είτε βλέπουν τηλεόραση, είτε στριφογυρίζουν στο κρεβάτι τους, αγωνιώντας για τις δόσεις του δανείου. Η ελληνική ιδιαιτερότητα, που θολώνει τα δεδομένα, έγκειται στα τοπικά ωράρια: οι Έλληνες τρώνε στις δέκα το βράδυ, αν όχι στις έντεκα• κατά τις δύο το πρωί, καταναλώνονται θηριώδεις ποσότητες πιτόγυρου στο όρθιο. Όταν ξεμυτίζουν απ’ το σπίτι τους, είναι κιόλας μεσάνυχτα: μέχρι τις έντεκα, στα περισσότερα μπαρ οι εργαζόμενοι σκουπίζουν, πλένουν τα ποτήρια της προηγουμένης και τα σχετικά. Κατά τις δώδεκα, σαν τη Σταχτοπούτα, μπαίνει ο πρώτος πελάτης, φρέσκος-φρέσκος μετά από σιέστα τριών ωρών και φραπέ με τρεις ζάχαρες, χώρια τους εσπρέσο. Τα πάρτι αρχίζουν στη μία το πρωί: όποιος φτάνει νωρίτερα, εκτός του ότι δίνει εντύπωση βλαχαδερού, κάθεται στην κουζίνα και βοηθάει στο σερβίρισμα, φτιάχνει καναπεδάκια, ή/και πίνει για να ξεχάσει τη μοναξιά του. Όταν το πάρτι ανάψει, κατά τις τρεις το πρωί, έχει γίνει πίτα και σούργελο και δεν τον βαστούν τα πόδια του.

Οι μισές προβολές των κινηματογράφων είναι ουσιαστικά μεταμεσονύκτιες: η «δεύτερη» προβολή αρχίζει στις έντεκα και δέκα και τελειώνει στη μία και δέκα, εκτός αν η ταινία είναι τρίωρη, οπότε ξημερωνόμαστε. Το πλήθος βγαίνει απ’ την αίθουσα σχηματίζοντας ένα τεράστιο χασμουρητό. Και παρ’ όλ’ αυτά, είναι η κατάλληλη ώρα ένα ποτό. Ή για δύο ποτά. Στη μία και δέκα είναι ό,τι πρέπει για μπαρότσαρκες: εκτός αν εργάζεσαι και πρέπει να σηκωθείς να πας στη δουλειά. Αλλά, ποιος εργάζεται; Ποιο κορόιδο πρέπει να κοιμηθεί για να ξυπνήσει νωρίς;

Στα εστιατόρια, οι Έλληνες (ζευγάρια που συναντούν άλλα ζευγάρια) δίνουν ραντεβού στις δέκα και μισή, φτάνουν με μισή ώρα καθυστέρηση («είχε κίνηση!»), κατά την οποία μισή ώρα αναρωτιέσαι τι στην ευχή κάνεις εκεί πέρα και γιατί δεν βρίσκεσαι στη θαλπωρή του δωματίου σου. Μετά το φαγητό – κατά τη μία – αναρωτιούνται πού θα πιουν το περίφημο “after” ποτό, που σημαίνει τουλάχιστον τρία ποτά, που σημαίνει πως η επόμενη μέρα πρέπει να θεωρείται χαμένη. Ντεπόν και βασανιστικά ερωτήματα: μήπως είπα τίποτα που δεν έπρεπε; Μήπως, οδηγώντας, έκανα οχτάρια; Μήπως…

Αυτό είναι το «έξω» αλά ελληνικά. Ξεκινάμε αργά απ’ το σπίτι, τρώμε και πίνουμε τον περίδρομο, περιφρονούμε τα ωράρια των εργαζομένων («παιδικές ώρες!») και νιώθουμε μάγκες και bon viveurs. Δεν ξέρω αν είμαστε μάγκες, αλλά bon viveurs δεν είμαστε: παρά το νεόκοπο κυριλέ στυλ – ακριβά γούστα, nouvelle cuisine, υψηλές απαιτήσεις – οι Έλληνες προτιμούν πάντα τη μαγειρική της μαμάς τους (συχνά επικίνδυνη, αν όχι θανατερή: λίπη! Ζάχαρες!) και τα ωράρια των φαντάρων σε άδεια. Τα ωράρια της πενθήμερης σχολικής εκδρομής, όπου οι μαθητές ξεσαλώνουν για πρώτη φορά στη ζωή τους, πίνουν, ξερνάνε, ξενυχτάνε, ξεπαρθενιάζονται και τα συμπαρομαρτούντα.

Οι συναυλίες: εκτός από εκείνες του Mεγάρου και των θρησκευτικών συλλόγων, οι συναυλίες αρχίζουν στις εντεκάμισι. Οι ξένοι μουσικοί, που έρχονται να παίξουν στην Ελλάδα, βρίσκονται σε αμηχανία: μα, γιατί να μην βγω στις εφτά; Κι αφού, έστω, το εισιτήριο γράφει εννιά, γιατί να βγω στις έντεκα; Τελικά, βγαίνει στις εντεκάμισι. Τα πλήθη βρυχώνται: όχι από ανυπομονησία• απλώς, έχουν καταπιεί ήδη πέντ-έξι σφηνάκια.

Εντάξει, παραδέχομαι πως μια μικρή κατηγορία Ελλήνων ξενυχτάνε και γλεντάνε στην πόλη και στις παρυφές της. Κυρίως στις παρυφές της, εκεί όπου το πρόγραμμα – το σκυλεύειν – ξεκινάει τις πρώτες πρωινές ώρες. Μια άλλη κατηγορία ξενυχτάει κατ’ οίκον, πασχίζοντας να δει μια ταινία στην τηλεόραση: η ταινία αρχίζει στις δέκα και τελειώνει στη μία• παρεμβάλλεται μια ώρα διαφημίσεις, ένα τέταρτο νυχτερινές ειδήσεις. Πολλοί τηλεθεατές παραπονιούνται ότι δεν αντέχουν να δουν το τέλος καμιάς ταινίας, διότι αποκοιμιούνται μπροστά στον δέκτη. Το άκρον άωτον της μιζέριας: να σε παίρνει ο ύπνος μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης.

Τέλος, η διασκέδαση είναι ένα ακόμα ταξικό ζήτημα. Λίγοι «βγαίνουν» (οι λίγοι αυτοί βγαίνουν πολύ, βγαίνουν με πάθος, με σύστημα, με προσδοκίες ), ακόμα λιγότεροι διασκεδάζουν. Τα ποτά – στα μέρη όπου δεν σερβίρονται μπόμπες – έχουν τιμές δυσανάλογες του μέσου εισοδήματος, κι όσο για τα «καλά» εστιατόρια είναι τα ακριβότερα της Ευρώπης, χωρίς να βρίσκονται στην Ευρώπη. Είναι καλά για τους νεόπλουτους. Είναι καλά για την Ανατολή. Είναι καλά για όσους, μέχρι προσφάτως, έτρωγαν μπριζόλα μοσχαρίσια, μπριζόλα χοιρινή, σπετζοφάι, σπληνάντερο και σκορδαλιά. Το ότι είναι ακριβά συμβάλλει στη σαγήνη: υποτίθεται πως ό,τι πληρώνεις παίρνεις.

Αν υποστηρίζω το εργασιομανές πρότυπο – νωρίς το βράδυ στο κρεβάτι, νωρίς το πρωί στο πόδι: όχι, δεν το υποστηρίζω. Όχι, το πρωινό πουλί δεν πιάνει το σκουλήκι. Ωστόσο, στις μεγαλουπόλεις, πρέπει να υπάρχει χώρος και χρόνος για όλους: όλη μέρα, κάθε μέρα, όλη νύχτα, κάθε νύχτα πρέπει να είναι διαθέσιμες για να καλύπτονται όλες τις ανάγκες. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά μια καθόλου ευκαταφρόνητη μερίδα Ελλήνων όντως εργάζεται (ώστε να κάθονται οι υπόλοιποι) και έχει ανικανοποίητες ανάγκες για διασκέδαση. Πολλοί άνθρωποι προτιμούν να μένουν στο σπίτι τους, σερνόμενοι αθλίως με τις πυτζάμες, παρά να βγαίνουν στην πόλη στη μία το πρωί σαν τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

***************************

[Και μέσα σ’ όλα, ανέκυψε και το αίτημα των βιβλιοπωλών (άκουσον-άκουσον!) να παραμείνουν ανοιχτά τα βιβλιοπωλεία μέχρι τα μεσάνυχτα, την ημέρα της κυκλοφορίας του Χάρι Πόττερ! Ευτυχώς που το συνδικαλιστικό όργανο των υπαλλήλων απάντησε δυναμικά και αυτό δεν έγινε. Εάν αυτό δεν είναι κατήφορος και μαζί απόλυτα παράλογη απαίτηση εκ μέρους των ιδιοκτητών, τότε με συγχωρείτε, αλλά ζούμε σε μια σουρρεαλιστική, επαναλαμβανόμενη και ακατάσχετη βλακεία… Και όλα αυτά για το Χάρι Πόττερ! Να με συμπαθάτε, αλλά…]

************************

19 thoughts on “ΩΡΑΡΙΑ – Σώτη Τριανταφύλλου [ή: Γιατί να (μην) συνδέεται η διασκέδαση με το ξενύχτι]

  1. Είμαι κι εγώ απ’ αυτούς που προτιμούν να βγαίνουν στις 6 και στις 8 … έχω χάσει φιλίες γι’ αυτό …(βέβαια, οι φιλίες που εξαρτώνται από την ώρα δεν είναι φιλίες, θα μου πεις …)
    Πιστεύω ακράδαντα πως η ζωή είναι τώρα (το’χουμε ξαναπεί άλλωστε) και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να χάνω (ή να σκοτώνω) χρόνο αναρρώνοντας …
    Καλό υπόλοιπο Κυριακής

  2. χαιρετε!
    είναι λίγο που προτιμώ τη νύχτα από τη μέρα, είναι λίγο που η δουλειά τελειώνει αργά, τελικά μένουν οι ώρες της νύχτας (περισσότερες το χειμώνα) για να κάνω πράγματα που μου αρέσουν.Και βέβαια δεν είναι αναγκαίο να συνδυαστεί αυτό με έξοδο.

  3. @Εύα

    θα πέρναγες κι εσύ καλά στο λονδίνο ή στο άμστερνταμ!
    μήπως να την κοπανούσαμε ομαδικά για κάπου εκεί…;

    όσο για την τελευταία φράση σου, θα την κρατήσω καλά στο μυαλό μου.
    έχεις τόσο δίκιο…

    καλησπέρα.

  4. @πετρούλα

    κι εμένα οι ώρες της νύχτας μού φαίνονται πιο ελεύθερες και σίγουρα δημιουργικότερες…
    όλο το σκεπτικό έχει να κάνει με αυτό που λες στο τέλος: ότι δεν είναι απαραίτητα πολλά πράγματα να συνδυάζονται με έξοδο.

    τι γίνεται όμως με αυτά που ξεκινούν αργά; με όσα δηλαδή αναφέρει, για παράδειγμα, η Σώτη στο άρθρο;

    κινδυνεύω να χαρακτηριστώ συντηρητικός!!! αλλά μια χαρά δεν περνάνε στην Αγγλία και την Ολλανδία που δε χρειάζεται σχεδόν ποτέ να ξενυχτούν για να διασκεδάσουν με οποιονδήποτε τρόπο;

    εξομολόγηση: τα λέω όλα αυτά γιατί τα καθημερινά μου προγράμματα τον τελευταίο καιρό χαρακτηρίζονται ως ένα διαρκές κομφούζιο!

    γεια και χαρά!

  5. Δημήτρη απλά σκέψου τι ώρα σκοτεινιάζει το χειμώνα…δε χρειάζεται να σε πάρει το ξημέρωμα για βρεθείς σε νυχτερινό τοπίο. Βγαίνεις για καφέ στις 6 και είναι βράδυ. (αχ για αυτό αγαπώ το χειμώνα)

    τώρα σχετικά με την ανάγκη άλλων να βγαίνουν το βράδυ….ποτέ δεν το κατάλαβα. (έπειτα από σιεστα 9-12, άλλο και τούτο).

    άντε όμως να πας κόντρα στο ρεύμα. Να βγεις για ποτό στις 8, ποιο μαγαζί θα είναι ανοιχτό; να πας σινεμά 5,30 και να μην παίζει παιδική παράσταση. Και να πεις στον πατσατζή ότι ο κόσμος θα έρχεται στις 11. Είναι πράγματι μεγάλο κομφούζιο

    Καλή εβδομάδα!

  6. πάντως, το ότι χρειάζεται ο πατσατζής είναι ενδεικτικό της κατάστασης!!!

    χαίρομαι που το κίνημα των early evening drinkers μεγαλώνει! πού ξέρεις, μπορεί να κάποτε να αλλάξουν τα πράγματα και στις 12 ωραιότατα να είμαστε στο κρεβάτι μας ακόμα κι αν την άλλη μέρα χρειαστεί να καταναλώσουμε ασπιρίνες και μόνο ασπιρίνες! τουλάχιστον θα ‘χουμε κοιμηθεί το αξιοπρεπές 8ωράκι…

    και, όπως είπε η Εύα, “η ζωή είναι τώρα (το’χουμε ξαναπεί άλλωστε) και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να χάνω (ή να σκοτώνω) χρόνο αναρρώνοντας…”
    έχει τα δίκια της!

    καλή εβδομάδα επίσης!

  7. Ξέχασα να πω για την ομορφιά της ανατολής (όταν είσαι διαυγής και ξεκούραστος) …
    αλλ’ απ’ ότι βλέπω μετριώμαστε στα δάχτυλα … εμείς που κοιμόμαστε νωρίς …

  8. εδώ μπορούν, ωστόσο, να προστεθούν και οι ξενύχτηδες, που λόγω κούρασης, ζωής ξενυχτισμένης και όλων των συμπαρομαρτούντων, απολαμβάνουν την ανατολή, λίγο πιο θολά…
    αλλά έχει αυτό το “κάτι” της αυτή η κούραση σε συνδυασμό με την ανατολή…

    αυτός, μάλιστα, είναι ένας απόλυτα υπέροχος λόγος να ξενυχτήσεις…
    αλλά όχι μόνος’ τουλάχιστον όχι πάντα…
    δεν νομίζεις;

  9. αλλά, εύα, έχεις ένα ακόμα δίκιο!
    είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα…
    όχι απαραίτητα αυτοί που κοιμόμαστε νωρίς, αλλά και αυτοί που θα θέλαμε τόσο πολύ να το κάνουμε αυτό, ή ακόμα και αυτοί που προσπαθούμε γι’ αυτό…

  10. Πρωτα πρώτα να σου πω όσο χάρηκα που σε γνώρισα. Φαίνεσαι τρομερα νέος βρε παιδί μου. Αλλά θα εισαι από εκεινους τους μικρούς σοφούς, γιατί το κειμενο και η σκέψη σου έχουν κατι ξεχωριστό.

    Τωρα, για να ειμαι ειλικρινης, εγω εχω αρχισει να κοιμάμαι και να μην στριφογυρίζω σκεπτόμενη τα δάνεια. Κατήντησε βαρετό.Εγω θα πεθανω κι αυτά θα τρέχουν πίσω μου. Νυσάφι πια.

    σε φιλώ, νασαι καλα και να περνάς από το μπλογκ μου. Εχει απ όλα ο μπαξές.

  11. Χωρίς να θέλω να ακουστεί τυπικότητα ή ευγένεια, Ρίτσα μου, κι εγώ χάρηκα ειλικρινά που σε γνώρισα και, μάλιστα, σ’ αυτό το όμορφο περιβάλλον.

    Για τα άλλα, δεν μπορώ να πω τίποτα. Ένα ευχαριστώ, αλλά κι αυτό θ’ ακουστεί ως τίποτα…

    Άσε τα δάνεια και τις υποχρεώσεις! Αυτά δεν τελειώνουν ποτέ. Ο ύπνος όμως είναι ιερός και απαραβίαστος!

    Θα τα λέμε κι εδώ κι εκεί και παντού. Πολλά-πολλά φιλιά.

  12. Ναι. Ενας [μικρος σοφος] εξερευνητης.
    Με τη δυναμη των λεξεων.
    {καλο ξημερωμα}

  13. ” …σερνόμενη αθλίως με τις πυτζάμες… ” Δημήτρη σε χαιρετώ-καληνυχτώ-καλημερίζω .

    Σε όλα έχει “εκνευριστικά” δίκιο η Σώτη . Πολύ σωστά τα λέει . :-)

    Και τυχεροί οι φίλοι σου !

    Φιλιά ξανά (και διαδικτυακά) !

  14. @aura voluptas

    γινόμαστε σιγά-σιγά όλο και περισσότεροι! το κίνημά μας μεγαλώνει!

    σας καλωσορίζω, δεσποινίς, εδώ και χαίρομαι πολύ σας βλέπω…!

    [η τύχη είναι όλη δική μου…]

    βροχερή και υπέροχη η μέρα!

  15. Θυμήθηκα μια φράση από ποίημα του Βάρναλη που ακούω από παιδί (συνηθίζουμε να μιλάμε με στίχους στην οικογένεια σε στιγμές ευφορίας) … ω! της αυγής κροκάτη γάζα γαρούφαλλα του δειλινού, λάμπετε-σβήνετε μακριά μας …
    και συμφωνώ πως τις περισσότερες φορές δεν πρέπει να βλέπει κανείς την ανατολή μόνος.
    Καλή συνέχεια στην προσπάθεια. Το Κίνημα της Ανατολής είναι εδώ και σε στηρίζει!

  16. The Movement of the Rising Sun!

    Στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς!
    Ο Βάρναλης μάς κλείνει το μάτι…

  17. Κύριε Athinaki καλησπέρα,
    πρώτη φορά στο σπιτικό σας και είναι τόσο ωραία!

  18. Κυρ Μανουήλ,
    χαίρομαι πολύ που σας βρίσκω εδώ. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Εδώ είμαστε και θα τα λέμε, ελπίζω συχνά. Καλή σας ημέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s