μ.Χ. – βασίλης αλεξάκης

μ.χ._βασίλης_αλεξάκης

 

«Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά»
[Απόσπασμα από το βιβλίο]

 

Αποτέλεσμα κοπιαστικής και εις βάθος έρευνας αποτελεί το τελευταίο μυθιστόρημα του Βασίλη Αλεξάκη. Το «μ.Χ.» συνιστά μία λογοτεχνικά καταγραμμένη πραγματεία γύρω από τον ελληνικό πολιτισμό, το χριστιανισμό και, ειδικότερα, το Άγιο Όρος. Το βιβλίο αυτό τού χάρισε το «Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος» της Γαλλικής Ακαδημίας, που αποτελεί ύψιστη λογοτεχνική τιμή.

Ο Αλεξάκης αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής λογοτεχνίας. Στα περισσότερα μυθιστορήματά του, με εξαίρεση το «Πριν» (Εξάντας 1992, Βραβείο «Αλμπέρ Καμύ»), ο γράφων υπάρχει παντού μέσα στο κείμενο, είναι η κινητήριος δύναμή του, όχι με τη γνώριμη έννοια της προσωπικότητας του συγγραφέα, αλλά με τα ξεκάθαρα αυτοβιογραφικά στοιχεία του που αναφέρονται παντού. Σαφή αυτοβιογραφικά κείμενα αποτελούν το αφήγημα «Παρίσι-Αθήνα» (Εξάντας 1993) και η «Μητρική Γλώσσα» (Εξάντας 1995, Βραβείο M?dicis), όπου, στο πρώτο μιλά για το πώς ξεκίνησε η διαίρεση της ζωής του σε δύο πόλεις, και, στο δεύτερο, για το πώς «όπου και να πάω, η γλώσσα με αναστατώνει»! Με τις «Ξένες Λέξεις» (Εξάντας 2003, Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2004) χάρισε ένα βιβλίο (και) στην τοπική γλώσσα, τα σάνγκο, στο λαό της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Στο «μ.Χ.», ένας εικοσιτετράχρονος φοιτητής από την Τήνο, που στο αφηγηματικό παρόν ασχολείται με τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, αναλαμβάνει να εξερευνήσει, με τη βοήθεια του καθηγητή του, φίλων και υπαλλήλων κέντρων αρχαιολογικών ερευνών, το ρόλο του Αγίου Όρους στην ελληνική Ιστορία, τη θέση που κατέχει στη γνωστή διαμάχη «χριστιανισμός – αρχαία Ελλάδα». Με αφορμή την εργασία αυτή που του ανέθεσε η γηραία κυρία, στης οποίας το σπίτι διαμένει διαβάζοντάς της μυθιστορήματα και κάνοντάς της παρέα, ξεκινά ένα ταξίδι στα βάθη της Ιστορίας.

Μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος, ο Αλεξάκης καταγράφει την καταστροφική, σύμφωνα μ’ αυτόν, επιρροή των αγιορειτών μοναχών στα μνημεία και, συνεκδοχικά, στη μνήμη που μας έρχεται από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Με πολλές αναφορές στο ρόλο του Βυζαντίου, ως σκοταδιστικής και δογματικής παρένθεσης της Ιστορίας, ο συγγραφέας προβαίνει σε μια αντι-παράθεση, αυτή πως η βυζαντινή Ιστορία συνιστά την αποκοπή οποιασδήποτε γέφυρας που συνδέει τη σημερινή Ελλάδα με το βαθύ της παρελθόν. Όλα αυτά πάντοτε χωρίς εξάρσεις και διακηρύξεις, χωρίς μανιφέστα και ντιρεκτίβες.

Για πρώτη φορά ο Αλεξάκης καταπιάνεται τόσο ανοιχτά με το ζήτημα αυτό. Ενώ σε προηγούμενα βιβλία του μπορεί κανείς να βρει σπαράγματα και υπονοούμενα ιδεών ανάλογων με αυτές που παρατίθενται στο «μ.Χ.», στο μυθιστόρημα αυτό αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται με σαφήνεια. Οι επιδράσεις και οι καταστροφές εκ μέρους των μοναχών του Αγίου Όρους, που καταγράφονται στο μυθιστόρημα, άπτονται των μνημείων και, γενικότερα, της παράδοσης που έρχεται από την αρχαία Ελλάδα, με σκοπό εκ μέρους των οπαδών του χριστιανισμού να αφανίσουν κάθε τέτοιο στοιχείο ή, όταν δεν μπορούν να το καταφέρουν αυτό, να το εντάξουν στη χριστιανική παράδοση.

Οι αντιθέσεις που προβάλλονται μεταξύ όλων όσα αναφέρθηκαν, επαναφέρουν στο προσκήνιο τις έντονες συζητήσεις σχετικά με το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία, την πρωινή προσευχή, αλλά και σχετικά με το κατά πόσο αυτό που οι Έλληνες είναι τώρα (πάντα σχετικά με ιδεολογικό–ιστορικό τους υπόβαθρο) είναι άμεσα συνυφασμένο με αυτό που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι, ότι δηλαδή η σημερινή τους κατάσταση απορρέει απευθείας από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και με ό,τι αυτός φέρει, ή, τελικά, αυτά που εν τω μεταξύ συνέβησαν, με κυρίαρχο πάντοτε το Βυζάντιο, αποτελούν την πλήρη διάσπαση της συνέχειας της Ιστορίας.

Το Άγιο Όρος (που παρουσιάζεται ως παντοδύναμο κράτος εν κράτει), ο μοναχικός βίος, η εκκλησία και ο χριστιανισμός τίθενται υπό διαρκή αμφισβήτηση στο «μ.Χ.», όχι όσον αφορά βέβαια την πνευματικότητά τους, αλλά ακριβώς το αντίθετο: την εμπράγματη υπόστασή τους καθώς και τον υλικό τους καθορισμό τού σήμερα μέσα από όλη τους την ιστορία.

Ενώ σε κάθε του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας έχει πάντοτε έναν καθ’ όλα ενδιαφέροντα θεματικό άξονα να πραγματευτεί, ο τρόπος γραφής του δείχνει και πάλι να παραμένει ο ίδιος, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην ευθεία πρωτοπρόσωπη αφήγηση και στην αφήγηση του πρώτου προσώπου. Αποτελεί, κοντολογίς, έναν συγγραφέα που πάντοτε βρίσκεται ο ίδιος στο επίκεντρο των ηρώων του, με έναν τρόπο επιβλητικό και αναμφισβήτητο. Οι ήρωές του πάντοτε δεν είναι οι ίδιοι που «προκαλούν» μέσω αυτού που είναι, αλλά μέσω αυτών που τους συμβαίνουν. Έτσι, το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και στο «μ.Χ.».

Συνεπώς, καθίσταται γνώριμη η γραφή του, ούτως ειπείν, «από χιλιόμετρα», κάτι που αποτελεί, αφενός,  ταυτότητα, αφετέρου, ωστόσο, παύει από ένα σημείο και μετά να φροντίζει για την αισθητική απόλαυση της ίδιας της αφήγησης. Άλλωστε ο αυτοσαρκασμός της σ. 300, «Όμως δεν έχω την ικανότητα να πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο. Ξέρω να λέω τα πράγματα μονάχα με τη σειρά τους», αποτελεί ενδεχομένως ενδεικτικό στοιχείο.

Επιπλέον, διακρίνεται μάλλον εύκολα η καταρχήν επιθυμία του Αλεξάκη να απευθυνθεί πρωτίστως στο γαλλικό (ή διεθνές, εν γένει) αναγνωστικό κοινό, πράγμα που μπορεί να κατανοήσει κανείς με τις αυτονόητες πληροφορίες, για παράδειγμα, ότι η Θεσσαλονίκη βρέχεται από το Θερμαϊκό κόλπο, ή ότι ο Άγιος Δημήτριος είναι ο πολιούχος άγιος της Θεσσαλονίκης. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα για τον Αλεξάκη, αν αποτελεί Έλληνα ή περισσότερο Γάλλο, πια, συγγραφέα, κάτι που διατυπώνεται συνεχώς από πολλές πλευρές.

Στο σύνολο του μέχρι τώρα έργου του, ο Βασίλης Αλεξάκης επιβεβαιώνει την ιδιαίτερη ικανότητά του να απευθύνεται άμεσα και χωρίς κρυφά μηνύματα στους αναγνώστες του. Αυτό από μόνο του αποτελεί κατάκτηση για έναν συγγραφέα, με το ειδικό βάρος το δικό του, αλλά και τον καθιστά έναν καλλιτέχνη που το «προσωπικό» του μεταγγίζεται στο «κοινό» δίχως να προσβάλλει με το ναρκισσισμό και τον εγωκεντρισμό του, αυτόν που έρχεται σε επαφή με τα κείμενά του.

[κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάντας]

[Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1968 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και ζει έκτοτε. Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα, αυτοβιογραφικό αφήγημα, διηγήματα, θέατρο και βιβλία με σκίτσα. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει αποσπάσει πολλά γαλλικά και ελληνικά βραβεία. Έχει επίσης ασχοληθεί με τον κινηματογράφο]

30 thoughts on “μ.Χ. – βασίλης αλεξάκης

  1. Δεν κατάλαβα ακριβώς: “ο φοιτητής κάνει ένα ταξίδι στα βάθη της ιστορίας” καθώς μελετά στο σπίτι της κυρίας. Και ποιος είναι ο πρωταγωνιστής; Μεταφερόμαστε στο παρελθόν; όλο το βιβλίο από κει και κάτω διαδραμτίζεται στο παρελθόν; Ή είναι με φλας μπακ;
    Πάντως οι “Λέξεις” του Β.Α ήταν ευφυέστατο βιβλίο. Πολύ διαφορετικό με ό,τι κυκλοφορεί. Και εντελώς ξένο με τη σύγχρονη κουλτούρα της ταχύτητας. Είχε μια δική του ταχύτητα, βραδύτητα θα την έλεγα, πολύ γοητευτική. Και νομίζω ότι τα σάνγκο δεν υπάρχουν και ότι τα επινόησε μόνος του. Άργησα να προσαρμοστώ στη γραφή του, αλλά πραγματικά το απόλαυσα.

  2. Παράξενε Ελκυστά μου, μου φαίνεται ότι δεν διαβάζεις προσεκτικά!
    Διάβασε και την ίδια και την επόμενη παράγραφο.
    Επίσης, αν ήταν “ταξίδι” που διαδραματιζόταν στο παρελθόν ή αν ήταν αναδρομές κ.λπ., οι αναφορές μου θα ήταν άλλες. Μάλλον…

    [Διάβασα σε μια συνέντευξή του, ότι τα σάνγκο είναι η χαμένη γλώσσα του προκείμενου λαού που δεν τη μιλά κανένας πια γιατί έχει υποκατασταθεί πλήρως από τα γαλλικά]

  3. Συγγνώμη αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω: λες “στο αφηγηματικό παρόν”. Δηλαδή το βιβλίο έχει υπόθεση; Ή είναι προσχηματική όπως περίπου και στις Λέξεις, διότι ο σκοπός του συγγραφέα είναι να θίξει τα θέματα που τον απασχολούν;

    (Παρεμπιπτόντως νομίζω πως δεν υπάρχει ούτε ο προκείμενος λαός. Ποια είναι η χώρα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας; Η χαμένη πάντως γλώσσα στις Λέξεις ήταν η μοίρα των περισσότερων γλωσσών της υποσαχάριας Αφρικής και αυτό είναι που θέλει να τονίσει, ασχέτως αν υπάρχουν ή όχι τα Σάγκο.Αν δεν υπάρχουν όμως τότε ο θαυμασμός )

  4. Το “αφηγηματικό παρόν” είναι ανεξάρτητο απ’ το αν η υπόθεση είναι προσχηματική ή όχι. Και, άλλωστε, πολλές φορές η υπόθεση ως πρόσχημα χρησιμοποιείται. Όχι ως βάση ή κεντρικό θέμα. Ανάλογα με το στρατόπεδο της λογοτεχνίας που έχει επιλέξει κανείς.

    Ναι, το βιβλίο έχει υπόθεση. Γι’ αυτό και υποτιτλίζεται ως μυθιστόρημα. Αλλιώς θα ήταν δοκίμιο ή βιβλίο μαγειρικής ή περιοδικό ποικίλης ύλης. Και όχι Βασίλης Αλεξάκης και δικό του μυθιστόρημα.

    Για τη χώρα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας μπορείς να βρεις στη wikipedia.

    Και πάλι δεν είσαι προσεκτικός. Μιλάμε για λαό και όχι για έθνος.

  5. Το θιγόμενο στο μυθιστόρημα ζήτημα της συνύπαρξης και συμπόρευσης (ίσως και διαμάχης) του ελληνικού πολιτισμού με τον χριστιανισμό, είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον και, θα συμπλήρωνα, τολμηρό ως επιλογή. Αξίζει βεβαίως το έργο να διαβαστεί με νου απροκατάληπτο, tabula rasa ει δυνατόν, λευκό όπως είναι το εξώφυλλο του βιβλίου.
    (Διερωτώμαι -χωρίς να έχει το ερώτημα ίσως ουσιαστική σημασία- ποια θα ήταν η πορεία αυτού του μεγάλου συγγραφέα, εάν δεν εγκαθίστατο μόνιμα στην Γαλλία…)
    Βρήκα την παρούσα παρουσίαση του βιβλίου του Αλεξάκη λίαν διαφωτιστική και εύστοχη – πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, όταν γράφει ο Δημήτρης Αθηνάκης;

  6. Εγώ πάντως απορώ, αγαπητέ Καρέλλεν, πώς δεν ξεσήκωσε ούτε μια ελάχιστη αντίδραση εκ μέρους των άμεσα “ενδιαφερόμενων”.
    Τώρα, το κατά πόσον έχει παίξει ρόλο η εγκατάσταση ενός συγγραφέα στο εξωτερικό για την πορεία του, είναι ένα μεγάλο ζήτημα που μπορεί κανείς το πιάσει από πολλές μεριές. Το σίγουρο είναι απ’ την πλευρά των εμπειριών και του φιλτραρίσματός τους. Σίγουρα, η επαφή εκ των ένδον με άλλους πολιτισμούς επηρεάζει και τη γραφή και τη θεματολογία. Εξ ου και το ερώτημα που θέτω ακροθιγώς στο ίδιο το κείμενο.

    Να ένα ωραίο θέμα συζήτησης…

    Όσο για τα άλλα, με εντελώς χιουμοριστική διάθεση λέω ότι ο τύπος με το υπέροχο ψευδώνυμο έχει άλλη άποψη…!!! :-)

  7. το χειρότερο βιβλίο του Αλεξάκη είναι η Καρδιά της Μαργαρίτας. Μονότονο, σαν κακομεταφρασμένο.

  8. Διάβασα το μ.χ με πολύ ενδιαφέρον. (Συμφωνώ πως αφηγηματικά μπορεί να μην προσφέρει τίποτα εξαιρετικό – ωστόσο θέλει μαεστρία να συνδυάσεις την έρευνα με τον λογοτεχνικό λόγο σε ένα σύγχρονο -και όχι ιστορικό- μυθιστόρημα).

    Έτυχε να διαβάσω πολύ πρόσφατα το Πανδαιμόνιο του Ακρίβου (το οποίο μου άρεσε πολύ). Μου έκανε εντύπωση η αντικειμενικότητα και η αποστασιοποίηση του Αλεξάκη (αυτό νομίζω τον κάνει πιο πολύ Γάλλο παρά Έλληνα) σε αντίθεση με την τρυφερότητα και την επιείκεια του Ακρίβου. Ο Αλεξάκης απορρίπτει και καταρρίπτει μύθους, ο Ακρίβος συγχωρεί και εν μέρει συντηρεί του μύθους της ορθοδοξίας. (Πάντως κανείς απ’ τους δυο δεν κρίνει – μεγάλη λογοτεχνική αρετή, κατά τη γνώμη μου). Έχουμε, πιστεύω, ανάγκη και τα δύο. Είχα την τύχη να βρεθώ στην παρουσίαση του μ.χ στο Γαλλικό Ινστιτούτο τον Δεκέμβριο. Ο εξαιρετικός Μιλτιάδης Χατζόπουλος είπε κάτι πολύ σημαντικό: «το μ.χ ανιχνεύει ένα κομβικό σημείο της ταυτότητας του Έλληνα: την διαρκή αντίφαση δύο διαφορετικών κόσμων. Η αποδοχή της πολλαπλής μας υπόστασης είναι πολύ σημαντική αλλά και δύσκολη γι’ αυτό και πολλοί την αποφεύγουν είτε δια του ακρωτηριασμού, είτε με δήθεν συνθέσεις. Οι αντιφάσεις αυτές όμως είναι ο πλούτος μας και η αναίρεσή τους φτωχαίνει τη ζωή.» Αν τελικά κάτι έμαθα από τα δυο βιβλία είναι πως πρέπει να καταφέρουμε να ισορροπήσουμε τους δύο κόσμους.

    Καλημέρα.

  9. Καλησπέρα και από΄δω…
    Βασίλης Αλεξάκης ? Διάβασα το ‘ Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα ‘ και μου άρεσε πολύ. Αναφέρεται και έκει στα σάνγκο. Ίσως είναι αυτοβιογραφικό. Για το μ.Χ δεν ξέρω αν με τραβάει το θέμα του. Θα εμπιστευτώ όμως τα προηγούμενα έργα του και θα κάνω μία προσπάθεια. Η σχέση με πολλά αγαπημένα μου βιβλία ξεκίνησε κάπως έτσι. Δεν ήταν με την πρώτη ματιά…

    Καλησπέρα ηλιόλουστη.

  10. Zisis, η “Καρδιά της Μαργαρίτας” δε χτύπησε και πολύ δυνατά για σένα, ε…;

  11. Εύα μου, καλησπέρα.
    Το θυμάμαι εκείνο το ωραίο ποστ σου για το Μέγαρο Μουσικής κι εκείνη την εκδήλωση. Για τον Ακρίβο, θα γράψω πολύ σύντομα, ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο, σε συνδυασμό τώρα και με του Αλεξάκη. Είχα όμως την αίσθηση για το “μ.Χ.” ότι δεν ήθελε και τόσο πολύ να κρατήσει τις ισορροπίες ή τη συγκεκριμένη ισορροπία που αναφέρεις και με την οποία συμφωνώ απόλυτα.
    Ωστόσο, αν λάβεις υπόψη και τις συνεντεύξεις του, γέρνει προς μία πλευρά, τουλάχιστον όσον αφορά το Άγιο Όρος.

    Και, ναι, πρέπει να μάθουμε αυτή την ισορροπία να την…ισορροπήσουμε μέσα μας, ανεξάρτητα απ’ το ποια μπάντα μάς έλκει.

    Πολλά-πολλά φιλιά.

  12. Χρύσα, χαίρομαι που σε βρίσκω κι εδώ!
    Το “Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα” ήταν βαθύτατα αυτοβιογραφικό κατά τα φαινόμενα. Μπράβο μνημονικό! Πού το θυμάσαι αυτό για τα σάνγκο εκεί;!

    Όσο για τα αγαπημένα, έρχονται κάπου κρυφά και εδραιώνονται, έτσι, μόνα τους πολλές φορές, χωρίς καν να πιστεύεις ότι μπορούν…

    Να είσαι καλά.

  13. Νομίζω πως κράτησε μια αντικειμενική ισορροπία στο μ.χ ο Αλεξάκης (ναι μεν διαφωνεί κάθετα αλλά τεκμηριώνει τις απόψεις του με στοιχεία και δεν κρίνει, ούτε σοκάρει -δεν αναφέρεται σε σοκαριστικές αποκαλύψεις/κουτσομπολιά κλπ, μιλάει για ιστορικές αλήθειες) και αυτός είναι ίσως και ο λόγος που δεν εξαγρίωσε τους φανατικούς και δεν είχαμε αντιδράσεις. Έτσι ήταν και στην παρουσίαση του βιβλίου (σαν να μιλούσε ο φοιτητής απ’ την Τήνο γερασμένος κατά 40 χρόνια. Έχει και φοβερό χιούμορ ως άνθρωπος, που βοηθάει.)
    (Μια εκπομπή στην τηλεόραση παρουσίασε πρόσφατα το μ.χ και το πανδαιμόνιο μαζί, δυστυχώς δεν έχω τηλεόραση και δεν την είδα. Την είδε άραγε κανείς?)
    Όσο για το ρόλο που παίζει η ζωή στο εξωτερικό στα έργα των ελλήνων συγγραφέων είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει πάρα πολύ … δεν ξέρω τι να σου πρωτογράψω γι’ αυτό. Αξίζει ποστ πάντως.
    Φιλιά κι από μένα
    ΥΓ Επίσης πολύ μου άρεσε που ο φοιτητής απ’ την Τήνο δεν είχε όνομα.

  14. Λες να θέλουν κι οι φανατικοί τον τρόπο τους…;
    Μπορεί…

    Δηλαδή, τώρα, να περιμένουμε το ανάλογο ποστ για τους έλληνες συγγραφείς που ζουν στον εξωτερικό; Ναι, να περιμένουμε, λέει μια φωνή!

    ΥΓ. Και που ο πατέρας του συνεχώς το πρώτο πράγμα που ρωτά κάποιον, είναι αν πιστεύει στο Θεό!

  15. στη κουβέντα για τους έλληνες του εξωτερικού, θάλεγα ότι η Ελλάδα φαίνεται πιο όμορφη από ψηλά, και από μακριά, ίσως και αυτό να αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τόσους, συγγραφεις και μή, με τον Οδυσσέα αρχηγό

  16. Μήπως σήμερα οι Οδυσσείς (!) εγκαταλείπουν την Ιθάκη, ακόμα κι αν είναι να περάσουν στη στεριά;

  17. Δεν ξέρω αν δεν έχεις διαβάσει καποιο βιβλίο στη βιβλλιοθηκη σου
    (ειναι λιγο δυσκολο να το πιστεψω)
    αλλα εχεις πρόσκληση κυριε μου…

  18. Πολύ καλή η παρουσίαση.. Το πρωί πέρασα απο ενα βιβλιοπωλειο και το ξεφύλισσα.. Αν ειχα χρονο θα το διαβαζα, αλλα ειδικά αυτή τη περίοδο αρκετά δύσκολο .. μπαίνει στα υπόψιν όμως..

  19. Αχ, ανηψιέ μου, πόσο θέλω να διαβάσω το βιβλίο αυτό… Αν και αυτό το δίπολο “κακό βυζάντιο – καλή αρχαιότης” μας έχει βασανίσει τόσο, όσο ζει το νεοελληνικό κράτος… Νομίζω ότι είμαστε άδικοι με το Βυζάντιο, πολύ άδικοι. Ας μην ξεχνάμε ότι η υπόθεση της διατήρησης των μνημείων (του λόγου ή της τέχνης) δεν είναι ζήτημα που δεν μετράει πάνω από 200 χρόνια ιστορίας. Πριν, όλοι ανεξαιρέτως δεν έδιναν και πολλή σημασία (Είχαν βγει και σχέδια για να κατεδαφιστεί η Ακρόπολη και να χτιστεί ανάκτορο, από τους πολιτισμένους Βαυαρούς, . Αυτό δεν ακυρώνει τη συνεισφορά της Γερμανίας συνολικά…) Έπειτα, Δημήτρη μου, κάπου έχω ξαναπεί πως γύρω από το χωριό του πατέρα μου υπάρχουνε τρεις βρύσες. Τη μία τη λένε “Παγά”. Την άλλη “Αη-Λιά”, και την τρίτη “φοντάνα”… Όλοι μας έχουμε πιει νερό κι από τις τρεις. Κι οι τρεις μας ανάστησαν κι οι τρεις μας ξεδίψασαν, καθεμιά στον καιρό της. Εγώ προσωπικά νιώθω μια χαρά και για τις τρεις αυτές “καταβολές” (και θα ένιωθα, πιστεύω, εξίσου καλά, αν στη θέση της τρίτης υπήρχε μια πιο “ανατολική” όπως έγινε στην άλλη Ελλάδα). Ακόμη κι οι αντιφάσεις του πολιτιστικού μας DNA δεν είναι τίποτα άλλο παρά δυνάμεις που, έστω και αντίθετες, συντίθενται και φτιάχνουν αυτό που είμαστε (τη “συνισταμένη” λέγαμε στη Φυσική)… Σ’ ευχαριστώ για το εξαιρετικό ποστ… Ελπίζω ναβρω χρόνο να διαβάσω το βιβλίο, εγώ ο ελληνορθόδοξος φραγκολεβαντίνος…

  20. Αχ, Δημήτρη μου, τι τους έκανες με την Αλεξακιάδα…
    Αδημονώ για το επόμενο βιβλίο.
    Ξέρεις ποιος

  21. Stereotype & gGL, οσονούπω έρχεται το 1-2-3 (6-7-8)…
    Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση!
    Δεν μπορώ να σας αρνηθώ!

  22. Θείε Pilgrim, νομίζω, πάντως, ότι καθετί στην ιστορία πιθανότατα έλκει τις αντιδράσεις στις δράσεις που προκάλεσε -“καλές” ή “κακές”. Έτσι και με το Βυζάντιο.

    Βέβαια, πάνω απ’ όλα σημαίνοντα ρόλο παίζει το στρατόπεδο που θα επιλέξει κανείς να ενταχτεί. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε σε καμία περίπτωση το σταυροδρόμι στο οποίο έχει βρεθεί η ελληνική ιστορία, ωστόσο τα πάντα πρέπει αρχικά να τίθενται υπό διαρκή αμφισβήτηση και, συνεπώς, έρευνα.

    Απ’ την άλλη δε νομίζω ότι το Βυζάντιο έχει αδικηθεί πολύ, γιατί υπάρχει και διδάσκεται παντού στην Ελλάδα (ήδη απ’ το Δημοτικό), ολόκληρες πόλεις είναι ακόμα γεμάτες από Βυζάντιο (βλ. Θεσσαλονίκη). [Όπως και ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός εξάλλου]

    Αλλά, όπως και να το κάνουμε, αυτό το “ελληνορθόδοξος φραγκολεβαντίνος” έχει το κατιτίς του!!!

    Χαιρετισμούς στο νησί!

  23. δεν είχα διαβάσει αλεξάκη ως τώρα. δεν έχω άποψη για το έργο του, αλλά η εντύπωσή μου για το συγκεκριμένο έργο ήταν μάλλον αρνητική.
    στρατευμένο – στο “σωστό” στρατόπεδο, στρατευμένο παρ’όλα ταύτα – έργο, με δημοσιογραφική προσέγγιση, ελαφρύ και λίγο.
    απορώ πως βραβεύτηκε σαν βιβλίο της χρονιάς στην 2η πατρίδα του συγγραφέα.
    δεν θα το συνιστούσα. υπάρχουν εκεί έξω δεκάδες βιβλία, ντόπια και ξένα, πρόσφατα και παλιότερα για να επενδύσει κανείς καλύτερα τον αναγνωστικό του χρόνο.

  24. Φιλήμονα, καλή σου μέρα.

    Είπες τη μεγαλύτερη, πονεμένη βέβαια, αλήθεια: υπάρχουν τόσο πολλά υπέροχα βιβλία εκεί έξω, που πόσες ζωές χρειάζεται, άραγε, κανείς για να τα διαβάσει; Να ελπίζουμε στη μετενσάρκωση ή στη μετεμψύχωση; Λες; :-)

    Να είσαι καλά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s