η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα – διάφανα κρίνα

marc_bader.jpg

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά: “ποτέ πια”!

Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.

Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα
και δεν είχε μιλιά
κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά
και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.

Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.
Τις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.

 

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

 

[Για την Ημέρα σας… Μία ακόμη δηλαδή… Όπως θα έπρεπε…]

 

Η φωτογραφία είναι από εδώ

27 thoughts on “η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα – διάφανα κρίνα

  1. μία? τί μία, μία ίσον καμμία! αγόρια, να τα προσέχετε τα κορίτσια που διαβάζουν ποιήματα, sms στέλνουν πίσω απ΄τα βιβλία, στην κολλητή…

  2. Ευχαριστούμε για την αφιέρωση..και το ποίημα Δημήτρη..
    Μόνο μια παρατήρηση.. στο “Για την Ημέρα σας… Μία ακόμη δηλαδή..” να συμπληρώσω στο τέλος τη φράση: “όπως θα έπρεπε”..
    Γιατί δυστυχώς πολλές γυναίκες κακοποιούνται, βιάζονται, εξευτελίζονται, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, υποτιμήσης, βασανισμού.. Υπάρχουν τραγικές ιστορίες.. Εξακολουθούν να υποφέρουν και κάποιες απο αυτές θα υποφέρουν στο διηνεκές… Πράγματα που φαντάζουν σε εμάς αυτονοήτα, στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας ίσως να μην είναι..
    Να περάσεις όμορφα αυτές τις μέρες.

  3. Η γυναίκα που έγραφε ποιήματα για σένα, ποια είναι άραγε;

  4. Μαρία, έτσι εξηγούνται όλα… Άκου μηνύματα πίσω απ’ τα βιβλία!
    Και ίσως μία να είναι και όλα…
    Με τη μία!

  5. roadartist, έχεις δίκιο. Πολύ δίκιο. Προστέθηκε η πρότασή σου ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο…
    Καλό υπόλοιπο!

  6. Αγαπητή μου ανιψιά (από ποια μεριά; του Τεντ ή της Σύλβια;), νομίζω είναι μία απ’ αυτές που πίσω απ’ τα βιβλία έστελνε sms στην κολλητή της!
    Λες;

  7. Δε δεχομαι εγώ αυτές τις γιορτές του κώλου, που πετάν ενα ψιχουλο από 365 μερών καρβέλι. Οι γυναίκες μου γιορτάζουν καθε μέρα! οι άλλες είναι απλά άτυχες που δε με γνώρισαν! Και τώρα άνοιξε ο καιρός και πολλές όμορφες κόρες θα κυκλοφορουν ελαφρα ντυμένες όπως στη φωτό. Και πολύ θέλω να τους ψιθυρίσω με φώτα σβηστά… ;ο) (Καλά, καλά… αν καμιά διαβάζει ποιήματα – στα αλήθεια χωρίς κινητά και αηδίες! – θα της δώσω το μεηλ σου!)

  8. Α, ούτε εμένα μ’ αρέσουν (εξ ου και η παρενθεσούλα στο τέλος), ως μια ακόμα αφορμή τις βλέπω!
    Θα κάνουμε, λοιπόν, αίτηση να θεσπιστεί η Παγκόσμια Ημέρα της Άτυχης-Γυναίκας-Που-Δε-Γνώρισε-Τον-ALittleWhisper! Είμαστε πάτσι;
    Επίσης, να δώσεις το άλλο mail, που δεν κάνει φιλτράρισμα στα spam, μην έχουμε καμιά εμπλοκή!

    Με τα φώτα σβηστά, λοιπόν, γιατί τι ALittleWhisperInTheDark θα ήσουν αλλιώς;
    Ή, τελικά, τι νόημα έχουν οι διακοπές της Δ.Ε.Η.;
    Έχουν και τη θετική τους πλευρά, όπως και να το κάνεις…

    Χαίρετε, χαίρετε!

  9. “μία ακόμα”, εγώ κατάλαβα, γύρο πίττα, με απ΄ όλα, αλλά με τα τελευταία σχόλια μπερδέυτηκα λίγο, ρε παιδιά … και πάρτε τα βιβλία απ΄το τραπέζι γιατί θα λαδωθούνε, και το χαρτί δεν είναι οθονη, ο,τι λαδώνει δεν ξελαδώνει

  10. Βέβαια, καθείς ό,τι καταλαβαίνει. :-) Γι’ αυτό το χαρτί λαδώνεται και η οθόνη ξεσκονίζεται! Αλλιώς θα αντικαθιστούσαμε τον υπολογιστή με την Εθνική Βιβλιοθήκη. Την ίδια σκόνη μαζεύουν, εδώ που τα λέμε…

  11. Τι ωραία επιλογή…
    Και η φωτογραφία επίσης [ποιος μίλησε για γύρο, πίσω έχει μια πινακίδα – ευτυχώς που η κοπέλα γυρνάει την πλάτη]
    Παραθέτω στίχους των Διαφάνων Κρίνων για τον μοναχικό άντρα που μάλλον δεν έγραφε ποιήματα [εκτός κι αν είναι ο στιχουργός], αλλά αγάπησε τον άνθρωπο [το ίδιο είναι στην τελική]:

    El Hombre Solo

    Το ήξερε πως θα συμβεί μια μέρα
    εκείνη η ρωγμή που κουβαλούσε
    -πληγή που έβραζε, σιωπή που αιμορραγούσε-
    θα τον θρυμμάτιζε για πάντα πέρα ως πέρα

    Τίναξε από πάνω του τη σκόνη
    κι αμίλητος προχώρησε στο αγιάζι
    τον βρίζαν τα παιδιά πίσω απ’ το Γκάζι
    και κάποιος του ‘ριξε νερό απ’ το μπαλκόνι

    Και τα σκυλιά κοιτούσαν δακρυσμένα
    να χάνεται στης νύχτας τον πυθμένα
    σαν κάποιος που ποτέ του δεν υπήρξε
    αυτός που τόσο αγάπησε τον κόσμο

    Πότε είναι η μέρα του άντρα;

  12. Δημήτρη μου ευχαριστούμε.
    Συμφωνώ με την αγαπητή Roadartist απο πάνω. Αλλά δυστυχώς φταίμε και εμείς… Που αφήνουμε χώρο στην κακοποίηση και πόσο μάλλον στην απόκρυψη αυτής. Αλλά τελικά είναι ή δεν είναι όλα θέμα επιλογών?? Και θέμα αυτοεκτίμησης? Κρίμα που μπορούμε σαν άνθρωποι να δείχνουμε το σωστό αλλά πάντα να διαλέγουμε το λάθος. Θα επανέλθω.

    Φιλιά.

  13. Sexton μου, καλημέρα.
    Υπέροχο αυτό που έκανες, αφού ο άνθρωπος υπάρχει μόνο ως συνάνθρωπος, ό,τι κι αν είναι, όπως κι αν έχει αποφασίσει… Γιατί “χωρίς” πού να βρεις “ναι”… Μήπως, τελικά, η πραγματική αντίθεση είναι “χωρίς-ναι”;

    [Τα “Διάφανα Κρίνα”, το πάλαι ποτέ, άφησαν όλα αυτά τα ποιήματα…]

    Η μέρα του άντρα; Για δες που “εξελίσσεται” ο κόσμος! ;-)

  14. Όλα ξεκινούν από μας, Χρύσα μου, έχεις δίκιο, αφού σ’ εμάς καταλήγουν, όχι κατά τρόπο εγωιστικό (εγωτιστικό ίσως, αλλά είναι άλλο αυτό…), αλλά γιατί, αν τελικά διατεινόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι (σε όποιο βαθμό μπορούμε ή έχουμε επιλέξει), τότε όλες ανεξαιρέτως οι επιπτώσεις, εκτός από το ό,τι δημιουργούν το δικό μας κόσμο, φανερά επηρεάζουν, έστω κατ’ ελάχιστον, και τον κόσμο γύρω μας.
    Θέλει αρετή και τόλμη…

    Καλή σου μέρα…

  15. Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, θυμάμαι με κάλεσαν οι γυναίκες του γραφείου να βγούμε έξω για να γιορτάσουμε την ημέρα. Δεν μπόρεσα να πω όχι, ήμουν καινούργια στη δουλειά. Θυμάμαι την έξοδο (αν και δεν έχει περάσει πολύς καιρός) πολύ θολά και τρυφερά. Ένας άνδρας χόρευε μόνος του στην πίστα, και στα τραπέζια ήταν γυναίκες μεσήλικες/ηλικιωμένες με μαλλιά κομμωτηρίου και βαριά κοσμήματα. Τις παρατηρούσα όλο το βράδυ. Ύστερα έγραψα μια ιστορία, την οποία έχασα.

  16. …όπως μαζί της χάθηκε κι εκείνη η ανάμνηση…
    Εκούσα άκουσα…
    Για καλό ήταν, Εύα μου, όχι;
    Ποιος ξέρει να πει;

    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα!

  17. Χμ… Δεν είμαι σίγουρη αν κατάλαβα ακριβώς τι θες να πεις…
    Ένα ή μαζεμένα “χωρίς-ναι” ενδέχεται να οδηγήσουν στον πλήρη αποχωρισμό των δύο λέξεων… είτε στο “χωρίς” [απόλυτη μοναξιά] είτε στο “ναι” [απόλυτος συναγελασμός]. Μάλλον δεν βολεύει αυτό το δίδυμο, καλύτερα να μην του δίνουμε τόση βαρύτητα, ξέρω ‘γω;
    “Όταν ναι” / “όταν όχι”: ξεκινώντας από υποθέσεις μαθηματικού συλλογισμού.

    Όταν γράφεις ποιήματα δεν τρως γύρο; [μου άρεσε πολύ αυτό το κομεντ για το κρέας της marias.

    Μάλλον δεν υπάρχει μέρα του άντρα [υπάρχει του πατέρα μέσα στον Ιούνιο]. Αυτό δείχνει πως δεν υπήρξε ποτέ η κοινωνική ανάγκη να υποστηρίξει κανείς ό,τι θεωρούνταν ούτως ή άλλως μη-ασθενές φύλο.

    Καλή βδομάδα σε όλους!

  18. δεν ξέρω αν επαναλαμβάνομαι, σε όλους, άντε και σε … όλες, μιας και συζητάμε για τις ημερομηνίες, ή κα χωρίς αυτές, με λέξεις, ή με κρέας στο στόμα, ή με κρέας στο χαρτί, όπως φαίνεται προτιμώ να παίζω με τη ζωή, παρά να παίξω ρόλους, συνήθως εμ-φυλιακά μεταλαμπαδευμένους. κατά τα άλλα, μία μαθηματική σχέση λέει ότι όποιος και όποια γίνει θύμα, μοιραία κάποια στιγμή θα γινει και θυμα, ΄το δίχως άλλο. για τις άλλες σχέσεις τις ποιητικές, ο καθένας έχει τη δικη του γωνιά που κοιτάει και βλέπει και αυτή είναι απόλυτα σεβαστή.και ακόμα, θα αναφέρω την πεποίθηση του βρετανού ψυχίατρου/φιλόσοφου που δυστυχώς δεν συγκρατώ τό όνομα, που πιστεύει πως οι λογής-λογής οργανώσεις για τα δικαιώματα των απανταχού καταπιεσμένων, μόνο τους περιορίζει στό ρόλο του θύματος.να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχει ολόκληρη Μ.Κ.Ο, στην βρετανία για τις γυναίκες ΜΙΑΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΧΩΡΑΣ, που νοσούν ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ!!!
    ευχαριστώ για τη φιλοξενία και τα κορίτσια που μου δίνουν την αιτία την αφορμή και το λόγο.
    από σύμπτωση, ένα αντίστοιχο, πρόσκαιρο, όπως και ο,τι γράφεται, ανεξάρτητα από “ειδικές ημέρες”, και γραμμένο προ καιρού, προσπαθούσα 2-3 μέρες χωρίς επιτυχία, να ανεβάσω στο δικό μου χώρο.

    last but not least, επειδή όπου υπάρχει απώλεια κάπου αλλού υπάρχει κέρδος, πιστεύω ότι εμείς οι “ασθενείς”, έχουμε από την φύση -τουλάχιστον- μια δύναμη που την ασκούμε . ποιά ή ‘ποιός’ για να ειμαστε δίκαιες, θα με διαψεύσει?

  19. διάφανα κρίνα (αγαπημένο απόσπασμα): … κερί που οδηγεί και ανάβει μοναχό του / στάχυ που ανθίζει και μαδάει στα σιωπηλά / δεν διάλεξα όνειρο να τρέχω στον αχό του … πήρα ένα τρένο με καθρέφτες αγκαλιά μου / αυτό να τρέχει και εγώ να σπάω τα είδωλά μου / δεν θέλω να’ μαι ναυαγός στα ψέματά μου … Καλησπέρα, Δημήτρη.

  20. maria, έχεις απόλυτο δίκαιο. οι συσπειρώσεις κάτω από “σημαίες” δείχνουν την απεγνωσμένη ανάγκη για ανατροπή μιας κατάστασης που λειτουργεί εις βάρος σου, άρα επιβεβαιώνουν εν μέρει πως είσαι [ή γίνεσαι] αυτό που προσπαθείς να ανατρέπεις. το να υπάρχεις είναι αρκετό για να επιδείξεις αυτό που είσαι δίχως σύνδρομα μειονεξίας. βασικά, δεν είμαστε ασθενείς, το λέει η σύγχρονη ζωή. ούτε για προκείμενη φιλοσοφικής αναζήτησης δεν κάνει ο όρος τελικά. δυνατές, υπέρ το δέον. [εδώ έχουμε κάνει “κατάληψη” σε ξένο μπλογκ! – μας συγχωρείς, Δημήτρη;]

  21. Μαρία, Γιούλη, Σέξτον, αφήστε με εμένα να σας ακούω…
    Σας ευχαριστώ στ’ αλήθεια για τούτη την κουβέντα…

    Ακούω και μαθαίνω.
    Όσο και όπως μπορώ…

  22. Καθυστερημένη όπως πάντα…σε ευχαριστούμε Δημήτρη για την αφιέρωση! Επιφυλασσόμαστε ανταπόδωση στη γιορτή του άνδρα…χιχι

  23. roy porter, αυτό είναι το όνομα του ψυχιάτρου, που ανέφερα, παραπάνω. δεν το είχα συγκρατήσει, και έτσι αναγκάστηκα να κάνω γενική καθαριότητα στη βιβλιοθήκη, αναζητώντας ένα απόκομμα εφημερίδας του 2001! (εποχή που δεν είχα ακόμα net, και κανείς που πήγε στη βρετανια, ούτε κανένα κεντρικό βιβλιοπωλείο στην Αθήνα, δεν γνώριζε την ύπαρξη του). πριν ψάξω οτιδήποτε, όμως καταγγέλω εδώ ότι με όλα αυτά μου καταστράφηκε το μανικιούρ από τις σκόνες! -μήπως λείπει μια οργάνωση του τύπου “ποτέ πια χαλασμένα νύχια. λίμα-μανόν-και ασετόν”?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s