Στα πάντα ήρθαμε αλλιώτικοι και φωναχτοί

grace 2_joel_harrison

Στα αθέλητα θέλγητρα μιας ίσιας ζωής
αυτής του φόβου που μας κρατά
καρφωμένους σε μια ταφική τυφλότητα
                    εμφανιστήκαμε
-τυφλοπόντικες λέξεων
                                     τρωγλοδύτες υψηλοί-

(στα μελλούμενα και στ’ ασυγχώρητα
κανείς δε βρήκε λύτρωση)

στα πάντα ήρθαμε αλλιώτικοι και φωναχτοί
(εγκάθετοι μιας σκέψης κόντρα στους φιλάνθρωπους)

-φωτοπληξία και ανατολή-

ας μπούμε τώρα κι ας έχουμε αργήσει να νυχτώσουμε
στο αίμα που ξεχάσαμε
                                         και νυχτωθήκαμε
αιτούντες μιας τρωτότητας ανεπίδοτης

και του προσωρινού όψιμοι θιασώτες
-δύο, τρεις, πόσοι είμαστε;-
 
αργά και σταθερά πια – σαν τ’ αεροπλάνα της αφίσσας
( τα όνειρα είναι τσάμπα
ή
τσάμπα είναι τα όνειρα; )

photo: Joel Harrison, ‘grace 2’ (2005)   

[Τιμή και συμμετοχή στο παιχνίδι της ευτυχίας που με κάλεσε να παίξω η αγαπημένη alef. Έτσι, για να ξορκίσουμε τ’ αντίθετα και τ’ ασυγχώρητα… Γι’ αυτό…

Μακάρι να συνεχιστεί από όλους και όλες εσάς… Εν αναμονή!]

30 thoughts on “Στα πάντα ήρθαμε αλλιώτικοι και φωναχτοί

  1. Δημήτρη μου,

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά τελειώνοντας το ποίημα η πρώτη αίσθηση, ήχος, λέξη που ήρθε στο μυαλό μου ήταν: «Σιωπή».Όπως και στον έρωτα, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η πράξη(όπως αντίστοιχα στην λογοτεχνία η πράξη της γραφής) αλλά η εσωτερική εμπειρία που γέννησε αυτήν την πράξη.

    Έψαξα και βρήκα που είχα ξαναδιαβάσει για μια τέτοια σιωπή:
    «Απαξιωμένη σιωπηρά, η γραφή ντρέπεται για τη υλικότητα της , την αλαζονεία της , την αδιαντροπιά της και δεν θα ησυχάσει αν δεν κερδίσει πάλι-χωρίς να το κάνει επιδεικτικά – την ανυπαρξία , απ’ όπου δεν έπρεπε να βγει ποτέ.Όπως εκείνη η παρτιτούρα για τρίγωνο που αποτελείται από τρεις σιωπές και ραγίζει την καρδιά γερο-μουσικού στα Απάνθρωπα παραμύθια» (Κλώντ Εντμοντ Μαγνύ)

    Να έχεις μια υπέροχη μέρα.

  2. Μετά το υπέροχο σχόλιο της Ντανιέλας και το τοξικά όμορφο ποίημά σου πια τί να πω? Θα μπορούσε να είναι αυτό το ποίημα και η δική σου απάντηση στην δική μας πρόσκληση περί… ευτυχίας! Διότι παντού μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένος κανείς, ακόμα και στο χάος, ναι? Στο μπλογκ μας κάτι υπάρχει για σας, φιλί

  3. Γεια σου ανηψιέ… Τσάμπα όνειρα και όνειρα τσάμπα (η ιστορία της ζωής του θείου και όχι μόνον)… Όμως και τα δύο έχουν ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ αξία… Μού φτιάχνεις τις μουντές μέρες – το εκτιμώ αυτό (αν και είναι ανεκτίμητο κι αυτό…). Ευχαριστώ.

  4. Χαίρε ω μετροπόντικα του λόγου! Τα όνειρα είναι πάντα τσαμπα και όπως κάθε τι τσαμπα σε αυτή τη ζωή, δεν έχουμε κανένα τρόπο να ελεγξουμε την ποιότητά τους! έχε γεια!

  5. “Σιωπή”, Ντανιέλα μου…
    Σ’ αυτό να εξασκηθούμε. Όχι απαραίτητα χωρίς να μιλάμε. Αυτό είναι το διαδικαστικό, άλλωστε.
    Χωρίς να βγαίνουν οι λέξεις, έτσι, ανορθόγραφες έστω και προφορικές.

    Για το απόσπασμα να πω απλώς ότι μου μιλά ευθέως…
    Να πω ευχαριστώ;
    Θα πω’ γιατί πάνω απ’ όλα βρίσκουμε και βρισκόμαστε.
    Ναι.

  6. “τοξικά όμορφο”
    Σου χρωστώ και όχι μόνο…
    Το κείμενο αυτό έχει ήδη καταχωρηθεί στο “υπέρ ευτυχίας”.
    Για το ξόρκι και την ευχή.
    Μαζί…

    Την αγάπη που, alefάκι μου!
    Να είσαι καλά.
    Πάντα.

  7. Εγώ τις μουντές κι εσύ τις μάυρες, αγαπημένε μου θείε.
    Ανεκτίμητη αξία που μπαίνουμε σε δρόμους και κοιταζόμαστε…
    Και βλέπουμε.
    Ναι, βλέπουμε.

  8. whisperάκο, σείρα μου για κείνο το κώμα που λέγαμε…
    Όλα τα είπες, πάλι…
    Όλα!

  9. Ούτε τολμώ να το σκεφτώ ότι αυτό το υπέροχο ποίημα μου αφιερώθηκε κιόλας! Ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ, φιλί

  10. …εκείνο που βρίσκεται ανάμεσα στις λέξεις,στα διαστήματα που επιλέχθηκαν,ακούσια,να φυλάξουν τον άλλο Λόγο,χωρίς λέξεις,συνθέτει την επαφή με το μεταφυσικό της συνάντησης ετερόκλιτων παλμών στο στήθος της καθολικής ύπαρξης…πριν ανοίξω τα βλέφαρα,η θέα της όρασης,ανοίγεται μέσα μου…όπως όταν κοιμάμαι…ευχαριστώ…

  11. κι όταν σταματήσουν να υποδύονται πως μας καταλαβαίνουν -πως μας καταλαμβάνουν- ελεύθεροι και πάλι θα διακινούμε σαρκία και ιδέες, σαρκία πάνω απ’ όλα, σ’ ενός πλήθους τον παλμό, αυτόν που λες και φέρνεις, καθώς εκείνα τα ολόρθα σώματα που ζώντα εμφανίστηκαν, χαίρονται σαν δυο και πάλι -τι βαρετό που είναι το ένα…

    [εσύ…; όχι.
    εγώ…]

  12. τα ποιήματά σου τα ξεχωρλιζω από ένα μέτρο (μουσικό, ποιητικό κι από το άλλο της απόστασης). πρόσεχε….

  13. Τολμώ πλέον να διακρίνω κάποια στοιχεία που διέπουν μέχρις στιγμής τα ποιήματά σου. Οξύμορα σχήματα, αίμα, απαισιοδοξία, αίσθηση του μάταιου, μια μικρή ηλιαχτίδα στο βάθος.
    “φωτοπληξία και ανατολή!” Απλά υπέροχο. Συγχαρητήρια.

  14. Δημήτρη,

    καιρό είχα να περάσω και ομολογώ ότι μου έλειψε, ειδικά η ανάγνωση της γραφής σου

    καλό ξημέρωμα!

  15. Τύπε με το υπέροχο ψευδώνυμο,
    αυτή η ηλιαχτίδα στο βάθος, ας μείνει τουλάχιστον ως μια κάποια υπόσχεση… Κι ελπίδα.
    Σ’ ευχαριστώ για τη σημασία…και τις σημασίες…

    Καλή σου μέρα.

  16. Εδώ κι εκεί, κάποια συνάντηση (με ή χωρίς εισαγωγικά) μας συντροφεύει…
    Και εδώ και εκεί…

    Καλημέρα, Πετρούλα μου.

  17. αχ, αυτό το φωναχτό μολύβι σου, μικρέ μου ποιητή…με φωτόπληξε…τσάμπα!

  18. Εξαιρετικό!
    Έτσι είναι, φίλε Δημήτρη, “στα πάντα ήρθαμε αλλιώτικοι και φωναχτοί”… Και κάποιοι στην ζωή -πολύ λίγοι, πολύτιμοι συνοδοιπόροι- μας αλλάζουν και μας φωνάζουν. Όπως κάνεις εσύ με την υπέροχη πένα σου.
    (Χαίρομαι που εδώ σε ξαναβρίσκω επί τέλους).

  19. ευτυχία και άνωση που ανεβάζει το χαμογελο από το στόμα ως τα μάτια όταν τα βότσαλα πικρά και τα παλιά σε σημαδεύουν στον ανεξάντλητο βυθό τους

  20. Χωρίς καν να έρθουμε ενώπιον των άλλων, σημαντικών ή μη, πραγματικοτήτων που μας περιβάλλουν, φως πλημμύρισε βραδιάτικα τις καρδιές μας.

    Immortalάκι μου, καλησπέρα! Κι όχι μόνο…

  21. Σχετικά και άλλα…πολλά!
    Εκεί κάπου κρυμμένα.
    Φτάνω…

    Γεια σου, Εύα μου.

  22. Συνοδοιπόροι που έρχονται ξάφνου και μας καλωσορίζουν, για δες, στο δικό μας χώρο, αφού άλλη μορφή λαμβάνει με την παρουσία τους. Κάθε φορά, κι άλλη…

    Χαίρομαι τόσο όσο, Καρέλλεν…
    Τόσο όσο…

  23. …κι εσύ, χωμένος ή χαμένος -δεν έχει σημασία πια-, λερώνεις τα χέρια σου, μόνος στα σίγουρα, και τρέχεις ν’ ανεβείς λίγο παραπάνω… Κι όπου βγάλει. Όπου…

    Μαρία, καλησπέρα. [Με ολίγη από (αφ)ορισμό, ε;]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s