απόμερο σινάφι

picasso

Χωρίς. Χωρίς τι; Τι λείπει. Τι ελλείπει; Τα σύννεφα σχηματίζουν μορφές φερμένες από δάση κι από τα σπίτια οι καπνοί, δες, σχηματίζουν νέφη.
Λείπει ο ιδρώτας. Εκείνος ο πανέμορφος ιδρώτας που εξαχνώνεται και δίνει στις ζωές ανηλεείς δίψες.

[Χορτασμένα και τα κοράκια, πια, απαξιούν να φάνε απ’ τα πιάτα μας.
Μόνον πετούν ανάμεσα στα νεφελώματα. Ρομαντικά για δες τα που κατάντησαν]

Τα κοράκια.
Ελλείπουν κι αυτά. Εξέλιπον.

[Τα αμνημόνευτα έτη, όμως, δεν πέρασαν ακόμα.
Τα πέρσι και τα πρόπερσι γινήκανε αλύπητο παρόν, της ιστορίας το “βλέπω”]

Κακόμοιρε πολεμιστή. Οι λύκοι σού τελειώσανε, δε σου ’μεινε απόμερο σινάφι, σου τέλειωσε κι ο ίδρως. Τρέχα τώρα να γυρέψεις ποτάμι να σε φέρει κι άσε να μαλώνουν τα σύννεφα για ποια βροχή σου αξίζει. Αξίζουν οι βροχές σε κάποιον, πολεμιστή μεγάλε; Ιδρώτες κι αυτές κατάντησαν ενός θεού οπλίτη. Οπλίτη.

[Απόκαμε κι αυτός και έγινε βροχή]

Χωρίς. Χωρίς τι;

[Θα ψάχνω αξημέρωτα κι ας το ποτήρι εχάθη.
Θα πίνω απ’ το στόμα της που ξέρει να χαρίζει]

Παράμερα την πήρα τη βροχή και την ξαναπήρα’ σταματημός δεν ήρθε, μέχρι που σκοτείνιασε ο ουρανός και βγήκανε τα άστρα και μου ’πανε αχόρταγα τη λύση των ονείρων.

Τώρα πάνω στα φτερά μου κρύβω μια τρίχα από μαλλιά και λίγη σκόνη.

27 thoughts on “απόμερο σινάφι

  1. και τώρα, χωρίς βαρβάρους, κι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ενα σύννεφο, θα πιούμε τη βροχή και δεν μπορώ μέσα από τις λακκούβες να κοιτάξω τόσο ψηλά και τόσοι ποιητές που μαζευτήκατε μαζί! αργότερα…

  2. Για δες που βρήκαμε να πιούμε λίγο νερό, απλά, χωρίς φωνές και θόρυβο…
    Ήσυχα…

    Καλησπέρα, Μαρία.
    Καλησπέρα…

  3. κλείνω τα βλέφαρα, να αντέξω στο φως των στίχων, τα μάτια μου να συγκρατήσουν το θησαυρό, καθώς κυλάει μέσα μου το δώρο ενός αδελφού…

  4. Κι αν είναι, Μαρσέλ, να το κοιτάξουμε το φως, άσε εκείνον τον αναπτήρα στο παράθυρο να μας φωτίσει αντ’ αυτού…

  5. Ρίτσα μου, δύναμη τα λόγια σου. Για λίγο παρακάτω…
    Πολλά-πολλά φιλιά.

  6. δεν έχω βάλει κάτι αντικρυστό ακόμα στο αναλόγιο που στέκεται, διαβάζει και ανοίγει τα προσωπικά μου άβατα. μόνη της η “Αμοργός”
    …”Οπως ο λύκος κατεβαίνει απ΄τους δρυμούς να δει το ψόφιο σκυλί και να κλάψει./Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου;/Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ΄ όνομά του/Το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αητός τη φωλιά του/Μα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει/Μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις/Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει/Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου/Άνθη πουλιά ελάφια/Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη/… Ίδια παντού θάναι η ζωή με το σουραύλι των φιδιών στη χώρα των φαντασμάτων/Με το τραγούδι των ληστών στα δάση των αρωμάτων/Με το μαχαίρι ενός καημού στα μάγουλα της ελπίδας/Με το μαράζι μιας άνοιξης στα φυλλοκάρδια του γκιώνη/

    Φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ΄ένα χαρούμενο χέρι/Φτάνει ν΄ ανθίσει μόνο/Λίγο σιτάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη…/

    αντίκρυ της λοιπόν, όχι μόνο για την ομορφιά, ούτε για τον διάλογο που θα ανοίξουν οι δυό τους, αλλά για την αισιοδοξία που φέρνει η δικαιοσύνη, απέναντι, και η δύναμη που γεννιούνται τα νέα ποτάμια που δεν ξέρουμε πού και πότε γεννήθηκαν, αλλά που δεν γυρίζουν πίσω, όπως και τα ταξίδια, παρά μόνο έτσι,
    ευχαριστώ, Δημήτρη

    μην ανεβαίνεις πιο ψηλά, δεν φτάνω…

  7. [Κι ας μπαίνει καμιά φορά στα μάτια μας η σκόνη
    ή η συνάφεια φοράει ρούχα άλλα…]

    Υπάρχουν φτερά…

    [Γεια σου, gGL μου…]

  8. Μια πρώτη ανάγνωση και εικόνες σχηματίζονται στο νου μου. Μετά μια δεύτερη και αμέσως γεννιέται το συναίσθημα.
    Πώς να σχολιάσεις κάτι τόσο όμορφο ; !

    Καλησπέρα….απλά, Καλησπέρα!

  9. λείπουν οι ώρες πάνω στα σύννεφα κανείς πολεμιστής δεν ορίζει ό,τι του αξίζει πίνει ασταμάτητα από τα χαρισμένα πριν γίνουν λεπίδια η λύση των ονείρων πετά με χιονισμένα φτερα!

  10. …την ώρα αυτή που φαντάζομαι πώς να χιονίζει στο βορρά του κλινού άστεως…

    λείπουν οι ώρες…

  11. Χωρίς. Απ’ την αρχή χωρίς. Τι λείπει; Ό,τι είναι εδώ και δεν το αφήνουμε να μας κατακτήσει. Ως πότε;

  12. Έχεις στιγμές ασύλληπτης ομορφιάς, λυρισμού και μεγάλης έντασης όπως το : “Τώρα πάνω στα φτερά μου κρύβω μια τρίχα από μαλλιά και λίγη σκόνη.” αλλά ένα ποίημα οφείλει να είναι πιο συμπαγές. (Είναι όπως ένα τραγούδι). Κι αυτό είναι θέμα νομίζω κυρίως τεχνικής, δηλ τρόπου γραψίματος.
    Δεν έχει την πολυτέλεια ενός μυθιστορήματος να πλατιάζει ή να χαλαρώνει ή να πηγαινοέρχεται.
    Προσωπικά δεν μπορώ να διακρίνω καμία σχέση του ανωτέρω στίχου πχ με το “Εκείνος ο πανέμορφος ιδρώτας που εξαχνώνεται και δίνει στις ζωές ανηλεείς δίψες.” Σαν να το έχουν γράψει δυο διαφορετικοί άνθρωποι. Πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο.
    Κατά τ’ άλλα το ύφος παραμένει το ίδιο όπως και στα προηγούμενα. Και για ένα ποιητή ίσως το ύφος να είναι πιο σημαντικό, γιατί αυτό είναι που δίνει το στιγμα του (οκ, η τεχνική επηρεάζει το ύφος, αλλα όχι πρωταρχικά): Ακούς ένα ποίημα και λες “Αυτό είναι Δημήτρης Αθηνάκης”
    Κι αυτό νομίζω το έχεις καταφέρει.

  13. Τύπε με το υπέροχο ψευδώνυμο,
    επεξεργάζομαι εδώ και λίγη ώρα όλα αυτά που έγραψες…
    Το ελάχιστο που έχω να κάνω είναι να σ’ ευχαριστήσω.
    Θα επανέλθω, όμως, αφού πρώτα αναζητήσω αυτά που αναφέρεις.

  14. όταν έδιναν στον Διονύσιο Σολωμό, στίχους, ομότεχνοι να κρίνει, σε μερικούς τους επέστεφε άθικτους. στον Λασκαράτο, όμως του “πέταξε” το μεγαλύτερο μέρος. “Μα γιατί?” παραπονέθηκε ο δέυτερος. “κόβω το δικό σου γιατί βρίσκω κάτι ν΄ αφήσω, από τα άλλο τι να αφήσω που είναι ούλα για πέταμα?”
    συγγνώμη για την παρέμβαση, αλλά γουστάρω το “καφενείο” ανάμεσα σε ποιητή και μουσικό, μιλώντας και για τον Ν.Γ. παραπάνω, θυμάμαι συχνά τα αλλοτινά “καφενεία” που οι ομότεχνοι “αλληλοκεντούσαν” ο ένας στον καμβά του άλλου, και ξέρουμε καλά και τί γενιές και ποιητές και μουσικές και στίχοι βγήκαν. έστησα λίγο το αυτί μου, από το διπλανό τραπέζι, αν επιτρέπετε και επιτρέπεται… εδώ

  15. Εδώ κι αν επιτρέπεται, Μαρία!
    Όπως και να ‘χει, μεταξύ άλλων, καφενεία μεταμοντέρνας κοπής (!) είναι τα blogs… Και κάτι θα βγει… Δεν μπορεί! Ό,τι κι αν είναι αυτό.
    Θα δούμε…

    Να είσαι καλά. Καλή σου μέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s