στο βυθό, ώρες πολλές, κατήργησα τα φώτα

picasso_old_guitarist

Δάσος και ποτάμι.

Ευχάριστο να το κοιτάς, τρομακτικό να παίζεις.

Δεν είναι οι φωνές και οι λυγμοί που ήρθαν απ’ τα φύλλα.

Δε ρωτώ.

Πράσινο χάος και το πηγάδι έρημο να αλυχτά να του σκεπάσεις την τρύπα, αφού… δεν έχω δικαιολογία πια. Άρχισε να βρέχει.

Ατέρμονη βροχή για αιώνες, έτσι φάνηκε. Έτσι. Και μουσική, αχ μια υπέροχη μουσική κατέκλυσε το σύμπαν, κανείς δεν ήξερε να πει.

Κανείς δεν έστησε χορό, κοπάδι δεν ακούστηκε να περπατά. Μόνο η υπέροχη μουσική να νικά το χάος και ένας πιανίστας μόνος να κοιτά μια τα πλήκτρα μια το δάσος. Μόνο πλήκτρα και δάσος. Έτσι κοιμήθηκες’ έτσι φύτρωσε το αίμα.

Και τότε ξεπρόβαλε το σμήνος των νυχιών που ερχόταν νύχτες πολλές ενάντιο. Κισμέτ χρωματιστό στα χέρια σου για δώρο. Ναι. Αίμα ανάβλυσε ξάφνου και ολοδυρμοί της απέχθειας και της απεραντοσύνης ξανοίχτηκαν μπροστά σου.

Εσύ εκεί να πολεμάς, μια το σπαθί και μια το αίμα, αχόρταγα να ξεσκίζεις τα βότσαλα που μάζεψες ενδελεχώς ένα καλοκαιράκι πίσω. Δεν ήσουν εσύ αυτός που έτρωγε το βάσανο του κόσμου. Δεν ήσουν ούτε της μιας στιγμής το αχ.

Ανάξια δουλειά που έμεινε αναπάντητη. Και πάλι το αίμα μπροστά. Να γεμίζει το πρόσωπό σου, να φωνάζει το στόμα σου και να ζητά ακόμα’ δόντια, μύτες, αυτιά και τρίχες ματωμένες περήφανα να χειροκροτούν, πατώντας νικηφόρα απάνω στα άνυδρα πια νύχια, που σμήνος αχόρταγο κατάπιε με μιας η νύχτα.

Στο βυθό ώρες πολλές κατήργησα τα φώτα. Τον αετό που πήρε να με σώσει, τον κλείσαμε στο σπίτι’ του φθινοπώρου πρόδρομος κι αυτός, χωρίς νύχια.

[Το αβαθές πηγάδι μαζεύει ακόμα το νερό που έβαλες στο αίμα,

για να ξεχειλίσει η χαρά στ’ αστραφτερά σου μάτια]

34 thoughts on “στο βυθό, ώρες πολλές, κατήργησα τα φώτα

  1. Ελπίζω να μου επιτρέπετε να ξεφύγω από το θέμα σας. Ζητώ συγγνώμην γι αυτό και επικαλούμαι ως άλλοθι το επείγον ενός ζητήματος πολιτισμού.

    Θέλουμε ή δεν θέλουμε να δούμε το (ροζ) dvd;

    Αν δεν θέλουμε, μήπως χρειάζεται να “τους” το πούμε;

    Για σκέψου…

    Είμαστε η κοινή γνώμη (;;;)

    Kαμπάνια

    Big Brother

  2. Δημήτρη – σε τόσο “αιματηρές” μέρες ήρθε και αυτό το (ουσιωδώς) αιματηρό σου ποστ… Κάθε φορά που παθαίνουμε σύνδρομο στέρησης από τα δικά σου κείμενα (και οι κριτικές δικές σου είναι, αλλά σε αυτές πρωταγωνιστέ ορθότατα είναι άλλοι, όχι η λογοτεχνική περσόνα “Δημήτρης”), με κάποιον περίεργο τρόπο ξέρεις ότι πρέπει να ξαναχτυπήσεις και μας κάνεις άνω κάτω… Περιέργως πως, είχα κι εγώ από το πρωί στο μυαλό μου ένα αιματηρό περιστατικό (και έσπευσα πρωί πρωί να το ποστάρω)… Δεν ξέρω αν οι εποχές είναι βακχικές ή απάνθρωπες, δεν ξέρω, το δικό σου όμως ποστ (σ είχε μια απίστευτη ανθρωπιά – που ξεπηδούσε ιδίως όταν σκεφτόμουνα τις εικόνες και τη δύναμη που είχαν. Καλημέρα από τον θείο που πρέπει να φύγει από το γραφείο γιατί έχει ξεπαγιάσει… (Σκέψου, σήμερα είχαμε αργία…)

  3. ανώφελο δάσος της επιθυμίας/οι σκέψεις στο χώμα υποκρίνονται τους γλάρους/τεμπέλικα πουλιά της ελευθερίας,εγκλωβίζονται στην χλιδή του καναπέ,θυσιάζοντας τον ουρανό/έχω ένα χέρι,εκεί όπου συνήθιζα να έχω δύο,διατηρώ το αρχικό μου σχήμα υποδυόμενος τον άνθρακα,οι φτέρνες μου μαύρες για το λόγο αυτό,θα ανάψω όταν η τριβή προκαλέσει στο σώμα μου τριγμούς ανάλογους με της καταιγίδας στα ανοιχτά της καρδιάς…/όμορφα,όπως ένα δάκρυ στη στάχτη,κυλάω από χαρά κι από πληγή,ζωγραφίζω τη παρουσία σου…στη θέση του δρόμου…χάνεται στο φως…

  4. βυθός αναπάντητος
    κι εσύ εκει να πολεμάς το σμήνος των ματωμένων νυχιών, όπως -παλιότερα!- εκείνο των σκουριασμένων ψαλιδιών…
    επανάκληση στις φωνές και τους λυγμούς
    το χάος μόνο περπατά,
    ενώ τα πλήκτρα χειροκροτούν την ατέρμονη βροχή
    κι εσύ πετάς στο κατόπι του τα καλοκαίρια που σκέπασες
    πάαααντα
    ε ν δ ε λ ε χ ώ ς !!!

  5. είπα να σου στείλω μια Αμοργό, λέω πάει θα σκιστεί έχει πολλά πανιά και άλλα αέρινα, και βότσαλα γυαλιστερά, δε κάνει, είπα το surprise, τόχα ξαναφορέσει σε άλλη περίσταση, και μετά, μετά που λες θυμήθηκα ένα ωραίο αντάρτικο πούλεγε “μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά, τον Δημητρόφ στην κρεμαλά να δουν” κλτ κτλ, διεθνιστικό και σουρεάλ και από όλα… allons enfants de la patrie γιατί ετούτο μας έπεσε στο τσουκάλι με τους βρουκόλακες όταν ήτανε μικρό και μπερδεύει τον Aragon τον Αρμαγεδών…

  6. @Κ.σ-Μ.

    Το dvd ούτε μας αφορά ούτε έχει καμιά σημασία. Είναι ξεκάθαρη παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αν δεν ήταν, κανείς δεν θα καθόταν να τα προβάλει, άλλωστε…
    Έχετε δίκιο.
    Και όχι γιατί είναι ροζ και κοκκινίζουν τα μάγουλά μας!
    Αλλά γιατί κοκκινίζουν μάλλον τα νεύρα μας…

    [Εδώ, βέβαια, δεν κάθισαν να τα σεβαστούν οι εμπλεκόμενοι και τα περιέφεραν στο μεϊντάνι, θα τα σεβαστούν αυτοί που δεν εμπλέκονται και ψοφούν για τέτοια θέματα;]

  7. Pilgrimάκο, αιματηρές οι μέρες και απάνθρωπες. “Τρομακτικό να παίζεις”…

    Υπάρχουν, όμως, και κάτι κείμενα που μαζεύουν λίγο αίμα στην άκρη. Σαν αυτό το τελευταίο το δικό σου. [Και όχι μόνο αυτό…]

    Καλή σου μέρα, θείε Pil.
    Κάπου ζεστά…

  8. Μαρσέλ, σ’ εκείνη την άκρη του φόβου, τα φώτα σβήνουν, ναι σβήνουν, κι αναδύονται εκείνες οι λέξεις απ’ τα “όνειρα” (σε εισαγωγικά γιατί δικά σας είναι) κι ο πέρα απ’ την πραγματικότητα χαμός, φαντάζει πάλι ωραίος.
    Και είναι…

  9. Αέρας πρωινός, Μαρία, και μόνος. Κάπου να παίρνει εκείνα τα πανιά, τις κρεμάλες, και κάπου να τα επιστρέφει χωρίς κουβέντες και τα περιττά.

    Κι είναι απ’ αυτές τις μέρες που θέλουν ησυχία.
    Κι έχει τόσο ανάποδες συνθήκες.
    Δεν είναι μόνο ο αέρας.
    Είναι που πρέπει να κρατήσεις μια ομπρέλλα, κι ας μην έχει τις τρύπες που χρειάζεται…
    Τις έχει;

  10. Ύστερα από 2 ημέρες με 40 πυρετό που δεν μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτα (εκτός από να δω 12 επισόδεια του Prison Break μαζεμένα) το ποίημα σου και γενικότερα η ποιητική σου αισθητική είναι καλύτερα κι απ’ το καλύτερο φάρμακο! Καλό μήνα.

  11. Παράξενε Ελκυστά μου, αν εξαιρέσεις τον πυρετό, κατά τα άλλα…ίδια…
    Σ’ ευχαριστώ για…

    Περαστικά κι αγύριστα, τύπε με το υπέροχο ψευδώνυμο!
    Και καλό μας μήνα!

  12. Lindyz, όλοι περνάμε τα blues μας (και δεν είναι πάντα μουσικά…) και ποιος να μας καταλάβει;
    Πρέπει ή δεν πρέπει, μήπως;

    Καλό μήνα!

  13. Ε ναι σύντροφε! Δεν είχες πλέον δικαιολογία… Τόσο καιρό με τα έτοιμα πορευόσουν και με τα έτοιμα πορευόμασταν κι εμείς. Βέβαια, άξιζε η αναμονή! Σε φιλώ!

  14. Πολύ ωραίο ! Και ο πίνακας του Πικάσο εξαιρετικός ,δεν τον γνώριζα .Όσο για το blog σου …αξιοζήλευτο!Θα γίνω μόνιμος θαμώνας.

  15. Συντρόφισσα Dana, τι να πω…;
    Έτρωγα απ’ τα έτοιμα, που λένε… Και τώρα; Έτοιμα ήρθαν και τα άλλα, απ’ αλλού… Κι άντε τώρα να μαζέψεις τ’ ασυμμάζευτα!

    Σε φιλώ κι εγώ.

  16. Αγαπητέ ναυτίλε, καλωσήρθες!
    Και ήρθες με δώρα τα οποία πρέπει να ανταποδώσω με κάτι που να μη φανεί λίγο!
    Με χαρά κάθε φορά να σας τρατάρουμε συνέχεια το “βρισκούμενον”!

    Εις το “επανιδείν”. Εδώ και, βέβαια, εκεί!

  17. Σκοτάδι-φως, βυθός-ουρανός, δημιουργία-τέλος-αναγέννηση, χαρά-θλίψη….ιδέες και έννοιες που πλέκονται υπέροχα, σχεδόν αρμονικά, μες την αντίφαση τους!
    Ευχαριστώ Δημήτρη για τις όμορφες εικόνες…

  18. Εγώ σ’ ευχαριστώ, Αλέξανδρε, για την παρέα…
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

    [Χαθήκαμε λίγο, αλλά τριγυρίζουμε…]

  19. Λολίτα, καλημέρα.
    Ελπίζω να έχει καταφτάσει το περιστέρι!
    Για να δούμε…

  20. Δημήτρη μου γεια σου, επιστρέφω μετά από ένα μικρό διάλειμμα μακρινό. Και σε ξαναδιαβάζω με μεγάλη χαρά και ενδιαφέρον!
    Φιλιά

  21. Η μουσική νικά το χάος απ’ την αρχή τούτου του κόσμου. Η μουσική και η κραυγή του ανθρώπου. Με την κραυγή του τρυπά το σκοτάδι. Με το τραγούδι του φέρνει το φως.

  22. όταν υπάρχει πράσινο χάος ποτέ το κοπάδι δεν περπατά! χααααααχαχαχαχαχα!!!! (ουπς, λάθος σχόλιο σε λάθος βλογ! χιχιχι!) Και i) να κόψεις τις πολλές παρέες με τους κανίβαλους γιατι τα βλέπεις όλα κοκκινα τελευταία ii) να στείλεις κι από δω καμια μυτη και κανα αυτί γιατι θελω να φτιάξω καμια δεκαρια κολιέ ακόμα! Στο σοβαρό μέρος: κι εγώ οπως κι ο πιλ, θα θελα να δω περισσότερα δικά σου αλλα περισσότερο θα θελα να σε δω να ξεκουράζεσαι. χαιρομαι για οσα ανανεωτικά σου συνεβησαν τελευταια και σου ευχομαι ακομα καλυτερη συνεχεια! Σήμερα πήρα το “παιδί” σου, κράτησα μόνο τις μονές παραγράφους, και ξαφνικά το ένιωσα πολύ δικό μου(!) εσύ εκεί… στο βυθό…

  23. Εύα μου, ελπίζω να ήταν ωραία “εκεί” που ήσουν…
    Και σίγουρα έφερες και άφησες κάτι εδώ!
    Σ’ ευχαριστώ…

  24. Αυτές οι συνεχείς αντιθέσεις. Πανταχού παρούσες. Αγώνες για την ακροβασία και στο τέλος…κάτι. Τι; Είναι κάτι άλλο κάθε φορά, ακόμα κι αν πάντα το φως και το σκοτάδι ονομάζονται έτσι, με τον ίδιο τρόπο. Έχουν πάντα κάτι άλλο… Πάντα. [Να μια ομοιότητα!]

    Καλή σου μέρα, Αίγλη!

  25. Whisperάκο, με τι να καταπιαστώ τώρα που συνήλθες απ’ το κώμα; :-)
    [Τα μενταγιόν και τα κολιέ είναι έτοιμα. Πέρνα να τα πάρεις. Όποτε σε βολεύει, έτσι;]

    ***
    Να με δεις να ξεκουράζομαι… Να κάτι που δεν έχω ξαναακούσει… Συγκλονιστικό, τουλάχιστον…

    Όσο για τα άλλα, χαρά και ησυχία’ πάρε ό,τι θες. Εντείνεις μ’ αυτό άλλα τόσα, χαρούμενα και ήσυχα… Αλήθεια.
    Καλημέρα.

  26. Και στο ελάχιστό του, προσπαθεί κάτι να πει… Έστω ένα ευχαριστώ για ένα κάποιο νιώσιμο.

    Καλωσήρθατε, ector!
    Σας ευχαριστώ.

  27. Καλώς με (ξανα)βρήκες, αγαπητή μου roadartist!
    Σαν ν’ ακούγεται μουσική απ’ τον πίνακα κάθε φορά που τον βλέπω…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s