Είδα, έψαξα, ενθουσιάστηκα… – κείμενο στο "Έθνος της Κυριακής"

Επιμέλεια: Ελένη Γκίκα
Είναι “εκπαιδευτικός, blogger, γραφιάς, διαβαστής και -εσχάτως- συνεργάτης τής Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης των Σερρών. Επίμονος κάτοικος τού κέντρου”. Τον συναντάμε εδώ. Ο Δημήτρης Αθηνάκης ανεβάζει συνήθως συνεντεύξεις, κριτικές, μουσικές και δικές του, ιδιαίτερου ύφους, λογοτεχνικές ιστορίες. Αλλά ας δούμε τι λέει ο ίδιος για το μπλογκ του:
Το blogging για μένα ξεκίνησε διαφορετικά από τη μορφή και τη σημασία που του έχω δώσει σήμερα. Τον Ιούνιο του 2006 είχα δημιουργήσει ένα blog, αναρτώντας για μία και μοναδική φορά μια φωτογραφία και μερικές λέξεις.
Έκτοτε και μέχρι το Μάη του 2007, δεν είχα ξανασχοληθεί. Ξαφνικά, περιηγούμενος σχεδόν ασκόπως στο ίντερνετ, έπεσα πάνω στο ιστολόγιο του nuwanda. Μπήκα, είδα, έψαξα, ενθουσιάστηκα και θυμήθηκα ότι είχα ξεκινήσει κι εγώ ένα ιστολόγιο. Πληκτρολογώντας τη διεύθυνση εμφανίστηκε μπροστά μου ένα χρωματιστό «πράγμα» με την αστεία φωτογραφία και το εξίσου αστείο κειμενάκι. Τα διέγραψα αμέσως!
Άρχισα σιγά-σιγά να διαμορφώνω την αισθητική τού blog προσπαθώντας να βρω προς ποια κατεύθυνση θα κινούμουν. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Και νά που δημιουργήθηκε ένα ακόμα ιστολόγιο -ερωτευμένο κι αυτό με το βιβλίο.
Κριτικές και βιβλιοπαρουσιάσεις, ελεύθερα κείμενα, φωτογραφίες, συνεντεύξεις και μουσική. Όλα μαζί στην προσπάθεια, εγγενή και δύσκολα προσπελάσιμη, να βρω μια κάποια άκρη, όχι πια συζητώντας με τον εαυτό μου, αλλά δημευόμενος και καθαρός ενώπιον του διαδικτυακού σύμπαντος που εξελίσσεται τόσο ραγδαία (ακόμα και τώρα που γράφω, οι λέξεις «διαδίκτυο», «ιστολόγιο», «blog» και τα σχετικά, υπογραμμίζονται με τη γνωστή κόκκινη, κυματιστή γραμμή του –κατά τα άλλα- updated word ως λέξεις λανθασμένες ή…άγνωστες!).
Μέσα από κριτικές ή παρουσιάσεις βιβλίων, από συνεντεύξεις συγγραφέων, από προσωπικά μου κείμενα, μπήκα σε ένα δρόμο επαφής με ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, ανεξάρτητα από την εκάστοτε τοποθέτησή μας στο ίδιο θέμα. Η επιλογή της λογοτεχνίας ως σηματοδότη του δικού μου ιστολογίου, μπορεί να σημαίνει (και είναι, στο κάτω-κάτω της γραφής) ένα ακόμη blog χαμένο στο άπειρο του ψηφιακού κόσμου. Ωστόσο, αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα όταν μια λέξη –πολλές φορές θυμωμένη ή επιθετική, είναι κι αυτό στο παιχνίδι- ένα χαμόγελο (ξέρετε, αυτό με την άνω και κάτω τελεία και την παρένθεση!) εμφανίζονται μπροστά σου ως μήνυμα από το υπερπέραν, σου δίνει κίνητρο να προχωρήσεις. Αυτό που ονομάζεται «αύρα», εκπέμπει και μέσα από τον ψηφιακό κόσμο.
Δεν ξέρω τι δύναμη έχουν τα blogs, δεν ξέρω καν αν μπορούν να ενταχθούν σε κάποια κοινωνιολογική κατηγορία ή κίνημα. Πιθανότατα μπορούν. Στην όμορφη αναρχία και σχεδόν απόλυτη ελευθερία του διαδικτύου, το να βρίσκεις κοινό τρόπο και τόπο έκφρασης, μπορεί να μη σε κάνει κίνημα, αποδεικνύει όμως για μια ακόμη φορά ότι κάπου εκεί έξω κυκλοφορούν άνθρωποι που, μολονότι δεν μπορείς να αγγίξεις, να ακούσεις, να δεις πάνω απ’ όλα, αποτελούν μια (όχι πάντα) αλληλέγγυα -εντούτοις αέρινη- οικογένεια εμφανιζόμενη μπροστά σου στα εκατομμύρια pixels της οθόνης. Πάντως, δεν είναι τυχαία η αντικατάσταση της λέξης «ιστοχώρος» από τη λέξη «ιστολόγιο» που κρύβει μέσα της την ομιλία.
Τα blogs ίσως να μην καταφέρουν να «αλλάξουν» τον κόσμο (και μάλλον δεν θα το κάνουν), είμαι σίγουρος όμως ότι κάνουν τον ιστολόγο να συνεχίζει ή να εξελίσσεται. Γιατί αναμφισβήτητα υπάρχει διαφορά.
*****************************************
Κυρία Γκίκα, Ελένη μου, σ’ ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.
Όπως και όλους και όλες εσάς που -καθημερινά πια- τα λέμε…

17 thoughts on “Είδα, έψαξα, ενθουσιάστηκα… – κείμενο στο "Έθνος της Κυριακής"

  1. Ωραία η παρουσίαση του μπλογκ σου Δημητρη μου από την κυρια Γκίκα. Λιτή και περιεκτική.Καλή περαιτέρω διαδρομή
    ριτς

  2. εμένα Δημήτρη γιατί δε μου φαίνεται περίεργο που μπήκες και στην εφημερίδα; όπως προευχήθηκε και η κ.Μασούρα καλή περαιτέρω διαδρομή!

  3. Δημήτρη… ο τρελο-θείος pil τα έλεγε από παλιά… Είδες, πώς το αρχίζει σιγά σιγά το κυματάκι στ’ αυτιά σου, μια γλυκιά αύρα που σου λέει πως κάτι έρχεται… Και ξέρεις πως αυτό είναι παλίρροια, και εύχεσαι το κύμα να μη σβήσει μεσοπέλαγα, να φθάσει ως την ακτή, για να χαρούμε τον αφρό του, ν’ακούσουμε το φλοίσβο του (και να νιώσουμε και μερικές σταγόνες να μας πιτσιλάνε στο πρόσωπο)… Στα καλύτερα, εύχομαι, Δημήτρη, που θα ρθούν, θα το δεις..

  4. @ρίτσα

    Η Κυρία Γκίκα το ‘πε και το ‘κανε! Όπως πάντα. Την ξαναευχαριστώ κι από εδώ.

    Όπως και σένα που πάντα έρχεσαι, αφήνεις μια όμορφη σκέψη, ένα right-to-the-point σχόλιο και που τα λέμε κάθε μέρα.

    Να είσαι πάντα καλά.

  5. @πετρούλα

    τι να πω;
    δεν λέω τίποτα…
    μόνο ένα ευχαριστώ αληθινό…

    ;-)

  6. τρελο-θείε Pil! (ήρθε κι η σειρά σου!)

    μια φράση μόνο: δεν υπάρχει κύμα αν δεν φυσήξει, δεν έχει νόημα η θάλασσα αν η άμμος δεν υπάρχει…

    το ξέρω και το ξέρεις.

    τίποτα…
    και μετά πάλι σιωπή, pilgrimάκο μου.
    πάλι…

  7. κάτι από Desnos που ταιριάζει εδώ/αλλά όπως πάντα η μνήμη αποδεικνύεται σάπιο μήλο/να συνεχίσεις να υπηρετείς εδώ,μακριά από τα σύνδρομα της διασημότητας/τόσο προσιτός όσο ο ανοιχτός ουρανός που λείπει/με τιμή σε έναν φίλο από ένα πορτραίτο που έμεινε λειψό.

  8. # Για την Πετρούλα…. Πετρούλα ,πού ξέρεις ότι είμαι η κυρια (!) Μασουρα; Κι όχι η ριτς ή η ritsmas?
    αν σε ξέρω, σε φιλώ, αν οχι, σε χαιρετώ ευγενικά
    ριτς

  9. Απλά τυγχάνει να έχω μπει στο μπλογκ σας. άλλο που δεν έχω σχολιάσει. Και ο πληθυντικός είναι ευγενείας. (ελπίζω να μη σας πειράζει που χρησιμοποίησα το όνομά σας)

    πετρούλα

  10. Αξίζουν συγχαρητήρια και μόνο για την τελευταία φράση. Την αντιγράφω κι εδώ για να ξέρουμε όλοι μας πού πατάμε και πού βρισκόμαστε: “Τα blogs ίσως να μην καταφέρουν να «αλλάξουν» τον κόσμο (και μάλλον δεν θα το κάνουν), είμαι σίγουρος όμως ότι κάνουν τον ιστολόγο να συνεχίζει ή να εξελίσσεται.” Και πού θα πάει, όλο και κάτι θ’ αλλάξει και στον κόσμο.

  11. @immortalάκι!

    αυτή, αυτή…
    και για τα καλά και για τα κακά…
    ;-)

    (το τελευταίο ποστ στη Lifo ήταν συγκλονιστικό…)

  12. @dada

    ψίθυροι και χέρια να κουνιούνται γύρω γύρω από εκείνο το τραπέζι που μας φιλοξένησε, έστω και χωρίς να αφήσουμε τα ίχνη μας στο ποτήρι με το κρασί, στον καφέ ή στα εισιτήρια τού φεστιβάλ…
    γιατί τα ίχνη μας χαράσσονται πανέμορφα στον αέρα.
    όπως αξίζει σε λόγια και φωνές.
    έτσι.

    αντίδωρον ελάχιστον…

  13. @πετρούλα & ρίτσα

    μ’ αρέσουν πολύ οι γνωριμίες και ειδικά όταν γίνονται στην έδρα μου!!! καλορίζικες!

    άλλωστε, αποτελείτε -πια- την όμορφη καθημερινότητά μου! ;-)

  14. @χαράλαμπος γιαννακόπουλος

    με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα βάλουμε ο καθένας και η καθεμιά μας το λιθαράκι του. το ξέρω, ακούγεται κλισέ και συνηθισμένο, αλλά -όπως και να το κάνουμε- κάπως έτσι ξεκινούν ή εξελίσσονται οι αλλαγές.
    που μπορεί να μην είναι επανστάσεις, αλλά έστω κι ένας μας αν σώζεται φορά τη φορά, θα κατακτηθεί το άλλο…

    σ’ ευχαριστώ πολύ.

    καλησπέρα σε όλη την παρέα.
    να είστε καλά!

  15. εσύ και τα λόγια σου.
    εγώ κι η μουσική σου.

    και αυτή η όμορφη κυρία να ανοίγει το στόμα της και να κλείνουν οι καρδιές μας.

    ό,τι κι αν πω…
    ό,τι…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s