Anonymous Poet – Stanley Moss

stanley_moss

Φορές-φορές την έβλεπα με τους εραστές της
να διασχίζει το Χωριό, με τον άνεμο
να δένει, ίδιο λουρί, τους αστραγάλους της.
Ύπαρξη απλή, πολέμαγε
ενάντια σ’ αυτούς που την αγάπη και την ποίηση μισούσαν
σαν άλλος οργισμένος Αχιλλέας.
Η γλώσσα της δεν ήτανε μια λίμνη,
αλλά ξεσήκωνε τους εραστές της
με την ευγενική τη δύναμη μιας λίμνης
που κλείνει μια αγκαλιά νούφαρα –
τα γαλάζια της μάτια, ο ουράνιος θόλος πάνω τους –
μέχρι να πέσει η νύχτα και τα μυστήρια να βγουν στον έξω κόσμο.
Φίλη μου που σ’ αγαπώ, ποιήτριά μου,
αν δε διαβάζεις ή δε γράφεις τη νύχτα ετούτη
στην Underwood γραφομηχανή σου,
αν κανείς φιλιά δε σου χαρίζει, ο θάνατος αλήθεια είναι.

Απόδοση: Δημήτρης Αθηνάκης

27 thoughts on “Anonymous Poet – Stanley Moss

  1. Sometimes I would see her with her lovers

    walking through the Village, the wind

    strapped about her ankles.

    Simply being, she fought

    against the enemies of love and poetry

    like Achilles in wrath.

    Her tongue was not a lake,

    but it lifted her lovers

    with the gentle strength of a lake

    that lifts a cove of waterlilies—

    her blue eyes, the sky above them—

    till night fell and the mysteries began.

    My friend I love, poet I love,

    if you are not reading or writing tonight

    on your Underwood typewriter,

    if no one is kissing you, death is real.

  2. Επειδή ένιωσα προσωπικά την ανάγκη να προστρέξω στο πρωτότυπο, θεώρησα βοηθητικό να το παραθέσω. Δεν πειράζει, ε;

  3. Έκανες κάτι που μάλλον θα έπρεπε να είχα κάνει εγώ, σ’ αυτό και στα άλλα… Αλλά το νετ βοηθά όλους όσοι θέλουν να ψάξουν και να βρουν κάτι παραπάνω…
    Good job, Sexton μου!

  4. Υπέροχο ποίημα. Υπέροχο το blog!
    το βρήκα και έιμαι μέσα αρκετή ώρα χαζευοντας τα όσα εχεις γράψει..
    καλημέρα και χαιρομαι που σε βρήκα!

  5. Καλώς ήρθες, κοπρόγατα! (ευφάνταστο nick, indeed!)
    Σ’ ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι κι εγώ που βρεθήκαμε…
    Ωραία αυτό το “μπλέξιμο” των διαδικτυακών δρόμων…!

  6. Δημήτρη μου, πόσο πολύ χαίρομαι που ξανάρχισες τις μεταφράσεις/αποδόσεις ποιημάτων … μου είχαν λείψει πολύ.
    Υπέροχο το ποίημα του Stanely Moss (τέλειο ταίριασμα ρυθμού και εικόνας – ένα διήγημα συμπυκνωμένο σε λίγες γραμμές).
    Καλό μήνα.
    Σε φιλώ

  7. Καλό μήνα, Εύα μου!
    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Μος, τον οποίο βρήκα σε κάτι δημοσιεύσεις στον New Yorker. Το αναφέρω γιατί εκεί μπορεί ν’ ανακαλύψεις κανείς πολύ ωραία κείμενα.
    Οι μεγάλες αφημερίδες εκεί (και αλλού), οι αγγλόφωνες ειδικά, όπως θα ξέρεις κι εσύ, έχουν τη λογοτεχνία σε πολλή εκτίμηση. Δημοσιεύουν σχεδόν καθημερινά καινούργια ποιήματα, δοκίμια, διηγήματα κ.λπ.

    Εδώ τι κάνουν;
    Καλά που υπάρχουν τα λογοτεχνικά περιοδικά.
    Ευτυχώς.

    Πολλά-πολλά φιλιά! Με λίγη γκρίνια…

  8. επανέρχομαι με απορία…
    ακόμα σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω την “λεκτική επαλήθευση”

  9. Blogικά, η “λεκτική επαλήθευση” είναι τα γραμματάκια που πρέπει να βάλει κανείς πριν αφήσει σχόλιο σ’ ένα post, κάτι σαν password προς αποφυγή, κυρίως, των spam σχολίων.

    Τώρα, σχετικά μ’ αυτό που άφησα εγώ στο post σου, έχει να κάνει με την (συναισθη[μα]τική…) επαλήθευση των λέξεων του κειμένου σου, που βρήκα “απλώς” εξαιρετικό… Κάτι σαν να γίνονται οι λέξεις πραγματικότητα…

    Τώρα; :-)

  10. ναι τώρα καταλαβαίνω
    δεν είχα προσέξει πως το captcha λέγεται “λεκτική επαλήθευση”

    ευχαριστώ για όλα

  11. Χαίρομαι που βγήκε άκρη!
    Αυτά τα blogs έχουν ακατανόητες ρυθμίσεις μερικές φορές.
    Ευτυχώς που κάποιες άλλες φορές τα κείμενα επιβραβεύουν…

  12. (Μα εσύ γκρινιάζεις τόσο όμορφα …)
    Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Ακόμα και η Καθημερινή (η μόνη εφημερίδα που διαβάζω για τα καλλιτεχνικά – αν και όλες τις κοιτάζω καθημερινά εδώ που τα λέμε) δημοσιεύει διηγήματα μόνο κάθε χριστούγεννα ή πάσχα -για ποιήματα ούτε λόγος. Και τα διηγήματα είναι μόνο γνωστών καταξιωμένων συγγραφέων …
    Ας συνεχίσουμε να διαβάζουμε λοιπόν τις αγγλικές, γαλλικές κλπ εφημερίδες/περιοδικά … υπάρχουν πολλά διαμάντια εκεί. Εγώ παίρνω από κει μαθήματα γραφής κάθε μέρα.
    (Απ’ τα ελληνικά περιοδικά μου αρέσει πολύ η Ποίηση … και διαβάζω και τα Δέκατα που και που … τα άλλα δεν τα ξέρω καλά αλλά σιγά σιγά τα ανακαλύπτω)
    Φιλιά πολλά, Δημήτρη μου

  13. Καταπληκτικό ποίημα και καταππληκτική μετάφραση, που διατηρεί τον ρυθμό και το λυρισμό του. Μπράβο σου που το βρήκες έτσι όπως το βρήκες. Δείχνει άνθρωπο που δεν σταματάει ποτέ.

  14. (Γκρινιάζω όμορφα; Για δες…!)

    Και το “Έθνος” έχει κάνει σχετικό με την “Κ” και, αν θυμάμαι καλά, η “Ελευθεροτυπία”. Αλλά τα εορταστικά δε φτάνουν. Και είναι και “επί τούτου” γραμμένα τα κείμενα, που δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό φυσικό, αλλά, να, να διαβάζουμε θεματικά κείμενα κάθε χριστούγεννα και πάσχα, είναι…κάπως…

    Ευτυχώς που το νετ μάς έχει λύσει τα χέρια και μπορούμε “ανενόχλητοι” να διαβάζουμε τι συμβαίνει στον αγγλόφωνο και (λίγο!) στο γαλλόφωνο κόσμο, χωρίς ιστορίες για έλκηθρα και ματαιωμένες αγάπες υπό το φως του χριστουγεννιάτικου δέντρου της Βιέννης. (Κι άλλη γκρίνια!)
    Και, όπως λες, όχι μόνο από καταξιωμένους συγγραφείς. Που, τελικά, το συντηρούν αυτό το σύστημα. Θα ήθελα πολύ να τους δω ν’ αντιδρούν για την απόδιωξη της λογοτεχνίας απ’ τις εφημερίδες, ας πούμε… Οψόμεθα…

    Από περιοδικά έχουμε καλό υλικό πάντως! Ευτυχώς δηλαδή…

    Καλησπέρα, Εύα μου.
    Την αγάπη μου πάντα.

  15. Παράξενε Ελκυστά μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.
    Όσο για τον τρόπο που βρέθηκα σ’ αυτό το ποίημα, δεν είναι μόνο η θέληση να ψάχνεις, είναι και η αδυναμία να βρίσκεις… (βλ. παραπάνω διάλογο με την Εύα!)

    Πολλή γκρίνια σήμερα…
    Αλλά κι αυτή στο παιχνίδι είναι.
    Ειδικά όταν έχει να κάνει με αδυναμίες, όπως η λογοτεχνία…

    Να με συμπαθάτε, ε;

  16. Δημήτρη μου, Δημήτρη μου!

    Είναι αυτό ποίημα για να ξεκινήσει καλά ο μήνας;;; Το παραβλέπω, αυτό. Είμαι μεγαλόθυμη σήμερα, βλέπεις!

    Είναι εξαιρετικό το ποίημα κι εξίσου εξαιρετική η μετάφρασή σου. Μπράβο!

    Κι ο θάνατος, αλήθεια είναι!

    Άντε καλό μήνα να ‘χουμε, ξημερώματα Πέμπτης…

  17. Κι ο θάνατος ίσως να ‘ναι η μόνη η αλήθεια…
    Γιατί, μάλλον, σταματά το δικαίωμα της όποιας επιλογής που έχει μέσα της την υποκειμενικότητα…
    Άλλωστε, μόνο οι νεκροί είναι αντικειμενικοί κριτές (με την έννοια της εύνοιας ή της απόρριψης), εξαιτίας ακριβώς αυτής της έλλειψης επιλογής… Οξύμωρον και υπερβολικόν, I know…

    Και να ο μήνας που ξεκίνησε, βροχερός.
    [Ε, και;]

    Να ‘σαι καλά, Dana μου.
    xxx

  18. Ευπρόσδεκτη η ποίησή του και η ποίησή σου (ο δάσκαλος που ξέρουμε έλεγε ότι το μεταφρασμένο ποίημα είναι νέο ποίημα)… Δες … Η εικόνα που είδε… Τα λόγια του… Οι εικόνες που είδες από τα λόγια του… Τα δικά σου λόγια… Οι εικόνες που βλέπουμε εμείς… Και πάει λέγοντας… Σαν chain-mail είναι η ποίηση, ανηψιέ, μόνο που το μήνυμα οσο ίδιο κι αν είναι, αλλάζει μαγικά σε κάθε παραλήπτη.

  19. Chain-mail, θείε…
    Όχι μόνο στη μετάφραση (ή, μάλλον, στην απόδοση) αλλά και πρωτογενώς. Ακόμα και για τον ίδιο τον ποιητή.

    Μ’ αρέσουν αυτοί που μεταφράζουν μετά μανίας ποίηση. Ειδικά κάποια που για πρώτη φορά θα κυκλοφορήσουν στη χώρα μας. Δεν είναι δουλειά. Είναι λειτούργημα. Ολόκληρη η διαδικασία.

    Κι αυτή η ίδια εικόνα που άλλη γίνεται σε κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας.
    Όμορφο έτσι κι αλλιώς…

    Χαιρετισμούς στο νησί!

  20. αλήθεια-παράδοξο-δεν χάθηκε στη λήθη/εγγεγραμμένο στη συλλογική μνήμη/εκείνο από το οποίο δεν επιστρέφεις γιατί δεν υπήρξε ποτέ επιστροφή/από το ον που δεν θωρείτε τότε μη ον

  21. …επιστροφή υπήρξε[;]
    ο τόπος είχε φύγει…[;]

    [γύρισα πριν από λίγο από την “ποιητική αγρυπνία” που έγινε στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη στα Πετράλωνα – ένας μεταβιομηχανικός χώρος, πρώην αποθήκη. Εκεί, ηθοποιοί τριγυρνούσαν, από τη 1 μετά τα μεσάνυχτα μέχρι τις 3, ανάμεσα στον κόσμο, στο ημίφως της αποθήκης, και διάβαζαν ποιήματα απ’ το “Σύσσημον” του Ν. Παναγιωτόπουλου (εκδ. Ίνδικτος). Ο διάλογος φωτός, ποίησης, αλκοόλ, τσιγάρου, μουσικής, φωνών και βλεμμάτων ήταν μια κατάσταση που σ’ έκανε να μη σε νοιάζει η επιστροφή. Όχι. Σ’ έκανε να μη σε νοιάζει το φευγιό. Είχε καταργηθεί. Δεν υπήρχε πια η αντίθεση. Ακυρώθηκε η σημασία τού “φεύγω” κάνοντας την όποια επιστροφή να μοιάζει απλώς αστεία. Έχεις δίκιο, Μαρσέλ μου. “Δεν επιστρέφεις γιατί δεν υπήρξε ποτέ επιστροφή”. Και η συλλογική μνήμη παύει να ισχύει την ίδια στιγμή. Όχι γιατί δεν έχει σημασία η συνανθρωπία, αλλά γιατί έχει σημασία ο άνθρωπος. “Ανθρωπιστές είναι αυτοί που αγαπούν όλους τους ανθρώπους γιατί δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά” – Αλμπέρ Καμύ – αφοριστικό(ς) και μόνο(ς)…]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s