αγέλαστος επιστροφή

man_ray_a_lheure

Σκιές ασώματες γυρνούν
κι οι μοναξιές μαζί τους
ως άλλες Μήδειες


φοίνικες αναγεννώμενους]

δειπνούν το κουφάρι
της αγέλαστης επιστροφής

[Χαράζει…]

picabia_deux_amies

…μετά από μιας νύχτας ουρλιαχτό

και

μετά από κείνους τους πολεμιστές που βάδιζαν μονάχοι
να έχουν πια επιστρέψει

χαϊδεύοντας ηδονικά τη λάσπη του χειμώνα

duchamp_mile_of_string

25 thoughts on “αγέλαστος επιστροφή

  1. …σαν αντίστροφη αφύπνιση μέσα στη νύχτα…ο ουρανός γέρνει απειλητικά προς τη γη…είσαι τόσο κουρασμένος από την επιστροφή ώστε να μπορείς να γεννηθείς στα αλήθεια…στο σώμα ενός χρησιμοποιημένου κάλυκα…ανάμεσα σε ιστούς από την καθημερινότητα ενός κηπουρού…

    Κάθε φορά που επιστρέφεις,βρίσκω στο κατώφλι αυτής της επανόδου ένα χάδι να κουνάει με μανία την χαρά του…

  2. Κι εγώ. Στα βράδια που έρχονται και πάνε, μόνα τους, λες, θαρρείς, νομίζεις, είσαι σίγουρος, δεν ξέρω ποιο ρήμα να διαλέξω, κουρασμένα κι αυτά, κι εμείς, έτσι είναι, μου το ‘χαν πει κάποτε ότι θέλουν να με δουν να ξεκουράζομαι, αλλά γιατί να ξεκουραστώ;
    αφού στο σύμπαν του πληκτικού Κοέλο (θεέ μου, τι αυτοκτονική γραφή), οι δυνάμεις επανέρχονται έστω και σύρριζα στον τοίχο που χτίζουμε μέρα με τη μέρα. Με υαλότουβλα, πάντως. Κάτι είναι κι αυτό…

    Ό,τι υπάρχει στο κατώφλι, όποιος κι αν το έχει αφήσει, το παίρνω και το κρύβω.

  3. τίναξε την σκιά της λάσπης!

    οι πολεμιστές αναγεννώμενοι από τη στάχτη του χειμώνα
    δειπνούν γελώντας
    ουρλιάζοντας την επιστροφή
    της άνοιξης!
    τότε…
    εκεί…
    θυμάσαι;

  4. …και ανατίναξε ό,τι σε τρομάζει, ό,τι μόνο μένει με μένος ή χωρίς, και στον καπνό που έρρεε και στ’ αλκοόλ που ρέει…

    τότε…
    εκεί…
    θυμάμαι.

    [και θα θυμηθείς κι εσύ καλύτερα αν ο κέρσοράς σου μείνει για δυο στιγμές επάνω στις εικόνες…]

  5. Είναι σημαντικό, ανηψιέ, κάποιες στιγμές να ανοίγεις την οθόνη και να βλέπεις ένα ποιημα, εκεί που όλα έχουν πάει στραβά, και να νιώθεις κι εσύ τις λάσπες κάτω από τα παπούτσια σου – Όμως, όπως λέει η μάνα μου, έχει φτάσει στα μέρη μας το πουλί της άνοιξης και κελαηδά – άρα ο χειμώνας φεύγει, οι λάσπες δεν θα προλάβουν καν να ξεραθούν, θα γίνουν ένα με το χώμα, θα ξεχαστούν κι αυτές… Θα το ακούσεις και συ (γιατί η πόλη έχει δέντρα, κι εκεί κρύβονται ακόμα πουλιά) και θα με θυμηθείς, Δημήτρη. Άκου τον γερο-θειο και ζήσε ώς το μεδούλι τη δικιά σου άνοιξη, που κρατάει όλον το χρόνο… Κι άσε τις σκιές μονάχα για να ξαποσταίνεις καμιά φορά από το φως… Απόλαυσε τη χαρά να φτιάχνεις κόσμους με λέξεις, βίωσέ την σωματικά (η χαρά ώς έννοια δεν λέει τίποτα μέσα στο μυαλό, πρέπει για να τη δεις να γευθείς τους χυμούς της). Είμαι βέβαιος ότι το πράττεις, απλά ο θείος πρέπει να στο θυμίζει που και που – σαν ένα κίτρινο χαρτάκι έξω από την πόρτα σου…

  6. Βρήκα, που λες, το χαρτάκι έξω απ’ την πόρτα, ήταν γραμμένο, είδα, από κάποιον νησιώτη θείο, αλλά δεν ήξερα πού να του στείλω την απάντηση. Μετά σκέφτηκα ότι δε χρειάζεται. Ότι δε χρειάζεται πάλι. Και τι έκανα, τελικά; Τίποτα. Τίποτα πάλι. Γιατί δεν μπόρεσα. Δεν μπόρεσα πάλι.

  7. Ποιος έγραψε αυτό το υπέροχο “όταν μιλάμε στο θεό/όταν μας μιλά ο θεός”; Έβαλα τα γέλια μόλις το είδα! ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
    Θα το αναρτήσω στο μπλογκ μου ως “η καλύτερη μπλογκ-μετωπίδα”! Επιτρέπεται;

  8. Είναι γραμμένο έξω απ’ το Δρομοκαΐτειο, αν θυμάμαι καλά… Ελπίζω έξω, γιατί αν είναι μέσα…! :-)

    Be my guest, my Lady!

  9. Άντε παράτα μας Αθηνάκη! Όλη την ώρα παίζεις με τα νεύρα μας και ξέρεις ότι είναι κι ευαίσθητα γαμώτο! Τι να σου πω; Μετά λέμε γιατί δεν σου γράφω σχόλιο. Δεν ξέρω τι να σου πω, το επίπεδο είναι πολύ υψηλό όπως φαίνεται, για εμένα και φοβάμαι μη μου ρθει καμιά ζάλη… Όπως και να ‘χει σ’αγαπάμε γιατί είσαι δικό μας παιδί και ταλαντούχο πάνω από όλα. Αύριο θα λέω σε όλους ότι έχω φάει μαζί σου ραδίκια με σως μπαλσάμικο και θα ψαρώνουν οι γκόμενες. Μη μου πεις οτι σου κανιβαλίζω το σπίτι τώρα, κάνω ότι μπορώ για να μην αλλά η καταστασή μου… δεν μου δίνει πολλά περιθώρια… Σε φιλώ!

  10. Καταρχήν εγώ τρώω κουτόχορτο! Εξακριβωμένο.

    Σε μεγάλα κέφια είσαι φίλε μου τον τελευταίο καιρό. Μετά την εξαιρετική σου ανάλυση έρχεται ένα ποίημα να αποδείξει ότι μπορείς πολύ εύκολα να έχεις πότε το ψυχρό, καθαρό, επιστημονικό λοοκ ενός κριτή και πότε το ευαίσθητο, λυρικό βλέμμα ενός ποιητή.

    Για μένα, το καλύτερο ποίημα σου που έχω διαβάσει. Που το έκρυβες; Θα ήταν ενδιαφέρον (από τη μεριά των κριτικών – ξερεις εσύ) να ξέραμε πότε το έγραψες (εννοώ σε χρονολογική σειρά).

    Ένα ποίημα στο οποίο εναλλάσονται, χωρίς φανφάρες και πολλά πολλά, ο σπαραγμός των εννοιών με τις εκκωφαντικές σιωπές των διάκενων.
    Ένα ποίημα στο οποίο η γλώσσα αποκτάει οντότητα και επιτέλους απελευθερώνεται.

    Δεν συνεχίζω για να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα, είσαι και πιτσιρίκι.

  11. Δημήτρη καλησπέρα!
    μη με παρεξηγείς που δεν απαντώ, είναι που δεν ξέρω τι να πω. Μερικές φορές μπαίνω, διαβαζω, χαμογελώ και φευγω.
    Σε ευχαριστώ όπως και να έχει

  12. Παράξενε Ελκυστά μου, καλημέρα…

    [γιατί σήμερα μπορεί και να ‘ναι -χωρίς πώς και γιατί μπορεί, επιτέλους! Ας είναι απλώς… Μπορεί; Γιατί όχι;]

    Τα πολλά δε λέγονται, πια…
    Λέγονται;

  13. Πετρούλα μου, το πηγαινέλα μας είναι εκεί, χωρίς να μιλά πάντα, χωρίς καν να θέλει κοιταχτεί κάποιες φορές…

    Τα ευχαριστώ είναι όλα δικά μου.
    Ναι.

  14. Άραγε:
    Σ’ αυτήν τη μάχη,
    της κυριαρχίας στων ενστίκτων και στων επιθυμιών την χαρισμένη ελευθερία
    σαν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, ως άλλοι πολεμιστές, θα έχουμε λες τόσο λασπωθεί, που η λάσπη θα φαίνεται πια σαν το οικείο πρωτο, το σοφό υλικό;
    Αυτό που μας χαϊδεύει ηδονικά ,μας δέχεται άνευ όρων. Στην αρχή μας και στο τέλος μας, αδιαφορώντας για τον δείπνο….
    Αυτή την φορά το ταξίδι ήταν και οπτικό. Εικόνες ιδιαίτερες που έδεσαν νομίζω απόλυτα με τον λόγο σου!
    Ευχαριστώ…..γελαστό!!

  15. [[[[Δειλε φοίνικα ξαναγεννιεσαι γιατι δεν αντέχεις να πεθάνεις!
    Γιατί φοβάσαι να ζήσεις χεστη!]]]]

    Πόσες φορές ακόμα να σκοτώσεις τη συνεχεια του ειναι σου;
    Ακόμα κι αν τα παιδιά σου ειναι ζωντανα!
    Ακομα κι αν δεν ειχες ποτε παιδιά.
    Ακόμα κι αν δεν εκατσες ποτε να συμφιλιωθεις με την υπαρξη σου.
    Γιατί τότε να απορροφάσαι στην αποδοχή της έννοιας της υπαρξης των άλλων;
    Η νύχτα μια φορά ούρλιαξε και σώπασε – στο πεπερασμένο του χρόνου.
    Αλλά το ουρλιαχτό θα παίζει για πάντα στα αυτιά του πολεμιστή όπως κι όλα τα άλλα στο κωματώδες του μυαλο και στο ακρωτηριασμένο πνευμα.
    Crazy loops on a fractured mind.// fractal lines on a brain crash.
    Γιατι ο πολεμιστης θα περπατάει πάντα σε ενα γκριζο σκοτάδι.
    Και δε θα καταλάβει ποτε οτι το σκοταδι ηταν καποτε μαυρο και ομορφο.
    Και δε θα καταλάβει ποτε οτι τα δέντρα επαναλαμβάνονται και είναι πάντα ΤΟΣΟ ψηλά ΟΣΟ πρεπει.
    και οτι το ποτάμι – σαν σε πινακα του Escher – κυλάει αλλά όχι προς τα κάτω.
    Ούτε προς τα πάνω ρε! πουθενά! κάνει κύκλους στο δισδιάστατο και σου γαμαει το μυαλο! Γιατι σκέφτεσαι τρισδιαστατα αλλά ονειρεύεσαι δισδιάστατα!
    Γιατί προτιμάει να κολυμπά στο αεναο ξανά του φοβου παρά να αντιμετωπίσει το τέρας.
    Παρά να μάθει ότι δεν υπήρξε ποτέ το τέρας.
    Γιατι ειτε νικήσει αυτός ειτε το τέρας ειναι το ίδιο, θα πεθάνει.
    Αν δε το βρει το τέρας, είναι μάταιο.
    Ματαιοδοξία ή αλήθεια;
    Αλήθεια η ματαιοδοξία;
    Λέγε ρε τι θες;
    Γιατί εφτασες ως εδώ;
    Τι έψαχνες στην αρχή;
    Πως μπορείς και χαιδεύεις τη λάσπη;
    ΑΦΟΥ ΔΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΝ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑΣ!

    [[[[Δειλε φοίνικα ξαναγεννιεσαι γιατι δεν αντέχεις να πεθάνεις!
    Γιατί φοβάσαι να ζήσεις χεστη!]]]]

    (αν βλέπεις την εικόνα του ήχου των λέξεων και ακούς τη μουσική των εικόνων που βλέπεις, έχεις ανοίξει αλλές διαστάσεις μη τις ξοδεύεις.
    Αυτό που ειδες αμα το ακουσεις ειναι η ερωτηση. κι αμα δεις αυτο που ακουσες η απάντηση μια απο αυτές. η μανία ενος τρελου απο τους χιλιάδες.)

    Σου αφιερώνω τις πρώτες σκέψεις μου όταν το διάβασα. δε σε ξεχνάω, κι ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά όπως είπα και στην πετρούλα, δε θέλω τώρα.
    Αργότερα και ομορφότερα. Την αγάπη μου.

  16. Θα επιστρέψουμε, λες, στο πρώτο και άθικτό μας υλικό;
    Ερώτηση πάνω στην ερώτηση κι εγώ, αφού, το βλέπω, πως ξυπνούν σιγά σιγά κάτι χαμόγελα ένα γύρω…

    Κι αυτή μας η ελευθερία είναι πάνω απ’ όλα, Daniela μου.

    Αλλά πού να βρεις να την [επ]αληθεύσεις;
    Πού;
    Ίσως μόνο στην ελευθερία της στιγμής’ εκεί που οι επιθυμίες είναι πιο καθαρές. Χωρίς τίποτα πια…

    Σ’ ευχαριστώ πολύ…

  17. Με τρεις αγκύλες ξεκινάς… Πόσο βαθιά χωμένη είναι αυτή η σκέψη, ακόμα κι η φωνή, alw μου;

    Κοίτα τι γεννήθηκε. Δεν έχει σημασία πια τι γράφηκε αρχικά…
    Τώρα ζουν όλα μέσα σε άλλα. Μέσα σ’ εκείνα που βλέπω, σε ώρες βραδινές -και σε φωνές επίσης-, να ζουν ελεύθερα.

    Πού; [ξαναρωτώ]
    Μάλλον, εκεί που βγαίνουμε ενώπιον της ένδον μας φωτιάς.
    Εκεί…

    Δεν είναι, alw μου, η στιγμή.
    Είναι ο ίδιος αφορισμένος ο χρόνος.
    Αφορισμένος πάντα.

    Και τη δική μου πάντα…

    [[[τι να πω μετά απ’ αυτό; υπάρχει κάτι; μπλα μπλα μπλα μόνο]]]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s