Μνήμη Πηγής Καφετζοπούλου (γενν. 23/03/1969 – απεβ. 22/07/2007)

21

-Διαβάτη-

Άκου πως τραγουδάει
στον άνεμο
μια ανέμελη τούφα
φεγγαριού

τη φίλησα
της μίλησα για σένα

χάδι να έχεις κάθε νύχτα
εκεί που η ανάμνηση γρατζουνά
εκεί που δε σε φτάνει
ό,τι η ανάσα μου
σου οφείλει

Άκου πως νανουρίζω
τα θαύματα
που μου ξύπνησε
η σκιά σου
πάνω στο μπαλκονάκι
της καρδιάς μου

εκεί στο λιακωτό
του ατσαλάκωτου
ατρόμητου
μα ταπεινού Αίματος!

Πηγή Καφετζοπούλου

8 thoughts on “Μνήμη Πηγής Καφετζοπούλου (γενν. 23/03/1969 – απεβ. 22/07/2007)

  1. Μυστήριο ο άνθρωπος, Δημήτρη. Και οι ποιητές, πιο μυστήριοι. Εκείνοι φεύγουν, κι αφήνουν τα ίχνη τους. Στα βιβλία, στο δίκτυο. Στο δίκτυο διαπιστώνεις το απότομο κόψιμο της γραμμής, όταν βλέπεις ότι ο χρόνος κάπου σταματάει. Είναι πιο άγριο. Στα βιβλία, νομίζεις ότι ο ποιητής είναι εκεί μέσα, ζει. Εγώ είμαι, κυριακάτικα, ξέρεις που, και όλοι είναι τριγύρω μου. Νομίζω ότι ακούω τις φωνές τους. Είναι υλικοί, υπαρκτοί. Έχουν γίνει μελάνι, λέξεις. Αλλά, “η πίστις επί το πρωτότυπον διαβαίνει”, έτσι δεν είναι;

  2. Και μένουν αυτοί τριγύρω, θείε pil, όπως τόσοι και τόσοι που τώρα, κυριακάτικα, σε περικυκλώνουν… Ας είναι Κυριακή, δεν αλλάζει τίποτα. Και η πίστις και η μνήμη και νέμεσις (όλα αυτά που ευτυχώς μας αφήνουν) διαβαίνουν… Κι εμείς μαζί.

    Και, ναι, στο δίκτυο είναι πιο άγριο. Το βλέπεις συνέχεια μπροστά σου. Με μέρες, χρόνια, την ώρα την ίδια, ρε γαμώτο.

  3. και για να υπάρχει ο άνθρωπος, υπάρχει προφανώς.
    την ώρα που υπάρχουν οι αναμνήσεις υπάρχει και η μνήμη…
    η μνήμη απλώς επιλέγει τις αναμνήσεις της…

  4. Η μνήμη επιλέγει τις αναμνήσεις της, μάλλον για να απωθήσει την αναδημιουργία και την εξέλιξη…
    Ή την ανάληψη οποιασδήποτε ευθύνης.

    [Βρίσκω απλώς τις αναμνήσεις αδρανείς και τη μνήμη ζώσα και ενεργοποιητική, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω μια τέτοια λέξη…]

  5. έχεις δίκιο, φυσικά.
    κάποτε ο νους χρειάζεται την “περιστασιακή λήθη” για να αντέξει, μέχρι που σιγά σιγά η μνήμη θα ενεργοποιήσει το μεγαλείο του χρόνου, κι αυτό την κατάλληλη στιγμή.
    γιατί είμαστε άνθρωποι και γιατί η λειτουργία της μνήμης είναι θηριώδης και μάλιστα ουδέποτε ολόκληρη.
    η συστηματική λήθη-απώθηση είναι προβληματική. οφ κορς, αποποίηση ευθυνών, κυρίως λήθη εαυτού ή ψευδαισθητική αντίληψή του.
    η καλή ζωή δομείται στο: παρελθόν, παρόν, μέλλον: και ξανά μέλλον συνειδητοποιημένο. όταν είναι έτοιμος ο καθένας.
    κρίμα για όσους δεν είναι ποτέ έτοιμοι. κρίμα και για τους γύρω τους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s