Sound of Sleat* – Jackie Kay

sleat

Οι πολλές κουβέντες, οι μέρες οι ίδιες που περνούν και κάτι αφήνουν και μαζί κάτι παίρνουν, πάντα οδηγούν στην ποίηση: ένα σχόλιο της Εύας Εξάρχου, ένα δικό της κείμενο εμπνευσμένο από δυο λέξεις που με τη σειρά τους ήρθαν απ’ την Τζάκι Κέι. Και να που πάλεψα λίγο την ποίησή της και σας την αφήνω εδώ… Έτσι, μόνη κι αυτή όπως και τόσα άλλα.

Πάντοτε ατένιζα τον κόσμο
Κι αναρωτιόμουν αν το ‘κανε κι αυτός για μένα,
Ακίνητη σ’ αόριστο μεταίχμιο,
Στο πρόσωπό μου, της παγωμένης θάλασσας ο άνεμος.

Στην αντίπερα όχθη καθρέφτες ν’ ανακλούν
Πρόσωπα που μου μοιάζαν,
Ανθρώπους που έμειναν στη μέση,
Που τα νερά διασχίζαν.

Κι έμοιαζε, κοιτώντας απ’ το υποστατικό μου –
Με τις γέρικες πέτρες και το πρόβατο,
Κι εκείνο τον ήχο τραγουδιών που μ’ επισκέπτεται στον ύπνο μου –
Ο ρυθμός του κόσμου κάπου να σμίγει

Με την κόψη του κόσμου μας που κατοικούμε.
Πέρασα δύσκολα κι εγώ.
Το πρόσωπό μου χαραγμένο’ ερείπιο το κορμί μου.
Κάποτε σκεφτόμουν ότι θα ‘χα την ευλογία –

Όταν ο ποταμός θα ‘τρεχε τη θάλασσα ν’ ανταμώσει
Όταν ήλιος και φεγγάρι θα μοιράζονταν το θόλο –
Τα πέρατα της γης στα μάτια μου να κλείσω,
Και στην υγειά να πιω του κοριτσιού που μ’ είδε μες στα μάτια.

Απόδοση: Δημήτρης Αθηνάκης

 

*Τον παράδεισο του Sleat μπορείτε να τον βρείτε εδώ.