εύη λαμπροπούλου – "η generation x μπήκε ήδη στο δημόσιο"

Όταν οι κάφροι επελαύνουν, παίρνουν μαζί τους…Τον καθαρό αέρα, τον πολιτισμό, την αισθητική στη μουσική, στο διάβασμα, στην καθημερινή ζωή. Παίρνουν παραμάζωμα το δικαίωμά σου να είσαι υπεράνω και να μην χρειάζεται να αποκαλείς κάποιον κάφρο. Διότι ο κάφρος σε αναγκάζει να ασχοληθείς μαζί του, παραβιάζει τον εναέριο χώρο σου, αναβοσβήνει στα μούτρα σου σαν πινακίδα από νέον. Δε μπορείς να τον αγνοήσεις.

Η μουσική στο “Χάπι Λου” επέλεξες να είναι παντού γιατί…

Δεν το επέλεξα εγώ. Η Χάπι Λου ξέρεις είναι αθεράπευτα προσκολλημένη στη μουσική, επηρεάζεται και ζει μέσα από τραγούδια, εφόσον είναι καθηλωμένη σε μια μετεφηβική φάση παράτασης της ξενοιασιάς, της ανευθυνότητας και καθυστέρησης της ένταξης σ’ έναν συγκεκριμένο, προκατασκευασμένο, βαρετό τρόπο ζωής. Άσε που δεν ταυτίζονται τα μουσικά μας γούστα.

Η περίφημη generation-x φοβάται να φάει το φαΐ της γιατί…

Θα μεγαλώσει και θα πρέπει να παντρευτεί και να κάνει παιδιά/ λεφτά/ δουλειά. Φοβάμαι όμως ότι μπήκε ήδη στο δημόσιο και έχει ήδη αρχίσει να χοντραίνει. Και όσοι δε μπήκαν πολιορκούνται από τους υπόλοιπους που μπήκαν. Ο Μπρετ Ίστον Ελις έκοψε τα ναρκωτικά, ο Ιρβιν Γουέλς είναι πια λίγο αστείος με τα μπλουζάκια με τις trance στάμπες και η Ελίζαμπεθ Βέρτζελ δεν αισθάνεται πολύ καλά. Όσο για την Χ. παντρεύτηκε και έκανε μωρό. Ο Ντάγκλας Κάπλαντ πάντως κρατάει ακόμα.


Το Λονδίνο κάνει τον κόσμο ομορφότερο. Ή μήπως όχι;

Ω ναι. Ας μην ξεχνάμε την υπέροχη βρετανική προφορά και το Camden.Πάντα αγαπώ το Λονδινάκι, αλλά τελευταία μου φαίνεται (από μακριά, εφόσον έχω καιρό να πάω) πολύ στυλιζαρισμένο και, ας το παραδεχτούμε επιτέλους, οι βρετανοί ήταν πάντα λίγο ξινοί. Η Νέα Υόρκη από την άλλη, κάνει τον κόσμο ομορφότερο, ακόμη και μόνο για την ένδοξη γειτονιά Williamsburg του Μπρούκλιν. Το Βερολίνο τώρα, που το σκέφτομαι με αυξανόμενο ενδιαφέρον, είναι πολιπολυτισμικό, έχει πράσινο, καλλιτέχνες, χαμηλούς τόνους, υψηλή ενέργεια, φτηνά νοίκια. Ίσως πρέπει να μάθω γερμανικά.


Το ημερολόγιο της Εύης Λαμπροπούλου λέει σίγουρα κάθε μέρα:

Να μετακομίσω στην Αθήνα ή μήπως στη Θεσσαλονίκη? Να βγω ή καλά είμαι κι έτσι;



Το “Σχεδόν Σούπερ” χρωστά δύο κουβέντες ακόμα…

Το Σχεδόν Σούπερ δείχνει κατανόηση στους σούπερ ανθρώπους. Οι σούπερ είναι σχεδόν τρομακτικοί, αντιπαθητικοί. Αλλά τελικά είναι άνθρωποι. Το Σχεδόν Σούπερ τους ξεσκεπάζει, τους αγαπάει, τους θυμίζει πώς ήταν παιδιά. Το Σχεδόν Σούπερ δεν έχει καταλάβει ακόμα γιατί έχει σχετικά διαφορετικό κοινό από το Χάπι Λου. Ούτε γιατί το όνομά του δεν είναι ΜΙΣ ΛΑΠΤΟΠ, όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά.


Ο Δημήτρης Σωτάκης δήλωσε ότι “η Εύη Λαμπροπούλου είναι υπαρκτό πρόσωπο”.

Υπήρχαν αμφιβολίες σχετικά. Αλλά υπάρχω, το έγραψε και ο Σωτάκης στο site του, επειδή ακριβώς κανείς δεν ξέρει πού βρίσκομαι αν πάσα στιγμή. Ούτε κι εγώ. Ειδικά δεν ξέρω πού θα βρίσκομαι την επόμενη στιγμή. Πράγμα που εκνευρίζει πολλούς ανθρώπους που με συναναστρέφονται. Όπως τη μαμά μου. Ένας διάλογος:- Θα φύγεις αύριο παιδάκι μου;- Δεν ξέρω. – Ποιος ξέρει;- Άγνωστο.- Μα πρέπει να βγάλεις εισιτήριο σήμερα. – Θα βγάλω αύριο. – Κι αν δεν βρεις;- Αν δε βρω δε θα φύγω. – Κι εγώ πώς θα το ξέρω; Να πάω σε χαρτορίχτρα; – Καλή ιδέα.


Ο λόγος που ξυπνά η Εύη το πρωί με ξυπνητήρι…

[Δεν μπορώ να μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο.] Ξυπνάω για να πληρώσω λογαριασμούς και για τράπεζες, για έλευση επερχόμενου πυρηνικού πολέμου, μεγάλου σεισμού ή για κηδεία αγαπημένου προσώπου. Ξυπνάω μόνο για άσχημα πράγματα δηλαδή. Έχω ξυπνήσει και για συνεντεύξεις που πήγαν χάλια. Έχασα και μια υποτροφία με αυτόν τον τρόπο διότι το πρωί δεν λειτουργώ, είμαι ασυνάρτητη, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα απεργούν. Άρα, ίσως είναι καλύτερα να μην ξυπνάω το πρωί.


Τελευταίες λέξεις…

Θέλω/ πρέπει /θέλω να παραδώσω την καινούρια μου νουβέλα. Δεν είναι πια τόσο καινούρια διότι γράφτηκε πρόπερσι, αλλά δεν προχωράω την έκδοσή της διότι αισθάνομαι ότι δεν είναι έτοιμη. Αυτό μου συμβαίνει πάντα με τα βιβλία. Μου αρέσει και να τα αφήνω να κάθονται κανένα χρόνο πριν τα ξανακοιτάξω. Αλλά η συγκεκριμένη απαιτεί κάποια δραστική επέμβαση που με παραλύει. Το θέμα της είναι: αν γνωρίζεις ποιο τραγούδι τραγουδούσε ο Σέιλορ στη Λούλα στο ‘Wild At Heart’ και αν στο γεγονός ότι το γνωρίζεις αυτό μπορείς να βασίσεις μια σχέση. Λέγεται ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΛΑ, είναι ερωτική και ήταν προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει τον Μάιο που μας πέρασε.

And the very last one…

Βρέχει καρεκλοπόδαρα σήμερα. Άρα ίσως καταφέρω να ξαναδιορθώσω την καινούρια μου νουβέλα.



7 thoughts on “εύη λαμπροπούλου – "η generation x μπήκε ήδη στο δημόσιο"

  1. για την εύη δεν ξέρω, αλλά ο δημήτρης στα σίγουρα ανταποδίδει ;-))

    [αν και η εύη, πιστεύω, ότι θα έκανε το ίδιο… ε, εύη;]

  2. είδα την φωτο του Μέιλερ ,την πέρασα για δική σας, δεν πρόσεξα τη μαρκίζα και παραλίγο να σας κατηγορήσω για τυμβωρύχο

  3. λέτε να έχω κάτι απ’ το “τούτο” του; μπα! μάλλον σαν μακρινός συγγενής μου απ’ την άλλη άκρη του ωκεανού μοιάζει! ξέρετε, σαν αυτούς που έφυγαν, δημιούργησαν και δημιουργήθηκαν απ’ το μηδέν και επέστρεψαν να πάρουν το αίμα τους πίσω!

    ας μην μιλήσουμε για την κατάληξή τους όμως! ;-)

    χαίρομαι πολύ που σας βλέπω εδώ!

  4. να σας πω κι εγώ που δεν χτύπησα εις μάτην το κουδούνι και βρήκα κάποιον μέσα ;

    να το πω…

  5. είμαστε εδώ για να σας υποδεχόμαστε με ό,τι το σαλόνι μας διαθέτει καθ’ εκάστην!

    σας ευχαριστώ πολύ, όπως και να ‘χει!
    καλησπέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s