Forgetfulness – Hart Crane

 

Η λησμονιά είναι σαν ένα τραγούδι
που, ελεύθερο απ’ το ρυθμό κι από το μέτρο ελεύθερο, σαν πλάνητας γυρίζει.
Η λησμονιά είναι σαν ένα πουλί που τα φτερά του αρμονικά σαν να ‘ναι μεταξύ τους,
απλωμένα και ακίνητα, –
ένα πουλί που μες στον άνεμο ορμά ακαταπόνητα.

Η λησμονιά είναι της νύχτας η βροχή,
ή ένα σπίτι παλιό στο δάσος, – ή ένα παιδί.
Η λησμονιά είν’ άχρωμη, – άχρωμη σα δέντρο με κατάρα κυκλωμένο,
κι ίσως ετούτη την κατάρα σε προφητεία θεϊκή ν’ αλλάξει,
ή και τους ίδιους τους θεούς σε τάφο να τους κρύψει.

Η μνήμη μου ν’ ανακαλέσει ξέρει λησμονιά πολλή.

 

Απόδοση: Δημήτρης Αθηνάκης

38 thoughts on “Forgetfulness – Hart Crane

  1. Forgetfulness is like a song
    That, freed from beat and measure, wanders.
    Forgetfulness is like a bird whose wings are reconciled,
    Outspread and motionless, –
    A bird that coasts the wind unwearyingly.

    Forgetfulness is rain at night,
    Or an old house in a forest, – or a child.
    Forgetfulness is white, – white as a blasted tree,
    And it may stun the sybil into prophecy,
    Or bury the Gods.

    I can remember much forgetfulness.

    Hart Crane

  2. Λησμονούμε αλλά ποτέ δε διαγράφουμε…
    Η λησμονιά είναι ο δρόμος που προχωρούμε μπροστά αλλά ποτέ δε κοιτάμε το δρόμο που αφήσαμε, μόνο ξέρουμε από πού ξεκινήσαμε…

    καλή εβδομάδα Δημήτρη!

  3. Καλημέρα Δημήτρη μου. Η λησμονιά είναι ένα από τα αρνητικά στοιχεία του ανθρώπου. Πολλοί πορεύονται επιλήσμονες κι ίσως αυτό ενιότε να είναι καποια λύση. Ομως η ιστορία, ατομική, συλλογική , δεν μπορεί να ολοκληρώνεται στην πορεία της όταν η λησμονιά παρεμβαίνει εγωιστικά. Απο την άλλη , αν δεν λησμονείς, προσκολλάσαι σε πράγματα και καταστάσεις ψυχοφθόρες, δεν κόβεις τον ομφάλιο λώρο από το συγκεκριμένο γεγονός, ποδηγετείσαι…ξέρεις τώρα… Ομως αυτός είναι ο άνθρωπος. Μικρός και μεγαλος, ταπεινός και εγωϊστής. Επιλέγει, δεν τον επιλέγουν παρα μονο τη στιγμή της γεννησης του.
    καλημερα φιλε μου
    ριτ ς

  4. “ζούμε σε έναν κόσμο δίχως έλεος-δεν ξεχνάμε ποτέ μονάχα συνηθίζουμε”
    έγραφε η Σ. Τριανταφύλλου σε ένα “art project” για το περιοδικό symbol…
    (έψαξα το αγγλικό πριν το δω αναρτημένο στα comments για να δω πως περίπου γίνεται μια απόδοση – its been enlightening!)

    καλή εβδομάδα Δημήτρη

    (ps. περιμένω Ζενέ στα ελληνικά γιατί η αγγλική μετάφραση δεν βοήθησε καθόλου-ή ήταν πολυ κακή ή τα αγγλικά μου είναι χάλια!)

  5. Δημήτρη μου, καλημέρα!

    Μπράβο που μας θύμισες τον Hart Crane -το έργο του δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε …

    διαβάζω και ξαναδιαβάζω το ποίημα και στις δυο γλώσσες … δεν υπάρχουν πολλά ποιήματα για τη λησμονιά … είναι πολύτιμο

    [αυτό είναι τελικά, σκέφτομαι … ένα πουλί που μες στον άνεμο ορμά ακαταπόνητα …]

    Καλή εβδομάδα!

  6. Πετρούλα, καλή εβδομάδα και σ’ εσένα!
    Κάποτε σ’ αυτό το blog είχε γίνει κάποια αναφορά στη μνήμη και τις αναμνήσεις, στη διαφορά τους, σχετικά το πώς βιώνεται η καθεμιά.
    Στη λησμονιά ίσως και να ισχύει το ίδιο ακριβώς αν τη συγκρίνουμε με τη λήθη.
    Μπορεί και να ‘χει να κάνει με το βάθος που κρύβονται ή ακόμα και με το δρόμο στον οποίο μπορεί να συναντιούνται φορές-φορές.

    Τι είναι ισχυρότερο ακόμη δεν ξέρω…
    Κι ίσως να μη μάθω και ποτέ…

    Φιλιά πολλά.

  7. Ρίτσα μου, καλημέρα.
    Υπαρξιστικό ξεκάθαρα το σχόλιό σου. Ο άνθρωπος επιλέγει και κατακτά. Και η λησμονιά είναι μια κατάκτηση. Η ταπεινότητα και ο εγωισμός, όμως, που αναφέρεις, αν αφεθούν να κυριαρχήσουν τότε η διάσπαση της συλλογικότητας θα ‘ναι πια γεγονός. Κι όχι μόνο υπό το πρίσμα μιας κάποιας συνανθρωπίας, αλλά -αν το καλοσκεφτούμε- κάτω από το φως του ενός που παύει να ‘ναι ένας ευθύς μόλις επιλέξει. Άλλωστε, τείνω να πιστέψω ότι ο άνθρωπος, ακόμα και με τις θεωρητικές επιλογές του για παράδειγμα, παύει να ‘ναι μόνος και γίνεται συνάνθρωπος. Εκτός κι αν όλα περιορίζονται σ’ επιλογές αυτοκινήτου, σπιτιού και παπουτσιών…!

    Να είσαι καλά.
    Καλή εβδομάδα!

  8. “Δεν ξεχνάμε ποτέ, μονάχα συνηθίζουμε” […]
    Δεν έχει κι άδικο η Σ.Τ., Νίκο.
    Μπορεί, εντέλει, η λήθη, η λησμονιά, η μνήμη, οι αναμνήσεις να ‘ναι απλώς μια συνήθεια.
    Εξάλλου και στο “έχω” και στον “δεν έχω” συνηθίζει κανείς. Εύκολα μάλλον.
    Είναι κι αυτό μια κάποια λύσις…

    ——————–

    Υπάρχει κάτι στα υπ’ όψιν για Ζενέ στα ελληνικά; Ποιο έχεις κατά νου;

    ——————–

    Καλή εβδομάδα, Νίκο!

  9. Διάβαζα, Εύα μου, ένα άρθρο χθες-προχθές στον New Yorker (http://www.nybooks.com/articles/21253), κατόπιν προτροπής ενός φίλου που τα τσακώνει όλα άμα τη δημοσιεύσει τους σχεδόν, για τον Χαρτ Κρέιν. Συνειδητοποίησα, δε, ότι στην ποίησή του -παραγνωρισμένη, έχεις δίκιο-, κρύβεται πολλή… ποιητική Αμερική… Αυτή που μας αρέσει! Η άλλη… [και κυρίως πριν το μισό του προηγούμενου αιώνα – άλλαξε κι αυτός…]
    Κι έχεις δίκιο που αναφέρεις ότι οι συγγραφείς (ποιητές και πεζογράφοι) ασχολούνται κυρίως με τη μνήμη και τις αναμνήσεις. Η λησμονιά κι η λήθη πού είναι;
    Να, τις έχει δουλέψει τόσο όμορφα ο Κρέιν.
    [Ελπίζω μόνο να μη χάθηκε στην απόδοσή μου πολλή απ’ την ομορφιά του πρωτοτύπου]

    Καλή σου μέρα…

  10. [η ομορφιά είναι όλη εκεί, Δημήτρη μου – τίποτα δεν χάθηκε]

    Διάβαζα ένα άρθρο για την Grace Paley (στους New York Times) πριν λίγο και σου στέλνω ένα απόσπασμα που μου άρεσε πολύ και που έχει σχέση μ’ αυτά που λέμε (και με άλλα).

    To know your identity, you must presumably be equipped with memory; but here we have a self-aware poetry of old age in which loss of memory is accepted for what it becomes — a new facet of one’s identity. “On Occasion” begins:

    I forget the names of my friends
    and the names of the flowers in
    my garden my friends remind me
    Grace it’s us the flowers just
    stand there stunned by the sun

    http://www.nytimes.com/2008/04/06/books/review/Salter2-t.html?_r=1&pagewanted=print&oref=slogin
    (δεν είμαι καλή με τα links, ελπίζω να βγει όλη η διεύθυνση)

    ΥΓα
    Το βρήκα πολύ όμορφο αυτό … η απώλεια της μνήμης να γίνεται μια νέα ταυτότητα.
    ΥΓ β
    Και η εικόνα με τα λουλούδια που της μιλάνε …
    ΥΓ γ
    Η προσευχές μας εισακούστηκαν και η Κ είχε ποίηση χθες (τέχνες και γράμματα)

  11. Η λησμονιά είναι … μοντέρνα, Δημήτρη… Ελεύθερη από μέτρο και ρυθμό, σαν τον ελεύθερο στίχο της μοντέρνας ποίησης. Και σκοτεινή. Σκοτεινή η ίδια, ρίχνει σκοτάδι στη μνήμη. Σαν τη σκοτεινότητα της μοντέρνας ποίησης. Και άλογη. Όπως άλογοι είμαστε δίχως μνήμη. Ή, κάποιες φορές, το άλογο ξεπηδά από την υπερβολή της μνήμης. Σαν το άλογο στοιχείο της μοντέρνας ποίησης. Εντελώς μοντέρνα. Συγχώρεσε τον θείο που παίζει σήμερα, απλώς θέλει να λησμονήσει. Αφού δεν μπορεί να λησμονηθεί.

  12. ξέρεις πιο βιβλίο μου ήρθε στο μυαλό αμέσως μολις διάβασα το ποιημα? ή μάλλον ποιος τίτλος βιβλίου?
    του Αλεξάκη “θα σε ξεχναω κάθε μέρα”
    καλημέρα

  13. όπως βλέπεις σήμερα δεν έχω πολλή δουλειά …
    Διόρθωση στο υστερόγραφο βήτα.
    Οι φίλοι της της μιλάνε, όχι τα λουλούδια …

  14. Παρατηρώ, Εύα, τι ωραία που παίζει με το Grace στο “On occasion”…
    [Άλλη παραγνωρισμένη ποιήτρια κι αυτή…]
    Καινούργιοι σαν να γινόμαστε με την απώλεια της μνήμης, μόνο ποια απ’ όλες (δεν υπάρχουν πολλές μήπως;) δε μας αφήνει λευκούς, χλομούς, άχρωμους;
    Η Grace, και καλά κάνει φυσικά, αναφέρεται στη λειτουργία της ποίησης ως νέας μορφής του ανθρώπου – γράφοντα ή αναγνώστη, πόση διαφορά να ‘χει τελικά, αν λάβουμε και υπόψη το: “Η ποίηση δεν ανήκει σ’ αυτούς που τη γράφουν, αλλά σ’ αυτούς που τη χρειάζονται” – Pablo Neruda.

    ———-

    Η “Κ” και η κυρία Τιτίκα Δημητρούλια είναι, πέρα από τα περιοδικά που αναφέραμε τις προάλλες, τα τελευταία προπύργια αναφορών στην ποίηση. Νομίζω ότι η Τ.Δ. κάνει υπέροχη και μαζί συγκινητική δουλειά για την ποίηση. Και ειδικά για τους νέους ποιητές που είναι ακόμη περισσότερο παραγνωρισμένοι – κι άλλη γκρίνια!

    ———-

    Γεια σου, Εύα μου.

  15. Ο θείος, θείε, παίζει και μας αλλάζει τη διάθεση που καλά κάνει ο ίδιος και δε λησμονιέται – πώς μπορεί άλλωστε; -, γιατί αυτή η σκοτεινιά, όταν θα φτάσει στα έσχατα και τ’ απροχώρητα, φως θα γίνει, φαίνεται, αλλά όχι από κείνο το όμορφο και χαρωπό, εκείνο το δριμύ, το παράλογο, το παρανοϊκό, το, τελικά, έτσι όμορφο – ίδιο σκοτεινιά και πάλι.
    Ελεύθερο πια… Freed…

    Επιτέλους…

  16. Κοπρόγατα, καλησπέρα!
    Ο Αλεξάκης, τελικά, σ’ εκείνο το βιβλίο κατάφερε να τη θυμάται κάθε μέρα, αποδεικνύοντας ότι ο σαρκασμός του είναι τόσο καλά φιλτραρισμένος στα γραπτά του…
    Αλλά και οι αναμνήσεις μήπως είναι κι αυτές κομμάτι μιας λησμονιάς;
    Ας πούμε, κομμάτι μιας επιλεκτικής αντανάκλασης της εμπειρίας της ζωής;

    [Ελπίζω μόνο να μην έχω αρχίσει να πηγαίνω too far with no reason…]

  17. Η λησμονιά είναι και τυφλή θα συμπλήρωνα… Ποτέ δεν είναι το ζήτουμενο, αλλά πάντα η ευχάριστη ή δυσάρεστη συνέπεια. Είναι το μετά.
    Αν και προσπαθώ να μην… γιατι όλα έχουν ενδιαφέρον και μάλιστα διδακτικό.
    Όσο για το ‘θα σε ξεχνάω κάθε μέρα’… το είχα αναφέρει και σε παλιότερο ποστ… είναι απο τα αγαπημένα μου.
    Δημήτρη μπράβο, εξαιρετική απόδοση. Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να παίξεις με δύο γλώσσες, αλλά εσύ το καταφέρνεις με μεγάλη επιτυχία.
    Με πήγε μακριά, με έκανε να ανακαλέσω. Για καλό, μόνο για καλό.

    Πολλά φιλιά.

  18. Χρύσα μου, καλή σου μέρα!
    Η λησμονιά είναι το μετά και μαζί ένα διαρκές τώρα. Μ’ αυτή την έννοια, μάλλον τείνει προς “συγκατοίκηση” με τις αναμνήσεις. Εκτός κι αν είναι “καταναγκαστική” που, τότε, οδηγεί στην πλήρη διαγραφή. Άραγε υπάρχει τέτοια; Όσο ποιητικά κι αν το δει κανείς, υπάρχει; Είναι ένα ακόμα ζητούμενο κι αυτό, ε;!
    [Μερικές σκέψεις πρωινές κι εγώ μετά το σχόλιό σου!]

    Σ’ ευχαριστώ πολύ…

    —————————–

    [Για καλό, μόνο για καλό – Ναι…]

  19. όλα τελικά μπορούν να γίνουν “μια κάποια λύσις” – ειδικά τα παιχνίδια της μνήμης (σε σκέφτομαι/δε σε σκέφτομαι)

    είχα πάρει το Our lady of the flowers, δυστυχώς δεν μπόρεσα να ακολουθήσω καθόλου την αγγλική μετάφραση
    ο εξάντας το έχει – σήμερα περιμένω να δω αν μου το βρήκαν-παίζει να είναι εξαντλημένο

    καλημέρα

  20. ακλόνητος ο εκλεκτός στο περιθώριο ο θρόνος του στα πόδια του η αγορά της οποίας η ακοή διέπει την ροή του αέρα από την αψίδα της ζωής στην αγχόνη της μνήμης/στη κόψη/από την εφαρμογή η απώλεια/η λαβή βρίσκεται εκεί για λόγους αισθητικής ισορροπίας/ό,τι κοιτάζεις στο νερό είναι ό,τι απέμεινε από τις μέρες που κύλησαν στο αίμα

    πολύ κόπος, πια
    κάποιος ας με βοηθήσει με την αρχή
    πως κι από που, γιατί
    όλα αυτά

  21. “Μια κάποια λύσις”, έστω και προσωρινή…
    Άλλωστε, in reality it’s a game!

    [Βρέθηκε, τελικά, το βιβλίο;]

    Καλή σου μέρα, Νίκο!

  22. Γιατί, δίχως να χυθεί το “πρέπει” μες στο “μη”,
    πού να βρεθεί η μέρα;
    Στο νερό που κρύβεται κι επανεμφανίζεται,
    αστείο εμπόδιο – χωρίς αστεία –
    πνιγόμαστε σε μια απ’ τις κουταλιές του.

    Καλά να πάθουμε.
    Καλά να πάθουμε.

    Γεια σου, Μαρσέλ μου.
    Σε μια ημέρα ακόμη.

  23. Θα σας πω εγώ τί είναι λησμονιά:
    “Η λησμονιά είναι ένα λουλούδι,
    παλιά το έλεγαν λωτό,
    τώρα το λένε σόου”

    copyright: Π.Ε

    Πέρα από την απόδοση τους στα ελληνικά και τη μορφή ενός νεου ποιήματος που αποκτούν χαρη σ΄αυτή, μου αρέσουν πολύ τα αποσπάσματα που επιλέγεις να αποδώσεις.

  24. το κουτάλι είναι πάντα τρύπιο/μια ματαιότητα ακόμα/απόδειξη της ματαιοδοξίας των παθών σε απώθηση/όμως δεν άκουσα αυτό/το νερό που κυλάει/past μόνο τους αδελφούς του/ο ψίθυρος που μετατρέπεται σε ορυμαγδό/κάθε φορά που περνάει από εδώ/ο τυφλός ζωγράφος

  25. Απίστευτο!!! Μόλις το ανάρτησα. Τελείως διαφορετική εκδοχή, όπως είναι φυσικό. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Τέτοιος συντονισμός. Πάω τώρα πίσω να διαβάσω και τα άλλα γιατί έχω καιρό να σ’ επισκεφτώ. Αν δεν αφήσω σχόλιο κάπου αλλού, σε χαιρετώ εδώ.

  26. Ο Ζωγράφος, κρατά, λες, αυτός το τρύπιο το κουτάλι;
    Μας βοηθά, Μαρσέλ μου, ή μας αφήνει να χυθούμε κι εμείς, έτσι, μέσα από τις τρύπες που, ως άλλες φωνές (μαντείες ίσως), κραδαίνουν το σκοτάδι;

    Ας είναι.
    Έτσι κι αλλιώς, ο φόβος δεν έχει αντίθετο το θάρρος.
    Έχει το θάνατο.
    Όποιον…

  27. Γιούλη, το είδα ήδη ποίημα που έβαλες κι έμεινα! Ωραίος ο μεταφραστικός διάλογος που ανοίγεται.
    Ακόμα ωραιότερη η εκ νέου ανακάλυψη του Κρέιν.
    Του παραγνωρισμένου Κρέιν, όπως συζητούσαμε παραπάνω με την Εύα.

    Ωραίος συντονισμός.
    Πολύ.
    Καλησπέρα.

  28. Ποιος χρειάζεται τη βοήθεια του;/ποιος φόβος, άλλωστε, είναι ικανός να πάψει;/θέλεις το θάρρος οδηγό εκεί που λείπει ο δρόμος;/ο φόβος είναι ένας παρασιτικός επισκέπτης/τον συναντάς on the road/τον αποχωρίζεσαι όταν τελειώνεις/μετά των βασάνων, ο κόπος μάντης

    Ας είναι.
    Να έχετε μιαν όμορφη νύχτα, κύριε Αθηνάκη

  29. Ό,τι κι αν είναι αυτό που ο ζωγράφος, πάλι αυτός, που κρατά σφιχτά, ας μείνει στη νύχτα, στη βροχή της θύμησης ενός ανθρώπου που δε γνωρίστηκε ποτέ, αλλά μας έμαθε τόσο πολλά και τόσο όμορφα.
    Κι είναι, που λες, κάτι λόγια που ακολουθούν μια εκδίκηση που βρέχει τα πόδια μας. Μόνο αυτά, εξάλλου, μπορεί να φτάσει.
    Γιατί, πώς αλλιώς, οι πολυφορεμένοι ψάχνουν να βρουν την ησυχία κάποτε.
    Κάποτε.

    Τον αυτόν επιθυμώ και δι’ υμάς, Μαρσέλ μου.
    Κι ας λιώνει ο κόσμος, ίδιο ρολόι.

  30. Δημήτρη μου, το διαβάζω εδώ και μέρες τούτο το ποίημα. Το λάτρεψα αμέσως, ειδικά στην ελληνική του απόδοση (παράδοξο;) Το ξαναδιαβάζω και ενώ σκέφτομαι χίλια πράγματα, τίποτα δεν μπόρεσα να σου γράψω. Ξαφνικά, μετά από κάποιο γεγονός, έχω την ανάγκη να σου γράψω αυτό: Η λησμονιά είναι όρνιο, που ξεσκίζει τις σάρκες της ψυχής μας, ενίοτε…

    Να ‘σαι καλά Δημήτρη, σε φιλώ!

  31. Καλέ τι πάθατε με τον Χαρτ;
    Μπράβο σας.
    Τι ποιητικά λόγια, δεν το ήξερα ότι η απάντηση στην ανάγνωση ποίησης δημιουργεί παραφυάδες ποίησης.

  32. Αγαπητή μου ανιψιά, μυρίσατε αυτόχειρα αμερικανό ποιητή και σκάσατε μύτη! Εγώ σας ξαναείπα: να προσέχετε γιατί έχετε κακά προηγούμενα στην οικογένεια!
    Μην το λησμονείτε, μην το λησμονείτε…
    [Αλήθεια, τα σαββατοκύριακα τα περνάτε στην κουζίνα;]

  33. Η μνήμη είναι σαν το ξεχασμένο καρφί στο οποίο τραβιέται η μπλούζα σου κάθε φορά που πας να κάνεις ένα βήμα…και γυρνάς κουτουλώντας στην θεσπέσια πόρτα σου…είναι η σημαδούρα που σε βοηθάει να προσδιορίζεσαι, είναι κάτι σαν μπούσουλας για να μην χάνεις το δρόμο σου…αρκεί όμως να θυμάσαι να την μεταφέρεις στην επόμενη πόρτα που χεις περάσει…αλλιώς εκθειάζεις τη λησμονιά και κουτουλάς σε λάθος πόρτες…

  34. “…αρκεί όμως να θυμάσαι να την μεταφέρεις στην επόμενη πόρτα που χεις περάσει…”

    Για να μην κουτουλάμε πια σε λάθος πόρτες…
    Χρόνια πολλά, Eyblogia.
    Χρόνια πολλά…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s