νάντια – λένα διβάνη

«Ζεις;»
«Γιατί; Σου μοιάζω με πεθαμένη;»
Ο άντρας την κοίταξε προσεκτικά σαν να διάβαζε εφημερίδα. Από πάνω μέχρι κάτω. Με την ησυχία του. Ανενόχλητα.
«Μμμμμ» είπε στο τέλος, «λίγο…»
[Απόσπασμα απ’ το βιβλίο]

Πόσο εύκολα αλλάζει μια ζωή κανονισμένη από τα είκοσι δύο χρόνια; Και τι χρειάζεται κανείς για να αφήσει πίσω του αυτή τη ζωή για να ξεκινήσει μια καινούρια;

Αυτά τα δύο ερωτήματα βρίσκουν απάντηση, αφού πρώτα ξεκάθαρα τεθούν, στη νουβέλα της Λένας Διβάνη, «Νάντια». Μία νέα, ομώνυμη του τίτλου, είκοσι δύο μόλις χρόνων, με απόλυτα προγραμματισμένη ζωή, με μια οικογένεια που προσφέρει μόνο άγχος και μια δουλειά που χαρίζει μόνο κούραση, φτάνει στα όριά της και προσπαθεί να τα περάσει, να διαλύσει τη ζωή της εις στα εξ ων συνετέθη και να την αναπροσαρμόσει σύμφωνα τώρα πια με τις δικές της ανάγκες.

Η Νάντια είναι η ηρωίδα τής απόλυτης και αδιάλειπτης κατάφασης και, τελικά υποταγής, στους πάντες και στα πάντα. Έχει χάσει τον εαυτό της, την προσωπικότητά της, τις επιλογές της, την ίδια της τη ζωή, ώσπου φτάνει στο άκρο των αντοχών και παλεύει, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας να σωθεί και να πάρει τη μοίρα στα χέρια της.

Δουλειά σε πολυκατάστημα καλλυντικών που την εξουθενώνει, ένας μνηστήρας που δεν έχει τι άλλο να της προσφέρει, μια μητέρα καταπιεστική, ένας πατέρας σχεδόν απαθής, ένας αδελφός αναίσθητος και μια παρέας από φίλες-συναδέλφους που ζουν κατά παρόμοιο τρόπο. Όλα αυτά συναποτελούν το παζλ που η Διβάνη δημιουργεί σε αυτήν τη νουβέλα της.

Οι σύγχρονες συνθήκες εργασίας και συμβίωσης, οι συναισθηματικοί περιορισμοί που απορρέουν από αυτές και η εγγενής αδυναμία χαρακτήρα της ηρωίδας είναι οι βασικοί υπό διαπραγμάτευση όροι του κειμένου. Μέχρι πότε όμως;

Έρχονται στιγμές στη ζωή των ανθρώπων που μόνο με το όνειρο και τις παραισθήσεις μπορούν να ζήσουν και να αντισταθούν σε ό,τι τους βασανίζει και τους κρατάει πίσω. Έτσι και η Νάντια: δημιούργησε έναν φανταστικό φίλο, έναν νοερό άνθρωπο ως το ιδανικό της alter ego, ως αυτό που θα ήθελε να είναι, αλλά δεν μπορεί. Κατά τα φαινόμενα, τελικά. Γιατί η Νάντια, φτάνοντας στα όρια της ψυχικής της δύναμης, τα ξεπερνά καταρρέοντας και, τελικά, αυτό είναι που τη βοηθά να αναγεννηθεί• να συλλέξει όλα τα κομμάτια της και όλες τις χαμένες της δυνάμεις και να ορίσει αυτή τώρα πια τον εαυτό της.

Η Λένα Διβάνη, γνωστή για την ακρίβεια, τη ροή και τον οξύνοια της γραφής της, δίνει ένα κείμενο, σύντομο ως νουβέλα που είναι, για το άγχος και την τρέλα, θα έλεγε κανείς, της εποχής μας, για το πώς οι άνθρωποι μπορούν να καταστραφούν, αλλά μέσα από αυτό να επανατοποθετηθούν έναντι του εαυτού τους και του περιβάλλοντός τους.

Σε όλο το κείμενο το ενδιαφέρον του αναγνώστη παραμένει αμείωτο, η συνύπαρξη μύθου, πραγματικού και ιδανικού παρουσιάζεται ολοκληρωμένα, καθώς η ιστορία οδεύει προς την ολοκλήρωση και τη μεγάλη αλλαγή.

Πολλές φορές, τα σύντομα κείμενα, οι νουβέλες εν προκειμένω, αφήνουν στον αναγνώστη μια αίσθηση του ανικανοποίητου, όχι απαραίτητα γιατί δεν είναι ολοκληρωμένα, αλλά γιατί –όταν είναι εξαιρετικά δοσμένα- θέλει ο αναγνώστης να συνεχιστεί λίγο ακόμα η ιστορία, μήπως και πειστεί για τη δική του ζωή.

Αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας τη «Νάντια» τής Λένας Διβάνη, η οποία κατάφερε να μην αφήσει κανένα ερωτηματικό στο τέλος, τουλάχιστον για την προκείμενη ηρωίδα…

Όμως μέχρι πού μπορούν, άραγε, να φτάσουν οι καθημερινές μας βεβαιότητες;

[κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι] 

[Η Λένα Διβάνη γεννήθηκε στον Βόλο το 1955 και είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Πέραν των ιστορικών μελετών της, έχει δημοσιεύσει τη συλλογή διηγημάτων «Γιατί δε μιλάς για μένα;» για την οποία απέσπασε το βραβείο «Μαρία Ράλλη» για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, τρία μυθιστορήματα, «Οι γυναίκες της ζωής της», που έχει μεταφραστεί στα ισπανικά και τα ιταλικά και έχει μεταφερθεί στην τηλεόραση από την ΕΤ1, «Εργαζόμενο κορίτσι» και «Ενικός αριθμός», καθώς και τρία παιδικά βιβλία, «Η κόκκινη Λένα και ο παπαγάλος απ’ τον Άρη», «Η ντομάτα των Χριστουγέννων» και «Ο παπαγάλος ολυμπιονίκης». Το 2002 ανέβηκε το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο «Η ωραία θυμωμένη». Είναι συνεργάτις της εφημερίδας «Τα Νέα» και μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα]

35 thoughts on “νάντια – λένα διβάνη

  1. Πολύ ενδιαφέρον ακούγεται το βιβλίο. Μου άρεσε πολύ το απόσπασμα στην αρχή του κειμένου.
    Μιλώντας για νουβέλες, το On Chesil Beach του Ian McEwan είναι απ’ τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία. Θα το έλεγα σχεδόν άρτιο από άποψη στυλ και length (συγχώρεσε με, μα δεν βρίσκω την ελληνική λέξη)και δεν σου αφήνει καμιά επιθυμία να μάθεις τι γίνεται παρακάτω γιατί πολύ απλά λέει όσα πρέπει να πει.

  2. είναι όντως, εύα μου, εκτός από ενδιαφέρον βιβλίο, άλλη ένα παράδειγμα της οξύνοος γραφής τής λένας διβάνη.

    όσο για τον MacEwan δεν μπορώ να διαφωνήσω. διαβάζοντάς το πριν μερικούς μήνες, αισθάνθηκα αυτό ακριβώς που αναφέρεις. το κατατάσσω κι εγώ στα καλύτερα της χρονιάς!

    ωραία παρουσίαση έχoυν κάνει ο nuwanda εδώ και η anagnostria εδώ

    καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  3. Καλησπέρα,
    Μιλώντας για νουβέλες κορυφαίο σύγχρονο στο είδος θεωρώ τον Δημήτρη Νόλλα. (το 5ο γένος, Νεράιδα της Αθήνας). Επίσης πάρα πολύ καλό είναι αυτό που διαβάζεις, Μητριά Πατρίδα, του Μιχάλη Γκανά. Αλήθεια μήπως ήσουν χθες στην εκδήλωση στη γκαλερί Ζουμπουλάκη
    για την παρουσίαση του βιβλίου;
    υγ: Η Διβάνη δεν ανήκει λίγο στη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνεία;

  4. Καλησπέρα, Παράξενε Ελκυστή (τι ωραίο νικ!)

    Συμφωνώ στην άποψή σου για τον Νόλλα. Επίσης, ωραίες νουβέλες έχω διαβάσει και από την Αργυρώ Μαντόγλου και από τη Σώτη Τριανταφύλλου (είναι και λίγο δύσκολος ο διαχωρισμός αφηγήματος – νουβέλας σήμερα πια).

    Η Διβάνη, απ’ τη μεριά της, παρότι παρουσιάζει “θηλυκά” χαρακτηριστικά, δεν θεωρώ ότι μπορούμε εύκολα να την εντάξουμε σ’ αυτήν, μιας και έχει εύρος αφηγηματικών ικανοτήτων και διάπλασης χαρακτήρων. Απ’ την άλλη, δεν συμφωνώ με τον διαχωρισμό σε “γυναικεία λογοτεχνία” και τα σχετικά. Παραμένω απλώς στη διάκριση της λογοτεχνίας, απλά πια, σε λογοτεχνική ή μη… Ή που ενδιαφέρει ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό κοινό. Υπ’ αυτήν την έννοια, οι περισσότεροι συγγραφείς έχουν το κοινό τους με τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά.

    Χθες, είχαμε δυνάμει την ευκαιρία να τα πούμε από κοντά… Κρίμα…

    Χάρηκα που “περάσες”!

  5. Δημήτρη μου,

    «Η Νάντια δημιούργησε έναν φανταστικό φίλο, έναν νοερό άνθρωπο ως το ιδανικό της alter ego, ως αυτό που θα ήθελε να είναι, αλλά δεν μπορεί.»
    ..για να το συνδέσω με το προηγούμενο ποστ(και με την ευκαιρία να σου πω ότι η συνέντευξη σου ήταν υπέροχη)ένας τέτοιος χώρος με φανταστικούς φίλους δεν είναι και τα ιστολόγια το καθενός;
    Μας δίνουν την ευκαιρία να «επανατοποθετηθούμε» χωρίς το κόστος της έκθεσης –ένα είδος ψυχοθεραπείας. Το βιβλίο φαίνεται πολύ καλό….Σπέυδω βραδέως!

  6. …και συμπληρώνω πάραυτα…

    …ειδικά όταν συνοδεύονται από αρωματικό φίλτρου, από κεριά επίσης αρωματικά (που σιγοκαίνε κάθε βράδυ) και από πανέμορφα πρόσωπα που επανατοποθετούνται (πολλές φορές) όχι ως ψηφιοποιημένα νικ…

    η ομορφιά, όπως και η ζωή, is out there…
    έστω και σε pop-up παράθυρο!

    σ’ ευχαριστώ…
    και λίγο είναι.

  7. Μου άρεσει το όνομα της νέας. Νάντια. Ευηχο και γεμάτο ελπίδα. Πόση απ’ αυτήν κουβαλάει μέσα της η ηρωίδα του βιβλίου της Διβάνη;
    Καλά είσαι Δημήτρη μου ;
    ριτς

  8. τόση όση χρειάζεται για να διαλυθεί και μετά να διαλύσει…
    όσο ακριβώς ποσόν ελπίδας και ευηχίας (μπορώ να το πω;) χρειαζόμαστε όλοι μας για να δούμε αλλιώτικα…

    πιεσμένος, αλλά καλά…
    τώρα λίγο διάλειμμα να τρέξει λίγο αίμα στις φλέβες τού αλκοόλ μας!!!
    ;-)))

    [μπέρδεψα κάτι;;;]

    εσύ πώς τα πας με όλα;
    φιλιά πολλά-πολλά!

  9. Δημήτρη μου,

    Εγώ σ’ ευχαριστώ και σε θαυμάζω για ότι έχω διαβάσει εδώ, για ότι διαισθάνομαι ότι κρύβουν από πίσω, για την ευγένεια σου που φτάνει τα επίπεδα τις γενναιοδωρίας ενίοτε και τις απίστευτα ενδιαφέρουσες σπουδές σου (αυτές κι αν ζηλεύω!!)

    όσο για τα αρώματα-αυτά είναι τα εύκολα- εμείς είμαστε εδώ ;)

    Καλό βράδυ!

  10. daniela μου,

    δεν ξέρω τι να πω…
    γιατί…
    ούτε που ξέρω γιατί…

    απλώς καλό βράδυ.

  11. Νομίζω πως θα συμφωνήσω με μια αγγλίδα συγγραφέα, η οποία είπε κάποτε πως δεν υπάρχει γυναικεία και ανδρική λογοτεχνία, παρά μόνο καλή και κακή λογοτεχνία. Οι διαχωρισμοί και οι ταμπέλες, στη λογοτεχνία και στη ζωή, μας αποτρέπουν τελικά απ’ το να ζήσουμε πραγματικά.
    Θα δανειστώ τα λόγια μιας συγγραφέως παρεξηγημένης, της Μάρως Βαμβουνάκη, η οποία σε πρόσφατη συνέντευξη της, στην ερώτηση γιατί οι ήρωες της είναι γυναίκες, είπε το εξής: “«Πρόκειται για μια προκατάληψη προς τις γυναίκες συγγραφείς. Με ενδιαφέρει ο ευαίσθητος άνθρωπος, που ποθεί να ζήσει αληθινά, να μάθει ποιος είναι και τι αξίζει. Δεν έχει να κάνει με το φύλο”.
    Καλημέρα και ζωή αληθινή σε όλους μας.

  12. Καλά είμαι Δημητρη μου και τρεχω. Χτες ανεβασα ενα χαβαλετζιδικο για τον ανδρα από το Ε της Ελευθεροτυπίας κι εγινε ενας χαμός, σου λεω. Δεν ειπες την αποψη σου, ούτε το Αλεφ, ούτε ο Γιάννης. Μονον ο Γλυκοφρυδης εκπροσώπησε το διανοουμενιστικο σκέλος της παρέας και μάλιστα με απειρο χιουμορ.
    σημερα θα σοβαρέψω, δυστυχώς
    ριτς

  13. @Εύα

    καλή σου μέρα! τελικά, το κίνημα που θα δημιουργήσουμε (ξεκινώντας απ’ τα ωράρια) θα είναι ομοιόμορφο!

    βλέπω ότι συμφωνούμε σε τόσα πολλά!
    πολλά φιλιά και έρχεται το πολυπόθητον σ/κ!

    ίδωμεν…

    [υ.γ. > σχετικά με τη “μεταμοντέρνα γραφικότητα” στο ποστ σου! εννοώ ότι είναι η σύγχρονα δημιουργούμενες γραφικότητες. ωστόσο χαρακτηρίζονται έτσι όχι εκ των ενόντων, αλλά εξαιτίας των ταμπελοποίησεων και των αντιλήψεων κάποιων!]

  14. @Ρίτσα

    καλή σου μέρα και σένα (με σοβαρότητα και χιούρον την ίδια στιγμή!)

    ο γλυκοφρύδης εκπροσώπησε το σκέλος αυτό επαξίως! μπορείς να πεις τίποτε παραπάνω; :-))

    έλα εδώ να δεις τρέξιμο και κακό! να σου δώσω “μερικό” μπας και βγάλω καμιά άκρη;;;

  15. Δημήτρη, βοήθεια, ο Υψ είναι εξαντλημένος … αν έχεις υπόψιν σου κανένα βιβλιοπωλείο που να πουλάει σπάνια και out of print στην Αθήνα, σε παρακαλώ ενημέρωσε με.
    (για το υστερόγραφο: τώρα κατάλαβα τι εννούσες … νομίζω πάντως πως οι μεταμοντέρνοι είναι πολύ πίσω σε σχέση με τους αφανάτιστους και μόνους … θέλω να πω, το μέλλον πρέπει και οφείλει να είναι αφανάτιστο και κοσμοπολίτικο … σταματάω γιατί θα βγω απ’ το θέμα … Καλημέρα ;)

  16. Κάνε μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της Χαριλάου Τρικούπη, μόλις πριν τη Σόλωνος ή πήγαινε στο “Μικρό Μοναστηράκι”, Θεμιστοκλέους, λίγο πριν την Κωλέττη. [δύο “λ” ή δύο “τ”;] -Αν δεν τα βρεις, θα δούμε τι θα κάνουμε. Θα κάνω μια τουρ έτσι κι αλλιώς τα χριστούγεννα στη β. Ελλάδα, οπότε μπορεί να το “τσιμπήσω” πουθενά!

    αφάνιστοι & μόνοι – μεταμοντέρνοι, σημειώσατε 1 ! ;-)

    [βγες από το θέμα όσο θέλεις! do it!]

  17. Καλησπέρα και πάλι.
    Μάλλον δεν εξηγούμαι καλά και για αυτό κάθε φορά δέχομαι πυρά ορυμαγδόν: Δεν τίθεται καν θέμα ότι κάθε συγγραφέας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, το ύφος του, τη δική του ιδεολογία και την προσωπική του θεματολογία και άρα διαμορφώνει Ο ΙΔΙΟΣ το κοινό του. Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για Λογοτεχνία και ΚΑΜΙΑ απολύτως διάκριση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Πόσο μάλλον αν αυτή είναι σεξιστική (ετερο-αμφι-ομο), φαλλοκρατική (ανδρας- γυναίκα) ή ρατσιστική (μαύροι- Εβραίοι).
    Εγώ αναφέρομαι σε αυτούς τους συγγραφείς άντρες γυναίκες(και δεν εννοώ τη Διβάνη, που δεν την έχω διαβάσει) που ξέροντας τι “πουλάει” προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν διαμορφώνοντας ανάλογα όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά κι όχι το αντίστροφο. Και επειδή οι πιο πολλοί αναγνώστες είναι γυναίκες, οι συγγραφείς (και κυρίως οι γυναίκες που – προφανώς – είναι πιο κοντά στη ψυχολογία)προσπαθούν με εύκολο τρόπο να τις προσεγγίσουν. Έτσι διαμορφώνεται ένα ρεύμα που ακόμα και καταξιωμένοι συγγραφείς παρασύρονται. (τρανό παράδειγμα τα τελευταία χρόνια είναι το ρεύμα για τα Βαλκάνια, την Κων/λη και τη Μ Ασία του 17-18-19ου αιώνα) Εντέχνως μεν, αλλά χωρίς ειλικρινή κίνητρα. Και για μένα Τέχνη=ειλικρίνια ψυχής…
    ps: Προχθες μήπως ήσουν αυτός ο θεόρατος τύπος με την κόκκινη τσάντα; Απ’ ό,τι ακούω θα έχουμε στο μέλλον αρκετές ευκαιρίες να τα πούμε από κοντά.
    @eva eksarhou: δεν πιστεύω στη διάκριση καλή – κακή λογοτεχνία, όπως δεν πιστεύω σε καλή-κακή ποίηση ή σε καλή – κακή μουσική. ΄Εχω ποστάρει σχετικά για το Ναπολ. Λαπαθιώτη που θεωρείται “ελλάσων” ποιητής. Άλλωστε κι αυτός ο ίδιος ο Θεός, με τ’ όνομα Μπαχ, ο θεμέλιος λίθος της δυτικής μουσικής έμεινε στην αφάνεια για περίπου ένα αιώνα, μέχρι που ένας νεαρός πιανίστας ονόματι Μέντελσον τον ανέσυρε. Στην εποχή του θεωρούσαν κορυφαίο τον Τέλεμαν(!) Και τώρα τον διδασκόμαστε στα ωδεία από 15 χρονών.
    Από τη στιγμή που αυτό που κάνεις πληροί κάποια χαρακτηριστικά (και όχι κριτήρια γιατί τα κριτήρια είναι σχετικά) τότε ναι είναι Ποίηση, Λογοτεχνία, Μουσική. Αλλιώς είναι κάτι άλλο…Που κι αυτό όμως έχει τη δική του αξία, μην το υποτιμούμε.

  18. αγαπητέ παράξενε ελκυστά!

    προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρεξήγησης, μιας και δεν υπάρχει λόγος, δεν υπήρξε καμία, μα καμία, διάθεση εκτόξευσης πυρών εναντίον σου, ούτε από μένα ούτε από την εύα (αν και δεν θέλω να μιλώ εξ ονόματος άλλων).

    τα σχόλιά μου (μας) ήταν χιουμοριστικά στη βάση τους, όπως και να ‘χει. και πάνω απ’ όλα σε φιλικό τόνο! στα σίγουρα! ;-)

    και έρχομαι να συμφωνήσω με το τελευταίο σου σχόλιο, παραπέμποντάς σε εδώ, ένα ποστ που “ανέβασα” προ μηνών και που σχετίζεται με όσα λες.

    αν με γνώριζες, θα γέλαγες πολύ με αυτό το “θεόρατος” τύπος!!! :-)))
    θα χαρώ πολύ να τα πούμε από κοντά με την πρώτη ευκαιρία.

    έως τότε, ας ειν’ καλά το δίκτυο!
    καλησπέρα.

  19. Όταν λέω “πυρά ορυμαγδόν” εννοώ τα πυρά που τραγουδάει ο αγαπημένος μου Θανάσης: “βάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή!” Μακάρι όλα τα πυρά στη ζωή μας (μου) να είναι σαν κι αυτά. Τότε θα έσκιζα το πουκάμισο, θα προέτασσα το στήθος μου και θα γινόμουν (με πόση ευκολία!) ήρωας. Έτσι λοιπόν μην ανησυχείς! Δεν παρεξηγώ ποτέ και κανέναν. Είναι στη φύση μου… Και κυρίως δεν βάζω ταμπέλες!
    Διάβασα το ποστ σου και με θλίψη μου διαπιστώνω ότι έχω μείνει πίσω στη ελληνική γυναικεία παραγωγή των τελευταίων 2-3 χρόνων, οπότε δεν έχω άποψη. Γι αυτό, αν θες και από άγνοια να έκανα την ερώτηση που “πυροδότησε” τα υπόλοιπα. (Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχω κουραστεί και διαβάζω κυρίως πολιτική φιλοσοφία και βιβλία ψυχιατρικής.)
    Καληνύχτα, πρέπει να βγάλω το σκύλο μου βόλτα :))

  20. πολιτική φιλοσοφία;
    ψυχιατρική;

    βγάλε αμέσως τον σκύλο σου βόλτα!!!
    :-))))))

    καλή σου νύχτα, παράξενε ελκυστά!
    (πολύ μ’ αρέσει το νικ -επαναλαμβάνω)

  21. αγαπητέ κ. ελκυστή δυστυχώς η σχιζοφρένεια δεν είναι από τα θέματα που πουλάνε. Η κ. Διβάνη μπήκε τόσο πολύ στο πετσί της αρρώστιας που μόνο προς το τέλος του βιβλίου κατάλαβα ότι ο παράξενος άντρας δεν υπήρχε.Και δυστυχώς οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στην ψυχική αρρώστια. Ίσως γιατί έχουν λιγότερες βεβαιότητες από τους άντρες? Ίσως γιατί ο “κοινωνικός τους ρόλος” είναι σχιζοειδής? Δεν ξέρω. Πάντως το βιβλίο το θεώρησα πολύ καλό. Ευχαριστούμε κ. Αθηνάκη για τις αφορμές.

  22. Κυρία Δήμα,

    χαίρομαι πάρα πολύ που σας βλέπω εδώ.
    Τα “είχαμε” κατά κάποιον τρόπο πει στο ποστ της daniela.

    Απ’ τη μια συμφωνώ απολύτως με το “Η κ. Διβάνη μπήκε τόσο πολύ στο πετσί της αρρώστιας”, αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να διαχωρίσω στατιστικά (ας μου επιτραπεί) τα ποσοστά τού κατά πόσον, περισσότερο ή λιγότερο, είναι ευάλωτοι οι άντρες ή οι γυναίκες στην ψυχική ασθένεια.

    Κι αυτό γιατί έχω την αίσθηση ότι εκφράζονται διαφορετικά τα δύο φύλα, κάτω από διαφορετικές συνθήκες (κοινωνικές, διαβίωσης κ.λπ.)

    Ο παράξενος ελκυστής που έχει εμπειρία στα της ψυχιατρικής θα μας διαφωτίσει σχετικά με την άποψή του.

    Χαίρομαι πολύ γι’ αυτόν τον διάλογο και σας ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ, όλους και όλες.

  23. Παράξενε Ελκυστή, όσα είπε ο Δημήτρης με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη.
    Όσο για τα πυρά, κάτι μου λέει, κι ας μην σε ξέρω καθόλου, πως θα μπορούσες να γίνεις ήρωας. Καλημέρα σε όλους!

  24. Δημήτρη, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες σχετικά με τον Ιψ. Ελπίζω να το βρω. Και ξανά ευχαριστώ που προσφέρθηκες να βοηθήσεις στην ανέρευση του αν δεν βρεθεί στην Αθήνα. Να ‘σαι καλά και καλή σου μέρα. Δύο χαμόγελα

  25. Δημήτρη, τί ωραίο ποστ! Δεν θυμαμαι (άτιμο αλτσχάιμερ) αν σου είχα πει παλιότερα ότι η Λένα Διβάνη ήταν καθηγήτριά μου στη Νομική της Αθήνας (όχι πάααρα πολύ παλιά, το 91-92)… Είμαι πολύ περήφανος! Το “εργαζόμενο αγόρι” είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία – είναι σαν το Ρούνι-ρούνι και τα τρία μικρά λυκάκια, αφού αναστρέφει το ανδρικό-γυναικείο μοντέλο. Ελπίζω ότι κάποτε θα μπορέσω να ποστάρω κάτι γι’ αυτήν… Α! Υ.Γ. Εγώ νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε ένα alter ego, σαν τη Νάντια! Τί εννοείς; Μόνο η Νάντια και ο θείος pil; Κανένας άλλος; Σκούρα τα πράγματα…

  26. Αγαπητέ κ. Αθηνάκη, εγώ να δείτε πόσο χαίρομαι!Έχετε τελικά απόλυτο δίκιο ότι το διαδίκτυο αποπνέει κι αυτό την αύρα του γιατί μπαίνοντας στο δικό σας χώρο ένιωσα σαν να μπαίνω στο σπίτι ενός γνώριμου απ΄ τα παλιά φίλου.Έχετε δίκιο για την διαφορετικότητα έκφρασης των δύο φύλων. Τα ποσοστά όμως νομίζω ότι έχουν μεγάλη διαφορά μεταξύ τους.Γι΄ αυτό περιμένω εναγωνίως και τις παρατηρήσεις του παράξενου ελκυστή.Κ.παράξενε ελκυστή προς Θεού μην λάβετε την αντιπαράθεση ως πυρά! Εξάλλου είναι ωραίο ν΄ανάβουν και λίγο τα αίματα ενάντια σ΄ αυτή την πανταχόθεν χλιαρότητα που ποικιλοτρόπως επιθυμούν να μας επιβάλλουν. Σας ευχαριστούμε πάρα-πάρα πολύ για το χρόνο σας κ. Αθηνάκη και για τις οάσεις που μας προσφέρετε

  27. @Εύα

    καλησπέρα…και ούτε λόγος! θα το βρω, πού θα μου πάει!

    αν και εδώ που τα λέμε, έχω πολύ καιρό να το δω σε προθήκες (είτε των Αθηνών είτε της επαρχίας), αλλά θα βάλω τα μεγάλα μέσα! ;-)

    αν δεν το βρεις, ενημέρωσέ με και θα δούμε από κει και πέρα.

  28. @pilgrimάκος

    τώρα μ’ έβαλες σε αναμονή!
    [μήπως δεν είμαι έτσι κι αλλιώς με τα κείμενά σου…;]

    είμαι κι εγώ στην παρέα της νάντιας και του pilgrim… μόνο που δεν ξέρω τι είναι καλύτερο: το ego μου ή το alter ego μου;
    και στις δύο περιπτώσεις, κάποιος χάνει…
    και, μάλλον, δεν κερδίζει κανένας…

    λες;

  29. @Βίκη Δήμα

    ας ελπίσουμε ότι ο παράξενος ελκυστής θα μας απαντήσει σύντομα!
    περιμένω το δυναμικό του comeback!

    όσο για τα λόγια σας, τα πήρατε όλα’
    δεν μου έμεινε τίποτα να πω…

    σας ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.

    καλησπέρα σε όλη την παρέα!

  30. Καλησπέρα!
    Δυστυχώς δεν αρκεί η απλή ανάγνωση ή και μελέτη για να σε κάνει ειδήμονα σ έναν τομέα (πόσο μάλλον σ’έναν τόσο σύνθετο), οπότε φοβάμαι πως οι πενιχρές μου γνώσεις σχετικά με την ψυχιατρική θα σας απογοητεύσουν. Γνώσεις που κυρίως οφείλονται σε λόγους που δεν θα ήθελα κανένας να έχει…
    Όντως στατιστικές μελέτες μαρτυρούν τη συσχέτιση ανάμεσα στο γυναικείο φύλο και σε ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, σε αναλογία με το αντρικό κατά 60-40. Η διαφορά είναι ότι οι άντρες τις εμφανίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία στην εφηβεία ενώ οι γυναίκες πολύ αργότερα.
    Εγώ όμως από την επαφή μου με κλινικές επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω γι αυτό το ποσοστό…
    υγ1: πήρα το θάρρος να σε βάλω στο λίνκ μου.
    υγ2: Χαίρομαι πολύ που σου αρέσει το νικ. Αυτές οι ονομασίες προκύπτουν όταν οι φυσικοί προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι από άλλο πλανήτη!
    υγ3: είμαι σίγουρος πως είσαι φανατικός θαυμαστής του alter ego.

    @pilgrim: αν ήσουν στη Νομική το 91-92 θα έχουμε τουλάχιστον 7.000 γνωστούς!

  31. παράξενε ελκυστά!

    πάω κατευθείαν στα υστερόγραφα…

    1) ανταποδίδω πάραυτα!
    2) δεν είναι;;;
    3) l’ alter ego c’est moi!

    πάντως, παρότι επικαλείσαι ανεπάρκεια γνώσεων, οι στατιστικές σου και τα υπόλοιπα είναι εξαιρετικά κατατοπιστικές…
    χαίρομαι που άνοιξε αυτή η συζήτηση.

    καλησπέρα!

  32. Οι φυσικοί είναι σιγουρα από άλλο πλανήτη. Τώρα ποιος είναι αυτός μάλλον ούτε και οι ίδιοι το ξέρουν γι αυτό και τον ψάχνουν κάθε βράδυ. Τα λέω αυτά ενώ με περιμένει πολύ φίλος φυσικός άρτι αφιχθείς από το Εδιμβούργο με κάμποσα μπουκάλια ουίσκι για να ιδρύσουμε την 1η ημι-ερασιτεχνική ουισκιάδα της Αθήνας : γνωστή και ως 1η Ουισκάλε της Αθήνας.
    Κι εγώ χαίρομαι για τη συζήτηση. Έχω περάσει άπειρες ώρες αναλογιζόμενος τι πήγε λάθος κι ένα άτομο εμφάνισε ψυχικες διαταραχές.
    Αυριο το πρωί, αν με αφήσει η δουλειά, θα είμαι στην εκδήλωση στον Ιανό. Μπορεί να τα πούμε. Κλασικά θα φοράω κουκούλα και θα θα είμαι αυτός που θα θέσει την εμπριστική ερώτηση.

  33. ελπίζω όχι σαν αυτή που άκουσα σε σύναξη της δευτέρας: “γράφετε για εμπορικούς λόγους;”

    είπε, και το υπόλοιπο κοινό πέθανε…

    ουισκιάδα; ουισκάλε;
    holy shit! εγώ έκανα μια early gin-ale στα εξάρχεια…
    αλλά εξακολουθώ να σας ζηλεύω, ελκυστά μου!

  34. “εμπρυστική”:Elemantery,φίλτατε… Αν διαβάζετε τα κείμενα μου σύντομα θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε πόσο συχνά αυτοσαρκάζομαι…
    Ευτυχώς μια έκλαμψη της τελευταίας στιγμής με έσπρωξε να ξαναδιαβασω την πρόσκληση και με έσωσε. Δεν κατέβηκα στο κέντρο, η εκδήλωση είναι για 8 Δεκ. Κι έτσι ευτυχώς δεν δικαίωσα για άλλη μια φορά την παράξενη αφηρημάδα μου

  35. αγαπητότατε ελκυστά,
    ήμουν σίγουρος (έτσι κι αλλιώς) ότι η ερώτησή σας θα ήταν εμπρυστική.

    ανέφερα το παράδειγμα τής δευτέρας μιας και ο ερωτών είχε πάρει το γνωστό τοις πάσιν ύφος “βγάζω-τα-γυαλιά-μου-και-ετοιμάζομαι-να-θέσω-την-πιο-διανοουμενίστικη-ερώτηση-του-σκόσμου”, συμπληρώνοντας ο έρμος το επιφανές: “την έχω κάνει και αλλού την ερώτηση”! (μάλλον σε υδραυλικό, διαφημιστή, μπακάλη, διευθυντή τραπέζης και λοιπά επαγγέλματα όπου οι εμπορικοί λόγοι είναι το προφανές! μπορεί και σε κάποιον κουμπαρά! [προσοχή στον τόνο] -βέβαια και για κάποιους συγγραφείς ισχύει, αλλά ποιος θα το πει εν τω μέσω κοινού αδηφάγου;;;)

    8 Δεκεμβρίου είναι και το παρτάκι των εκδόσεων μελάνι στους “χάρτες” των εξαρχείων για το βιβλίο της τριανταφύλλου-νικόλτσου “Los Angeles”. εκεί θα διαμειφθεί vodkάλε και όλα τα εις -άλε!
    ραντεβού εκεί;

    σαββατιανή οχλαγωγία, έχω την αίσθηση…

    σας καλησπερίζω ευθαρσώς!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s