γράμματα γενεθλίων – ted hughes

Η φύση είναι το περιβάλλον τού έρωτα και του θανάτου – όλης της ύπαρξης. Μια στιγμή, ένα αεράκι σκοτεινής ή υπέρλαμπρης μέρας, το πέταγμα και το κρώξιμο ενός γερακιού, το ρέον ύδωρ και το έλος μαζί με την κινούμενη άμμο, μπορούν να αγκαλιάσουν και -γιατί όχι;- να αποβάλουν ό,τι εν αυτοίς εμφανίζεται και πάει να μεγαλυνθεί.
Καθόμουν αμήχανος.
Ήμουν μια μύγα έξω απ’ το παράθυρο
του οικιακού μου δράματος. Αρνήθηκες να κάτσεις εκεί
τεμπελιάζοντας, το μισούσες αυτό.
Τούτο επίπεδο, ανεμοδαρμένο πιάτο δεν ήταν ωκεανός.
Έπρεπε να φύγεις κι έφυγες. Κι
ήρθα ξωπίσω σου, σαν σκύλος, κατά μήκος της κορυφής,
στην άκρη του λιβαδιού,
μέσα σε ένα δάσος από βελανιδιές που τις σβάρνιζε ο αέρας –
και βρήκα μια παγίδα.
Χάλκινο σύρμα που έλαμπε, χορδή καφετιά, ανθρώπινο τέχνασμα,
αχρησιμοποίητη. Δίχως λέξη
τη διέλυσες και την πέταξες στα δέντρα.

Οι αλλεπάλληλες μετακινήσεις, ο καθημερινός θάνατος και ο απλός έρωτας, η dies natalis ως μέρα βασάνου και εγκαρτέρησης μιας νέας ανάσας, δοσμένης κατά τα άλλα τυχαία, μία αυτοκτονία και μετά μια δεύτερη’ θάνατος ξανά καθημερινός.

Σ’ έφερα στο Ντέβον. Σ’ έφερα στον τόπο των ονείρων μου.
Σε οδήγησαν σαν υπνοβάτη
στη χώρα των τοτέμ μου. Χιμαιρική χώρα:
Ο οπωρώνας στη Δύση.

Βραβεία, ηρεμία και απομάκρυνση’ μύθος’ φάρμα, θέατρο, τιμή’ απομυθοποίηση. Yeats, Lawrence, Sylvia, Assia’ θάνατος. ΕΡΩΤΑΣ.

Λες και κατέβαινες, στον ύπνο κάθε νύχτας,
στου πατέρα σου τον τάφο,
έμοιαζες φοβισμένη να κοιτάξεις, ή να θυμηθείς το επόμενο πρωί
αυτό που είχες δει. Όταν θυμόσουν,
τα όνειρά σου ήταν μια θάλασσα γεμάτη πτώματα,
κτηνωδίες από στρατόπεδα θανάτου, μαζικοί ακρωτηριασμοί.

Σταθμοί των τρένων, κουζίνες γκαζιού, φωτιά και λάβ(ρ)α, μηχανές και έλατα’ το στενό της Μάγχης’ έρωτας. ΘΑΝΑΤΟΣ.


[…]λάθος ώρα περίμενες. Το λεωφορείο απ’ το Βορρά
έφτασε κι άδειασε και δεν ήμουν σ’ αυτό.
Δεν έχει καμιά σημασία πόσο επέμεινες
και ικέτεψες τον οδηγό, ίσως με δάκρυα,
να με εμφανίσει ή να θυμηθεί ότι με είδε
να το χάνω στο τσακ. Δεν ήμουν σ’ αυτό το λεωφορείο.
Οκτώ το απόγευμα κι ήμουν χαμένος κι αχαλίνωτος,
κάπου στην Αγγλία.

Ήταν πάντοτε μοναχικός’ αυτόφωτος μέσα σε μια κατάφωτη παράδοση, “γεράκι πάνω απ’ την Αγγλία”, να κρώζει στο τέλος των μαχών. Η ΠΟΙΗΣΗ. Εκεί που βρισκόταν, εκεί που βρέθηκε και, πάνω απ’ όλα, αυτοί (και αυτές) που τον βρήκαν’ Η ΠΟΙΗΣΗ. Ποιητής και μάγος’ ανθρώπινος ως ποιητής’ ποιητικός ως αειθαλλής σάρκα. Η ΠΟΙΗΣΗ.

Ανόητοι από αυτοπεποίθηση, στα παιδικά κουβερτάκια
μιας παρατεταμένης ωρίμασης, μόνιμα ξαπλωμένοι
στο μαξιλάρι του ανατολίτικου αμαξιδίου –
η μητρική φροντίδα της φύσης αβίαστα επικουρεί
για την ολοκλήρωσή της – αδιαφορούσαμε
για τη σοβαρότητα της ζωής, τρεις από μας, τέσσερις, πέντε, έξι –
παιχνίδια φιλίας.

Και μετά σιωπή. Μετά από τόσο αίμα, από τόσες φωνές, μετά από αδύναμους αγώνες να σώσει και να σωθεί, σιωπή’ έρωτας και θάνατος. Το απλό χωρίς το σύνθετο’ το καυτό’ ΑΙΜΑ. Έσπασε η σιωπή. Εξορκισμός και ζώδια’ Sylvia. O, littleblood. Ταρώ’ και αυτό. Και αυτός’ Ted.

[…]Κι οι λέξεις σου,
πρόσωπα που αποστράφηκαν το φως,
κρατημένα στα σωθικά τους.

Εισαγωγή/Μετάφραση/Σχόλια : Γιάννης Αντιόχου
Επιμέλεια : Σπύρος Ηλιόπουλος
Επίμετρο : Σώτη Τριανταφύλλου


[κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι]

20 thoughts on “γράμματα γενεθλίων – ted hughes

  1. δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό που διάβασα μου φέρνει στο νου πολύ οικείες εικόνες…

    καλή σου ημέρα Δημήτρη!
    φιλια
    Π

  2. @elafini

    καλημέρα και καλή εβδομάδα.
    σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    ακολούθησα το λινκ και έχω ακόμα απορίες…
    μπορείτε να μου τις λύσετε;

    καλωσήρθατε και ελπίζω να τα ξαναπούμε.

  3. @πετρούλα

    οικείες εικόνες.
    εμείς, όλοι, βρισκόμαστε μέσα σ’ όλα.
    με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βρισκόμαστε στο βαθιά ανθρώπινο.
    γιατί, κατά βάθος, είμαστε μόνο αυτό.
    κι ας λένε…

    καλημέρα, πετρούλα μου!

  4. Είναι το βιβλίο που έχω πάντα στο κομοδίνο μου.

    Πολύ όμορφη η παρουσίαση σου, Δημήτρη.

    Καλημέρα! Με θαυμαστικό

  5. καλημέρα και καλή εβδομάδα :)
    (χώρος εργασίας μου…βιβλιοθήκες)
    άλλες απορίες ? :))

  6. Καλημέρα, Εύα μου, με τρία θαυμαστικά ! ! ! (δεν μου πολυαρέσουν οι ζυγοί…)

    ;-)

  7. Καλημέρα, elafini!

    [θα του πήγαινε ο τόνος και στο a και στο δέυτερο i !]

    έχω μια ακόμα: τι ακριβώς κάνεις εκεί;
    [μην απαντάς, για οποιονδήποτε λόγο!]

    ;-)

  8. γεια σου, λολίτα λολιτάκΗ !

    [χαθήκαμε, ε; -τώρα που βρεθήκαμε όμως…]

  9. feedback for EVA!

    προσπάθησα να βάλω το βίντεο απ’ το youtube στο ποστ, αλλά μου άλλαζε όλη την εξωτερική εμφάνιση!
    μάλλον κάτι δεν πάει καλά με το template!

    αν κανείς ξέρει κάτι, ας με διαφωτίσει!

    υπενθυμίζω ότι το σχετικό βίντεο με τον χιουζ, βρίσκεται εδώ

  10. Λυπάμαι που σε έβαλα σε μπελάδες και δεν μπορώ να βοηθήσω. Την ίδια ερώτηση έχω κι εγώ και γι αυτό το λόγο δεν μπορώ ποτέ να βάλω βίντεο στα ποστ μου … :(

    :)

  11. Τώρα που είχα χρόνο άκουσα την μουσική … απ’ την ταινία εκείνη τη φοβερή… πόσο ταίριαξε (πήγα να βάλω θαυμαστικό και σταμάτησα … γιατί εγώ, απ’ την άλλη, δεν τα πάω καλά με τα πολλά θαυμαστικά ) αλλά ας είναι!!!

  12. έχω βάλει πολλές φορές βιντεάκι απ’ το youtube, αλλά αυτό έφερε τα πάνω-κάτω στην πραγματικότητα!

    το πνεύμα του τεντ…
    ή της σύλβια………

    κι άσε τα θαυμαστικά να αιωρούνται!

  13. μουσικολόγος, μουσική καταλογογράφος…τις υπόλοιπες ώρες πιανίστα και κειμενογράφος…είδα Βιβλιοθήκη Σερρών…

    όσο για το βιντεάκι, κανετε copy στον κωδικό που βρίσκετε δεξιά από κάθε βιντεάκι, εκεί που λέει embed, και paste σε οτιδήποτε δέχεται html (επεξεργασία html)

  14. Καλησπέρα κι από μένα. Μόλις ξεμπέρδεψα από ολοήμερη δουλειά (ουφ!).
    Δεν κατάλαβα τι βιβλίο είναι αυτό; Συλλογή γραμμάτων; Αφιέρωμα; ή υπάρχει κάποια αδιόρατη υπόθεση;

    Άσχετο: Δεν ξέρω αν το διάβασες αλλά έχει ήδη συστηθεί τριμελής γυναικεία επιτροπή και εξετάζει το αίτημα σου!Ποιος τη χάρη σου!Έχεις γίνει διάσημος κι εκτός των μπλόγκερ!

  15. @elafini

    σας ζηλεύω πολύ για τη μουσική…
    είναι ένα απωθημένο κι αυτό.
    ειδικά το πιάνο.

    εκλεκτικές συγγένειες, λοιπόν!
    ωραία που βρεθήκαμε, ε;

    καλησπέρα.

    [το έχω ξανακάνει αρκετές φορές αυτό με το embed, αλλά το συγκεκριμένο βιντεάκι μού τα χάλασε. γιατί άραγε;]

  16. παράξενε ελκυστά!

    είναι μια υπέροχη συλλογή ποιημάτων του τεντ χιουζ που έχω την αίσθηση ότι τα έγραψε ως εξορκισμό στον έρωτα και τον θάνατο που -δυστυχώς- του “χαρίστηκε” αφειδώς σε όλη του τη ζωή.

    εγώ προσπάθησα να κάνω έναν διάλογο με τα ποιήματα παραθέτοντας κάποιες δικές μου σκέψεις σε συνδυασμό με ποιητικά σπαράγματα του βρετανού.

    [σπεύδω να λάβω θέση…]

  17. Όμορφα είναι εδώ μέσα. Τόσο πολύ, που προτιμώ να μη λέω τίποτα, όταν έρχομαι.

  18. αν παίρνεις κάτι, ελάχιστο, μαζί σου φεύγοντας, αυτό είναι ό,τι ομορφότερο.
    κι ας μη λες τίποτα.

    σ’ ευχαριστώ πολύ, ρόδον που δεν ανήκεις σε κανέναν…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s