Said the Poet to the Analyst – Anne Sexton

 

Δουλειά μου είν’ οι λέξεις. Οι λέξεις είναι σαν εμβλήματα,
ή κέρματα, ή μάλλον σα σμήνος μελισσών.
Ομολογώ ότι έχω καταρρεύσει απ’ των πραγμάτων το βάθος’
θαρρείς κι οι λέξεις να ‘ταν μέλισσες νεκρές σε μια σοφίτα,
αποκομμένες από τα κίτρινα μάτια και τ’ άνυδρα φτερά τους.
Πρέπει πάντα να ξεχνώ πώς μια λέξη μπορεί να ξεδιαλέγει
μία άλλη, πώς τη χειρίζεται, μέχρι που έχω μπροστά μου
κάτι που θα ‘ναι σα να ‘χω πει…
αλλά δεν είπα.

Δουλειά σου είναι να παρακολουθείς τις λέξεις μου. Κι όμως καμιά μου
πόρτα δεν ανοίγω. Δουλεύω με τις δυνάμεις μου όλες, να ένα παράδειγμα,
όταν μπορώ να γράψω την ωδή μου σ’ ένα παιγνίδι τύχης,
εκείνη τη νύχτα στη Νεβάδα: λέγοντας πώς το μαγικό τζακ-ποτ
μου ‘ρθε καμπάνες κουδουνίζοντας, τρεις τον αριθμό, πάνω στην τυχερή οθόνη.
Αλλά αν θα ‘πρεπε να πεις ότι αυτό ‘ναι κάτι που δεν είναι,
τότε φυτρώνω ασθενική, ανακαλώντας πώς τα χέρια μου αστεία τα ‘νιωσα
και γελοία συνάμα και μαζί πιεστικά γεμάτα μ’ όλα
τα πιστευτά νομίσματα.

Απόδοση: Δημήτρης Αθηνάκης

27 thoughts on “Said the Poet to the Analyst – Anne Sexton

  1. My business is words. Words are like labels,
    or coins, or better, like swarming bees.
    I confess I am only broken by the sources of things;
    as if words were counted like dead bees in the attic,
    unbuckled from their yellow eyes and their dry wings.
    I must always forget how one word is able to pick
    out another, to manner another, until I have got
    somethhing I might have said…
    but did not.

    Your business is watching my words. But I
    admit nothing. I work with my best, for instance,
    when I can write my praise for a nickel machine,
    that one night in Nevada: telling how the magic jackpot
    came clacking three bells out, over the lucky screen.
    But if you should say this is something it is not,
    then I grow weak, remembering how my hands felt funny
    and ridiculous and crowded with all
    the believing money.

  2. Πολύ χαίρομαι που η αλλαγή του τέμπλεϊτ [ή τεμπλέιτ;]
    έγινε με την ανάρτηση της Ανν Σέξτον. Επίσης χαίρομαι που η φωτογραφία
    της φαίνεται λίγο καλύτερα [συρρίκνωσες μήπως το ζεύγος Τεντ-Σύλβια
    για χάρη της;].
    Μια που όλα γίνανε μαύρα τώρα, σου αφιερώνω το ποίημα The Black Art
    [σελ. 88], έτσι για σπάσιμο [θα καταλάβεις], και σε προκαλώ να αναρτήσουμε
    τις εκδοχές μας, όταν μεταφράσουμε με το καλό το ποίημα. Μόνο υπό τον όρο
    πως θα έχουμε συμφωνήσει την ημερομηνία, για λόγους συντονισμού. Κάποιος είναι
    ο Αχιλλέας και κάποιος η χελώνα.

    “Time was when time had time enough” [Anne Sexton]
    vs
    “Time is exactly what we have!”

  3. Είπα να συρρικνώσω λίγο το ζεύγος, γιατί αυτοί είναι (όχι ήταν!) δύο. Και η Ανν, βέβαια, είχε better-half, αλλά έμοιαζε πιο μόνη, όχι;
    Είδα τη σ. 88 των Απάντων και δε σπάστηκα! :-) Ωστόσο, σκέφτομαι τα gender studies που έγραψες στο post της Κέι: μήπως να κάνεις κάνα τέτοιο διδακτορικό; Πάνω στο ποίημα αυτό;;;

    Δέχομαι την πρόκληση (έχω κι ακόμα μία σε εκκρεμότητα με την Αίγλη) και περιμένω να δω τ’ αποτελέσματα. Άντε, όρισε την ημερομηνία!

    Time is (not) exactly what I have, but I can give it my urgent consideration!

  4. Εξαρτάται πού εστίασες στο ποίημα ΧΙΧΙΧΙ!
    Ένα διδακτορικό στη “Μαύρη Τέχνη”; [Άρχισα να ελληνοποιώ, έχω μεταφράσει το ποίημα -εις βάρος άλλων υποχρεώσεων- και πρέπει να πάω στο συμβολαιογράφο.] Spooky! Η Σέξτον έλεγε πως γράφει μαύρα ποιήματα με λευκό προσωπείο. Ωραίος τρόπος να συνδυάσεις και cultural studies. Καλά το είπα πως τελικά στην Κένυα θα καταλήξω. Εκεί όχι μόνο το γένος σου δεν ανακαλύπτεις, ενδέχεται και το είδος σου να ξεχάσεις.
    Μπα, θα πάω στη Νέα Ορλεάνη καλύτερα που πάει και με την “Τρομπέτα”.
    Αφήνουμε την ημερομηνία ανοιχτή, λοιπόν, λόγω εκκρεμότητας. Δεν θέλουμε εγκεφαλικά επεισόδια για μια μετάφραση-αποδοση-ανάρτηση.
    Υπολογίστε, ωστόσο, Demetrius, πως θα είναι τέλη της επόμενης βδομάδας. Θα προηγηθεί τρομοκρατικό ειδοποιητήριο.

    Give it your urgent consideration then, while making in the meantime time.

    Thanking you in advance

    A.S.

  5. …and looking forward to hearing from you at your earliest convenience.

    Signed with sincerity,
    D.A.

    P.S. Στείλε καμιά κάρτα με κάναν ελέφαντα απ’ την Κένυα! Ή με κάναν συμβολαιογράφο!

  6. Δεν έχω φωτογραφική μαζί μου. Αλλά θα το έχω στα υπόψη όταν αρχίσω τις χειροτεχνίες μου.
    Τίποτα το σημαντικό, χειρο-σφαγές ελεφάντων, χειρο-λαβές συμβολαιογράφων.

    Like-wise
    [τι άλλο γράφουν στα φόρμαλ λέτερς;]

  7. [Please, do accept my profound regards!]

    Ξαναδιάβασα, νωρίτερα το βράδυ, κάποια ποιήματα της Σέξτον απ’ την πρώτη της συλλογή και κάποια απ’ αυτές που εκδόθηκαν μετά θάνατον. Άλλος άνθρωπος, άλλο χέρι, άλλο…κάτι. Ενδιάμεσα πάλευε να ισορροπήσει, αλλά δεν τα κατάφερε… Ή μήπως πρέπει να πούμε ότι τα κατάφερε…;

    Έχει ακόμα πολλά ν’ ανακαλύψουμε. Κάτι λεπτομέρειες που τη βασάνιζαν και που νιώθω να στοιχειώνουν τα ποιήματά της. Οψόμεθα…

    Καλή εβδομάδα πια.
    Πάει κι αυτό το σαββατοκύριακο.
    Καλώς ή κακώς.

  8. said tηe joker to the thief : “there must some way out of here,

    there’s too much confusion, I can get no relief….”

    για το black new look,
    αυτο μου ήρθε στο μυαλό…

    καλή βδομάδα!

  9. Υπέροχο ποίημα , όπως άλλωστε και η μετάφρασή σου.Την Sexton την ήξερα μόνο σαν όνομα μέχρι που την γνώρισα από το blog της Sexton .Ήδη ετοιμάζομαι τα παραγγείλω στο amazon τα complete poems.Στα ελληνικά γνωρίζεις αν κυκλοφορεί κάποια συλλογή της ή ανθολογία ;

  10. Είπε ο παλιάτσος στο ληστή;!
    Black new look, ενδεικτικόν…
    I can get no relief…
    Καλή βδομάδα!
    Too much confusion…
    Και καλημέρα!
    There must be some way out of here…

  11. Ναυτίλε, καλή σου μέρα.
    Δημιουργείται ένα κίνημα Σέξτον, που μεγαλώνει σιγά-σιγά. Μ’ αρέσει αυτό γιατί, όπως και άλλοι ποιητές άλλωστε, έχουν μείνει αμετάφραστοι, άρα παραγνωρισμένοι, στην Ελλάδα.
    Έρχονται μεταφράσεις του ποιητή Γιάννη Αντιόχου και της ποιήτριας Ευτυχίας Παναγιώτου -δυο διαφορετικές συλλογές- τους επόμενους μήνες, καθώς και πάλι του Γιάννη Αντιόχου ετοιμάζεται μια ανθολογία αυτόχειρων ποιητών, νομίζω από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος. Δεν είμαι σίγουρος για τους εκδοτικούς οίκους που θα τολμήσουν, επιτέλους, τις άλλες δύο συλλογές, αλλά θα ανακοινωθεί σαφώς ελπίζω.
    Υπάρχει μια συλλογή μεταφρασμένη σ’ ένα παλαιότερο τεύχος της Οδού Πανός, αλλά περισσότερες πληροφορίες δεν ξέρω, δυστυχώς. Μια βόλτα στο βιβλιοπωλείο της Διδότου, ίσως είναι διαφωτιστική!

    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
    Καλή εβδομάδα.

  12. Δημήτρη λίγα λόγια για την Anne Sexton; Δεν την γνωρίζω ούτε καν σαν όνομα!!

  13. Τα τελευταία ποιήματά της δεν διαβάζονται… Γίνεσαι πέραν του μπλακ εκεί.
    Και ως γνωστόν δεν υπάρχει άλλο χρώμα. Πας στο λευκό ξανά, απλώς με άλλο τρόπο.
    Το “Live or Die” [+Pulitzer] είναι μάλλον το μεταίχμιο. Τελειώνει υπέρ της ζωής.
    Τα “Love Poems” είναι κάτι άλλο… πιο χαρούμενο, πιο εικονιστικό, ελαφρώς σουρεαλιστικό.
    Με αναφορές στον πόλεμο του Βιετνάμ, στους Αμερικανούς Προέδρους, στα παιδιά, στους ερωμένους, στο γυναικείο φίλο, στο ρατσισμό.
    Αλλά και τα χαρούμενα είναι ελαφρώς επικίνδυνα όταν τα γράφουν άνθρωποι σαν τη Σέξτον.
    Λίγο πριν πεθάνει ήταν ιδιαιτέρως χαρούμενη. Είναι κάπως ανατριχιαστικό.

    Δημήτρη, παίρνω πρωτοβουλία… δεν πειράζει, ε;

    Ναυτίλε, Οδός Πανός, Ιούνιος-Μάρτιος 2007, τεύχος 135: Η τελευταία συλλογή που πρόλαβε να επιμεληθεί η Σέξτον, την ίδια μέρα, μερικές ώρες μετά την τελική διόρθωση και τη συμφωνία έκδοσης, αυτοκτόνησε. Γράφτηκε σε 3 βδομάδες ως “given”, όπως είπε η ίδια. Λέγεται The Awful Rowing Toward God / Το Τρομερό Κωπηλάτισμα προς τον Θεό”, μετάφραση Δώρα Στυλιανίδου. Από τις πιο ωραίες τις συλλογές μάλλον. Αποφάσισε πως God is her your typewriter αλλά κάπως πειραγμένο το motto…

    Υπάρχει και στην “Ποίηση” από την Κατερίνα Σχινά, μερικά ποιήματα και μια εισαγωγή. Του χίλια εννιακόσια ενενήντα έξι. Έχω δανείσει κάπου το τεύχος, δεν έχω το νούμερο.

    Θα ακολουθήσουν κι άλλα, αν είμαστε καλά. Θα σας ενημερώσει ο Δημήτρης Αθηνάκης που το ξεκίνησε [ΧΑΧΑΧΑ!]

  14. απολογίες για τα παραπάνω ορθογραφικά και τυπογραφικά, βγάζουν μάτι.
    Ω ΔΕΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΙΠΩΓΡΑΦΟΙΟΥ…

  15. Να και κάτι φωτεινό, σ’ αυτή τη μουντή μέρα… Ευχαριστώ, ανηψιέ. Γιατί κι εγώ “Ομολογώ ότι έχω καταρρεύσει απ’ των πραγμάτων το βάθος’/ θαρρείς κι οι λέξεις να ‘ταν μέλισσες νεκρές σε μια σοφίτα,/ αποκομμένες από τα κίτρινα μάτια και τ’ άνυδρα φτερά τους”. Κι ο θείος πια αυτό μονάχα θέλει (όχι ως μέλισσσα, ως κηφήνας)… Μια σοφίτα. Δίχως μάτια. Δίχως φτερά… Να είσαι καλά, Δημήτρη, να μας χαρίζεις λέξεις όμοια συγκινημένες.

  16. τηρώντας την υπόσχεσή μου, θα πω εδώ, για τις λέξεις, μόνο. μακριά απο θεωρητική ανάλυση, πού ούτε νομιμοποιούμαι, ούτε επιθυμώ. οι λέξεις είναι το πιο αξιόπιστο υλικό -με εξαίερση ίσως τις νότες- άρα, καμιά διαφωνία δεν προκύπτει ανάμεσα στα λεγόμενα και στα υπαρκτά. οι λέξεις ειναι ό,τι ακριβώς είμαστε. και ο,τι είμαστε πεθαίνει τη στιγμή που γράφεται. το υλικό που γράφεται αυτονομείται, όπως τα φυσικά τέκνα, αλλά στον κάθε γράφοντα εναπόκειται ο βαθμός εξάρτήσής του από αυτά, ο βαθμός που θα τα παρακολουθει, υποκαθιστώντας τη ζωή του, από τη ζωή τους, ο βαθμός ελευθερίας που θα ευχηθεί. αυτά τα λίγα.
    όσο για την όποια ‘ανάλυση”, αλοίμονο σ΄ όσους την έχουν ανάγκη, να αναλύονται, ή να αναλυουν, που δεν αφήνουν την γραφή να προπορευτεί και να ανοίξει το δικό της δρόμο, που ε΄χει πάντα ένα αντίστοιχο στο παρελθόν, αλλά που ούτε το αλλάζει, ούτε διαμορφώνει το μέλλον, το μόνο που μπορεί είναι να ξορκίσει την απειλή της επανάληψης, όπως λέμε ‘γειά”, ευχόμενοι “υγεία”

  17. Μιχάλη, καλησπέρα!
    Αν θέλεις, περίμενε τις εκδόσεις που έπονται, όπως αναφέρονται σε παραπάνω σχόλιο. Αλλιώς, μπορείς να επισκεφθείς τους παρακάτω συνδέσμους, που είναι αρκετά κατατοπιστικοί:

    1. http://en.wikipedia.org/wiki/Anne_Sexton

    2. http://www.e-poema.eu/poem.php?id=70

    3. http://vakxikon.blogspot.com/2007/09/blog-post_16.html

    4. http://www.poets.org/poet.php/prmPID/14

    Ελπίζω να βοήθησα λίγο!
    Καλό ταξίδι στο σεξτόνειο κόσμο!

  18. Η Sexton μιλάει για τη Sexton!

    Γεια σου, Σέξτον μου, με τις πληροφορίες σου!
    Τέτοιες πρωτοβουλίες προωθούνται, ακόμα κι αν έχουν τα δικά τους τοιπωγρραφοικκά!
    Σας ευχαριστούμε απαξάπαντες…

  19. Θείε Pil, λίγος χώρος μάς χρειάζεται, με λέξεις ή χωρίς, [να, ωραία τα λέει η Μαρία]. Αλλά στη σοφίτα κρύβονται οι μέλισσες, που είναι νεκρές μάλλον γιατί πρώτα μας έχουν τσιμπήσει… Βέβαια, αυτή είναι κι η κατάρα τους… Το μέλι και ο θάνατος. Μαζί.

    Μουντή και στο νησί, μουντή και στην Αθήνα. Αποπνικτική.
    Γενικά.

  20. Μαρία, έχω την αίσθηση, εξ αφορμής, ότι αυτό προσπάθησε και η Ανν μας να κάνει. Να ειρωνευτεί, να σαρκάσει, να αυτοσαρκαστεί. Ούτε κι αυτή μοιάζει να ‘χει ανάγκη την ανάλυση, αφού όλα ήταν, τελικά, προαποφασισμένα και καλώς προγραμματισμένα.
    Η ανάλυση (στις διάφορες μορφές της), όμως, έχει τη σημασία της όταν προσπαθεί να συλλάβει τα σημάδια των καιρών, τα σημάδια της ίδιας της γραφής, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα ενός παρόντος (κι ενός παρελθόντος) που χάνεται και φεύγει απ’ τα χέρια ή απ’ τις λέξεις, που τείνουν να υποκατασταθούν από σιωπές και μνήμες. Κι από μιμητισμούς ή χειρονομίες άλλες.
    Η ανάλυση που προηγείται της γραφής, είναι αυτή που έχει πρόβλημα. Όπως και ο λόγος, οι λέξεις, μιας και γι’ αυτές μιλάμε, αν ακολουθούν στερεότυπα και καθεστώτα απ’ τα πριν δομημένα, χωρίς αυτές γι’ αυτές, τώρα το αύριο θα τις ξεβράσει σ’ ένα ανύπαρκτο χθες, σε μια υποσημείωση της ιστορίας της χαμηλότερης υποστάθμης.
    [Άρα συμφωνούμε!]
    Απ’ την άλλη, χωρίς εκείνο τον υπέροχο τρισδιάστατο σταυρό του Νταλί, το father’s perspective πες, πού να κρυφτεί και πού να χαθεί μια άνοιξη χαμένη από χέρι; Ούτε καν άνοιξη των λέξεων. Όσο γι’ αυτήν της Πράγας, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας… Τα υπέροχα τείνουμε να τ’ αναπολούμε…

    ———————————————-

    Και κάτι γενικό, άσχετο με το παραπάνω σχόλιο:

    Απελθέτω αφ’ ημών το ποτήριον τούτο κι αν είναι να ξανάρθει, καλώς να ορίσει. Μόνο που τότε, θ’ αρχίσουν τα βιβλία να καίγονται έξω από σχολικές βιβλιοθήκες, δικαστήρια θα ορίζουν τι θα μπαίνει σ’ αυτές και τι όχι, η δικαιοσύνη θα παρεμβαίνει για να αποσύρεται η λογοτεχνία απ’ τον κοινό νου.

    Δε μας πειράζει που κανείς δε θα διαβάσει κανένα βιβλίο, μας πειράζει που βρίσκεται εκεί ως απειλή. Για ποιον και για τι; Και κρίμα που τα σχολεία δεν έχουν καθρέφτες και αναγκαζόμαστε όλοι να αντανακλώμαστε στην κοινωνία. Κρίμα.

    [Όλα αυτά για το “Ζικ-ζακ στις νερατζιές” – εξ αφορμής κι αυτό]

  21. επιμελητή πως σου ξέφυγε ζιΓκ-ζαΓκ στις νεραΝτζιές, τέλος πάντων η ουσία εδώ δεν είναι βέβαια η επιμέλεια.
    τα φαινομενα αντανακλούν τον εσωτερικό και εξωτερικό λόγο της λεγόμενης “σιωπηρής” πλεοψηφίας που διαμορφώνει λόγο και σκέψη ανάμεσα στη λίστα του σούπερ μάρκετ, τη γκρίνια για τη δόση του δανείου, τις ειδήσεις των οκτώ και το κυνήγι των φροντιστηρίων που ανοίγουν τις πόρτες του παραδείσιου δημόσιου τομέα για τα σπλάχνα τους. τί μπορεί να περιμένει κανείς,όσο η κοινωνία έχει ανακλαστικά μόνο για την αναρρίχηση και την κατανάλωση, ο καθένας θα χρησιμοποιεί τους θεσμούς. οι θεσμοί είναι όμως πάντα αδυνατότεροι από τη συλλογική αντίληψη περι ελευθερίας, τάπανε κι ένας Ρήγας και Σολωμός που ο μέσος μαθητής, φαντάζομαι ότι ταυτίζει με τη γνωστή πολιτική νεολαία ή με το ψάρι..

    abridged, αφού είμαι,(για να περάσεις σε άλλο θέμα), βάλε μια πινακίδα ότι δεν επιτρέπεται η διέλευση τριαξονικών, σε περιλακώ. επίσης τρέμω το φαινόμενο “συντονισμός”,χαίρε.

  22. Σας ευχαριστώ, διορθωτά! Απ’ τον εκνευρισμό, ούτε που το πρόσεξα [εσύ, πάλι, καρφίτσα δεν αφήνεις πια να πέσει;-)]! Τέλος πάντων, το ζήτημα δεν είναι η επιμέλεια! Το ζήτημα της “σιωπηρής” πλειοψηφίας είναι που έχει σημασία. Δηλαδή, απορώ που όλο αυτό το τρέξιμο δε μας κάνει “θορυβώδη” πλειοψηφία, μπας κι αρχίσουμε να ξεμπερδεύουμε λίγο μέσα μας τον Ρήγα (απ’ τον Αποστόλου) και τον Σολωμό απ’ το σολομό!

    Απ’ την άλλη, αυτά με τις νταλίκες και τους “συντονισμούς” δεν τα πολυκατάλαβα! Έχετε μήπως την καλοσύνη;

    Ave!

  23. μετά χαράς, να διευκρινίσω. παρατήρησα ότι αυτή η παράγραφος, μεταφέρθηκε και αποτέλεσε “γέφυρα” που πήγε κι έγινε αρχή του επομενου ποστ. αυτό εννοούσα, εξ ου και η διέλευση φορτηγών κλπ. σαν ένα ανέκδοτο που κάποιος νόμιζε ότι ήταν καλαμπόκι. όταν τελικά είχε πεισθεί ότι δεν ήταν, πια, αναρωτήθηκε “καλά εγώ, το ξέρω, οι κότες όμως το ξέρουνε?”. ο συντονισμός πάλι είναι ενα φαινόμενο, που κάτω από κάποιες συχνότητες ηχητικές -π.χ. παρέλαση- οι γέφυρες γκρεμίζονται, το οποίο κάλλησε συνερμικά με τη γέφυρα. τίποτα παραπάνω, ή λιγότερο. κατά τα άλλα, μακάρι τα σχόλια μου να πυροδοτούν εκνευρισμό, όταν συνδυάζονται χρονικά με γεγονότα που αφορούν την ελευθερία και τους περιορισμούς που τίθενται.
    όσο για τα “μέσα μας”,τα μικρά παιδιά που πάνε στο σχολείο με κινητό, συνοδεία της Φιλιππινέζας, και σινιέ εφόδια, όλα αυτά τα παίρνουν από το σπίτι τους, μαζί με εικόνες από σήριαλ, και σάντουιτς καπνιστού σολομού. δεν ευθύνονται μόνο τα σχολεία. άλλωστε, όπως ξαναθυμήθηκα, σε εποχές πολύ πιο σκοτεινές, μάθαμε -έμαθα- αλλά κυρίως αφομοίωσα, από μέσα τον Σολωμό και τον Ρήγα. από ανάγκη, από δασκάλους με φαντασία και μεράκι, που μετά το πρωτο σοκ της ανελευθερίας, βρήκαν τρόπους, να σπείρουν. αλλά βοηθουσε και το έδαφος, και η έλλειψη τέντας θερμοκηπίου. λίγο ζαν ζακ ρουσσώ μου βγήκε, το σχόλιο, αλλά τί να κάνουμε? εγω πάλι μπέρδεψα το φιλελευθερισμό, με τον ν-φ. κάνε ένα μικρό edit, τώρα επιμελητή, θα σου πω πού. στο άλλο σχόλιο.

  24. Τιμωρός

    Στη βάση του κάδου δίπλα στα στοιβαγμένα τελάρα
    του οπωροπωλείου βρήκε μια παιδική κούκλα.
    Την πήρε στα χέρια της, την περιεργάστηκε, το ένα
    μάτι της θεόρατο, καταγάλανο να διυλίζει το ύψος
    των ορφανεμένων κορφών.
    Το άλλο – κυκλώπειο άλγος – χάσκων πιθάρι εύηχο.
    Φοβήθηκε το κενό, βιάστηκε όπως – όπως να το καλύψει
    με το σάλι της.
    Αίφνης με το παλμό της αφουγκράστηκε
    πως στο αριστερό μέρος του κρανίου της κούκλας
    ένας ζωντανός εγκέφαλος καραδοκούσε με τους νευρώνες
    εν εκτινάξει να πλήξει τους ενόχους των σπηλαίων
    Έκανε να φύγει τρομαγμένη δεν πρόλαβε, ένας υπόκωφος
    κρότος την έριξε στην άσφαλτο
    Τα κατακρεουργημένα της δάχτυλα είχαν καλύψει πλήρως
    τον άδειο βολβό!
    Αποκαμωμένη γρυλίζοντας σαν το κυνηγημένο ζώο
    πήρε να γλύφει τις πληγές της
    «Σε τιμώρησα , είστε ένοχοι, εσείς αποσπάσατε τον
    βολβό μου και τώρα δικαιώθηκα.
    Απ` τα δάχτυλά σου θα φυτρώσουν κόκκινες και μαύρες
    τουλίπες, ξέρεις άλλωστε πόσο πολύ λατρεύουν οι κούκλες τα
    χρώματα.
    Με δέκα πάλλοντα στημόνια θα υφάνω το θαύμα του νέου κόσμου
    Ευχαριστώ»

  25. Τώρα, μου επιτρέπετε να ρωτήσω τίνος είναι αυτό το υπέροχο ποίημα ή θα ‘ναι γκάφα ολκής;

    Ελένη, χρόνια πολλά.
    Σ’ ευχαριστώ για το πέρασμα και, φυσικά, για το ποίημα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s