καινός διαιρέτης – [εις τα εξ ων συνετέθην μ’όνειρα απόψε…] – ένας διάλογος – [μπλε του γιάννη – λευκά δικά μου]


“Έφτασα, φανερώθηκα
σωτήρας τιμωρός
με το χωλό σου βήμα συμπορεύτηκα
κρυφή την ένωσή μας ονειρεύτηκα.”
…περπάτησα, που λες, ώρες ατέλειωτες χωρίς αναπαμό
δεν βρήκα πουθενά το θείο σου κορμί, θολό πια να ρέει,
και γυμνός, πιο γυμνός από ποτέ, γύρισα να κοιμηθώ
χορτάτος και ιδρωμένος ήδη από άπρεπα αγγίγματα


“Το σώμα, το σώμα ν’ αφανίσουμε,
σπάραγμα πάνω στους λειμώνες να αφήσουμε,
όσο στην έξω γη κρατάει ο χορός.”

…μιας και τίποτα από το χθες δεν έμεινε να μας θυμίζει
εκείνα τα παρακάλια που σε στιγμές αδύναμες
φώναζε για λύτρωση το σύμπαν όλο
-πού ξενυχτά το σώμα σου απόψε;




“Κι η ερημιά του φαροφύλακα που κάθε αυγή με ίδια πάντα αγωνία
τρέχει να βρει το τελευταίο κύμα που άφησε αργά τη νύχτα πλάι
στα βότσαλα προτού μιλήσει
η απομόνωση στις τόσες φιλικές, δικές φωνές του.”

…και μοναξιά στους φύλακες των φάρων
που κρέμονται απ’ το λίγο τού απείρου…
είπε ολόρθος ο ποιητής και, ζωσμένος δυο-τρεις συμπτώσεις,
ύψωσε το χέρι του και κατάφερε μιαν ανηλεή γροθιά
στην ιαχή των γλάρων
-μόνος κι αυτός όπως και τα μεσημέρια του.


“Και στους πιο άνυδρους καιρούς το ασώματο φως είναι πάντα εκεί.
Το ξέρεις.”

…και δεν μιλάς, δεν λες στους χρόνους πού γερνάς
και δεν μιλάς, δεν είσαι κόκκινη σαν τον καιρό
που
πόρος του σώματός σου έγινε και σε άδειασε.
Να μην γυρίσεις.

“Κι αν δεν με γέννησες,
γεννάς την ελπίδα μου.”

…ουρλιάζοντας πάνω σε μια δαιμονισμένη επιστροφή
στο ένα και στο πάντα.
Εκεί δεν χώρεσα ποτέ. Ήμουν ανώφελη χαραμάδα που χάριζε το κρύο.
Που χάριζε το κρύο.


“Δεν έχω πει τα λόγια
που γι’ αυτά γεννήθηκα.”

…μιας και το ποτήρι μου διαιρέθηκε στα τρία.
Ένα για σένα, ένα για μένα κι ένα για τον αιώνα.
Διαιρεθηκε καινά και χάρισε εκείνη τη φοβισμένη ελευθερία
σε σώμα ξένο.
Δεν υπάρχει πια ο καιρός.
Υπάρχει ο χώρος.

Έλα.
****************************************************
Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη συλλογή τού Γιάννη Ευθυμιάδη, προσπαθώντας να ανιχνεύσω τον “Καινό Διαιρέτη”, έφτασα εδώ… Δεν ξέρω πού ακριβώς. Ξέρω όμως ότι έφτασα κάπου. Γιάννη, με συγχωρείς που δανείστηκα τις λέξεις σου ως ώθηση. Και σ’ ευχαριστώ.

16 thoughts on “καινός διαιρέτης – [εις τα εξ ων συνετέθην μ’όνειρα απόψε…] – ένας διάλογος – [μπλε του γιάννη – λευκά δικά μου]

  1. καλημέρα, πετρούλα μου!

    διάλογος μ’ έναν αληθινό ποιητή, τον γιάννη.
    χωρίς να τον θεωρώ (τον διάλογο) ίσο…
    μόνο αυθεντικό.

    ευλογία που βρέθηκε ο “καινός διαιρέτης” στον δρόμο μου…

  2. Πολυ, πολύ όμορφο αφιέρωμα, οπως και η ποιητική συλλογή. Ρέει και συγκινεί. Και η ανάλογη εικονογράφηση με θέλγει.
    Καλησπερα Δημήτρη. Είσαι καλά ;
    ριτς

  3. καλησπέρα, ρίτσα μου.
    όλα καλά, κατά τα φαινόμενα.

    απολαμβάνω το αθηναϊκό φθινόπωρο σήμερα, δεν κάνω τίποτε άλλο…
    από χθες ξαναέχω μπροστά μου τον “καινό διαιρέτη” να με…καταπίνει.

    να ρέει και να συγκινεί, όπως ακριβώς το λες…

    πολλά-πολλά-πολλά φιλιά.

  4. Λοιπον Δημητρη , σφαζομαι με την penelope στο μπλογκ μου για τη νεαρή Μουσουλμάνα Αν δεν βαριεσαι, επειδή το σχολιο σε αφορά και η Πηνελοπη,η οποια ζει στο Μπααθ και ειναι παντρεμένη με Βρετανό, ρίξε μια ματιά και τα λεμε. Ο Καινός Διαιρέτης ειναι σουπερ. Ο Γιαννης ειχε ερθει και στην εκδηλωση για τον φιλο μου και ποηητή Δουατζή. Ειναι το ποστ Τιμης Ενεκεν. Αν ηξερα ότι θα σε ενδιαφερε, θα σε ειχα ειδοποιήσει…Ενα μυαλό , Δημήτρη μου…
    ριτς

  5. Δημητρη, εχεις σχολιο συμπαράστασης από καποιον άλλον στο μπλογκ μου, Καλού κακού ειπα ότι κοιμάσαι!!!, αλλά αν θες να απαντήσεις, μπορείς
    φιλια
    ριτς, ο διαμεσολαβητής.

  6. ρίτσα μου, σ’ ευχαριστώ για τη διαμεσολάβηση! ήμουν εν τω μεταξύ στου nuwanda για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που άνοιξε. ρίξε μια ματιά, αν θέλεις.

    με φοβίζει η ποινικοποίηση των ιδεών, απ’ όπου κι αν αυτές προέρχονται. αυτό προσπαθώ να πω…

    όσο για την εκδήλωση του δουατζή, μην το σκέφτεσαι! scripta manent άλλωστε… θα τον διαβάσουμε έτσι κι αλλιώς!

    :-)

  7. Δημήτρη, τί ωραίος διάλογος! Έτσι γεννιέται η ποίηση, κι έτσι κρατιέται ζωντανή…Να και κάτι καλό αυτές τις σκοτεινιασμένες μέρες… Ευχαριστώ!

  8. Και τί ωραίο τραγούδι! Μόνο που τώρα πια, μ’ αυτό το τραγούδι (που ο pil έχει κατοχυρώσει για το-πιο-όμορφο-κορίτσι-του-κόσμου-που… ξέρεις τώρα) ο pil πονάει (ακόμα) πάρα πολύ… Ας είναι, Δημήτρη, ευχαριστώ εις διπλούν.

  9. εσύ ευχαριστείς; εγώ τι να πω, pilgrimάκο μου; τι;

    μόνο θα σου μεταφέρω τα λόγια τής moreenless για σένα -δεν μπορεί να σχολιάσει, μου έστειλε όμως μέηλ και μου ζήτησε να σου τα πω- τα οποία πολύ θα ήθελα να έχω γράψει κι εγώ, αλλά τώρα μόνο τα υπο-γράφω…

    αν μπορούσα να γράψω στον pilgrim, θα του έλεγα όταν ένας άνθρωπος πονάει (χωρίς να ξέρω τον λόγο) δίπλα μου, αισθάνομαι μια περίεργη αίσθηση ευθύνης. ελπίζω να είναι αντιληπτό αυτό. τέλος πάντων, αν μπορούσα θα τούλεγα, “φυλάξου, φυλάξου απ΄την στεναχώρια γιατί σημασία έχει να ζούμε όλοι με υγεία, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες –
    φυλάξου, απ΄την απαισιοδοξία που γεννιέται κάθε τόσο –
    φυλάξου απ΄την ίδια σου την ευαισθησία –
    φυλάξου από μένα γιατί θα σου το φέρω εγώ τώρα το μελανοδοχείο, κι είναι κρίμα, γιατί όλα αυτά τα χειρόγραφα είναι για μένα πια και δική μου ιστορία”

    και το τραγουδάκι από σένα το έκλεψα… από σένα το πρωτοάκουσα…

    τα ευχαριστώ είναι όλα δικά μου.
    όλα.

  10. Δημήτρη, ευχαριστώ και εσένα και τη moreenless για την αγάπη και το ενδιαφέρον… Πήγα να ανεβάσω σήμερα ένα ποστάκι σχετικό στο μπλογκ και χάθηκε περιέργως… Ευτυχώς ίσως, γιατί θα γελούσατε πολύ… Αλλά το θέμα μας είσαι εσύ, Δημήτρη – κι είναι σπουδαία τα αισθήματα που γεννά ο ποιητικός σου διά-λογος… Για μένα μην ανησυχείς… Τερατάκια σαν εμένα έχουν τεράστια δύναμη, αφού μπορούν να αντέξουν τον εαυτό τους!Εγώ παλεύω με τα αισθήματά μου, κι εσύ με την ποιητική υψηγορία. Ο δικός μου είναι αγάπης αγώνας άγονος, ο δικός σου είναι αγώνας, έχει αγάπη, γεννάει όμως προσωδία, αρμονία…

  11. Δημητρη, την υπόθεση της Σαμίνα Μαικ και τις θέσεις σου υποστηριξαν κι άλλοι στο μπλογκ μου. Ριξε μια ματιά…αξίζει να δεις πόσοι πολλοί είμαστε και πόσο νοιαζόμαστε για πολλά κοινά πράγματα
    ριτς

  12. @ρίτσα

    καλημέρα. τα είδα προ ολίγου όλα τα σχόλια και με χαροποιεί το γεγονός ότι ένα θέμα που ανέκυψε και προσπάθησα να προβάλω, βρήκε υποστηρικτές και ευαισθητοποιημένους πολίτες.

    προσπάθησαμε και τα καταφέραμε να κρατήσουμε το επίπεδο που αρμόζει στο blog σου και αυτό είναι ευχής έργον!

    ας περιμένουμε τις αποφάσεις τις ιστορίας…

    φιλιά πολλά!

  13. ..That is the way leaves fall around a tree in autumn, a tree unaware of the rain running down its sides, of the sun or the frost, and of life gradually retreating inward. The tree does not die. It waits…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s