μόνολογκ – λένος χρηστίδης [αφιερωμένο στην ελευθερία της λογο-τεχνίας]

Με αφορμή τα όσα φαιδρά (ως αρμόζει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και στη χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας) έγιναν για την απόσυρση του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου, “Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές” (Κέδρος 1999), από τις σχολικές βιβλιοθήκες με (προσωρινή, ας ελπίσουμε) απόφαση της δικαιοσύνης:  

Το κείμενο είναι αφιερωμένο, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό του, στην ελευθερία του λόγου και της λογο-τεχνίας, με αφορμή την παρέμβαση της δικαιοσύνης στην ελευθερία της μόρφωσης των παιδιών – δεν είναι το συγκεκριμένο βιβλίο που πρέπει να μας απασχολεί, είναι η “λογική” της απαγόρευσης που τρομάζει… Και, φυσικά, θυμώνει όσους και όσες ασχολούμαστε με τη λογοτεχνία και τυγχάνει να είμαστε κι εκπαιδευτικοί. Για να μη μας πουν αργότερα ότι ο Καβάφης ήταν “κύναιδος και αρσενοκοίτης”, ο Καρυωτάκης είχε “αυτοκτονικό ιδεασμό” και τα…κατάφερε (αν είναι δυνατόν…) ή ο Ρίτσος ήταν “αντεθνικό στοιχείο”…
Και ξανά: Απελθέτω αφ’ ημών το ποτήριον τούτο κι αν είναι να ξανάρθει, “καλώς” να ορίσει. Μόνο που, τότε, θ’ αρχίσουν τα βιβλία να καίγονται έξω από σχολικές βιβλιοθήκες, δικαστήρια θα ορίζουν τι θα μπαίνει σ’ αυτές και τι όχι, η δικαιοσύνη θα παρεμβαίνει για να αποσύρεται η λογοτεχνία απ’ τον κοινό νου.
Μήπως δε μας πειράζει, τελικά, που κανείς δε θα διαβάσει κανένα βιβλίο, αλλά μας πειράζει που βρίσκεται εκεί ως “απειλή”; Για ποιον και για τι; Και κρίμα που τα σχολεία δεν έχουν καθρέφτες και αναγκαζόμαστε όλοι να αντανακλώμαστε στην κοινωνία. Κρίμα.
Δημήτρης Αθηνάκης

 

«Μόνολογκ», όπως η ετυμολογικά ελληνικής καταγωγής λέξη προδίδει, σημαίνει «μονόλογος». Και αυτό είναι ολόκληρο το καινούργιο μυθιστόρημα του Λένου Χρηστίδη: ένας μονόλογος απ’ άκρου εις άκρον, ένα λογοτεχνικό παραλήρημα.

Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος αφηγείται κατά τρόπο που θυμίζει αυτόματη γραφή, αφενός, και ονειρικό ξέσπασμα, αφετέρου, παλεύοντας να μαζέψει τα χίλια κομμάτια στα οποία έχει κοπεί η ύπαρξή του, σαν ένα κύκνειο άσμα ή σαν έναν επιθανάτιο ρόγχο, θα μπορούσε κανείς να πει – ανάλογα πάντα με την οπτική που θα αποφασίσει ο αναγνώστης να διαβάσει το «Μόνολογκ».

Ο επιθανάτιος ρόγχος, έτσι επιλέγω δια του κειμένου να το διαβάσω, του ήρωα του Χρηστίδη, είναι ένα εις βάθος και εις μάκρος ταξίδι στον εσώτερο κόσμο του, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από, πραγματικά ή μη, ταξίδια στον κόσμο, στους ανθρώπους, στις ιδέες, στον έρωτα, όπως πάντα.

Διαμέσου του γενικού χαμού που επικρατεί, απ’ τη μια, στο μυαλό του ήρωα, αλλά, απ’ την άλλη, έχει αναμφισβήτητα προέλθει απ’ τον «έξω» κόσμο, ο συγγραφέας χτίζει ένα χαρακτήρα τόσο ανυπέρβλητα μόνο, που, εκών άκων, καταλήγει να δυσανασχετεί επί παντός, αλλά να μην είναι, ταυτόχρονα, σε θέση να αλλάξει τίποτε απολύτως. Και εκεί, ίσως, να κρύβεται και το μυστικό της ανάγνωσης του «Μόνολογκ»: στην πλήρη αδυναμία αντίστασης, άρα, ως υπονοούμενο και μόνο, στην πλήρη επικράτηση του θανάτου, έστω και ενός από τους πολλούς καθημερινούς…

Η τραγική φιγούρα που μονολογεί εν είδει αποσαθρωτικής ανασκόπησης μιας ζωής ήδη – για πάντα – χαμένης, αναζητά μια διέξοδο από έναν κόσμο που, πνιγηρός ων, έχει κατακλύσει όλα του τα δημιουργήματα, προσπαθώντας έτσι να διαχωρίσει την ήρα από το στάχυ. Πιο συγκεκριμένα, ο Λένος Χρηστίδης, με το γνώριμο θυμό του, με τον πασίγνωστο, πια, τρόπο του να στηλιτεύει, κάπως εστετίστικα είναι η αλήθεια, ό,τι τον εξοργίζει, παραδίδει για ακόμη μία φορά ένα έργο μανιχαϊστικού διαχωρισμού του κόσμου: οι «καλοί» και οι «κακοί», «εμείς» και «οι άλλοι».

Αποφεύγει, στη συνέχεια, να δημιουργήσει ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, εμμένοντας κατ’ αποκλειστικότητα στις ιδέες και τις καταστάσεις. Γνώριμο κι αυτό ήδη από τα «Χαστουκόψαρα» (Καστανιώτης 1997), ένα βιβλίο που φάνηκε να τον καθιερώνει ως συγγραφέα μιας εν Ελλάδι μπιτ λογοτεχνίας, μιας εγχώριας λογοτεχνίας με τα δικά της, δυστυχώς και μαζί ευτυχώς, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Το μυθιστόρημα είναι ξεκάθαρα δομημένο πάνω στον τρόπο ενός Ουίλιαμ Μπάροουζ, ενός Τζακ Κέρουακ ή ενός Τσαρλς Μπουκόφσκι, που ο Χρηστίδης, όχι μόνο στο «Μόνολογκ» αλλά και σε άλλα του προηγούμενα έργα, δείχνει να θεωρεί λογοτεχνικούς προπάτορες και μέντορες: γλώσσα (που φωνάζει μέσω του παραληρήματός της, αλλά δεν ξεσηκώνει τελικά), κεντρικός ήρωας (που εξαντλημένος, αν όχι ήδη τεθνεώς, έχει σηκώσει μια παντιέρα εναντίον όλων, η οποία, εντέλει, μοιάζει από καιρό μοναχικά πλέουσα στον αέρα), δευτερεύοντες ήρωες (άνθρωποι της μιας στιγμής και των πολλών αντίο) και τα μέρη (εξαντλημένα κι αυτά, υποβαθμισμένα και μόνα – ακόμα και η υποτιθέμενη αναπτυγμένη δυτική Ευρώπη έτσι μοιάζει στο «Μόνολογκ») είναι τα στοιχεία εκείνα τα πολυδιαβασμένα και πολυαγαπημένα ήδη από τους προαναφερθέντες αμερικανούς συγγραφείς, καθώς και από τους αγαπημένους μας γάλλους συναδέλφους τους, όπως ο Κλωντ Σιμόν (εκ Μαδαγασκάρης), ο Ζορζ Μπατάιγ ή ο Μωρίς Μπλανσό, όλοι με έναν τρόπο μοναδικό και αμίμητο ως τα τώρα.

Ο Λένος Χρηστίδης, όμως, σε αντίθεση με τους ανωτέρω συγγραφείς, μοιάζει να μην έχει καταστήσει σαφή το σκοπό της γραφής του (το «πού» θέλει να οδηγήσει τον αναγνώστη του), ενώ την ίδια στιγμή είναι απολύτως ξεκάθαρος ο λογοτεχνικός του εξοπλισμός και η ίδια η γραφή του, αναφορικά με τον «πυροβολητικό» τρόπο που έχει δοθεί.

Κοντολογίς, το παράδοξο του «Μόνολογκ» είναι ότι διαθέτει το «πώς» που, συνήθως, έπεται του «γιατί», το οποίο μοιάζει να ελλείπει ολοκληρωτικά, αφού ο συγγραφέας έχει επιλέξει την πλήρη, όπως προαναφέρθηκε, αποσάθρωση του ήρωά του, δίχως να του δίνει, επομένως, κανένα σκοπό, κάτι που επηρεάζει σαφώς ολόκληρο το μυθιστόρημα –αισθητικά και πραγματολογικά. Κάτι, τέλος, επίσης ξεκάθαρο που πρέπει να αναφέρουμε, είναι ότι, όλα όσα διακρίνονται, φαίνονται, τελικά, καλομελετημένα και καταγεγραμμένα με τρόπο καθ’ όλα εκούσιο.

Αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, τα μέσα δαιμονοποιούν τον ίδιο το σκοπό, μ’ ένα και μοναδικό ντεσαβαντάζ: το χρόνο. Γιατί ο σκοπός διαθέτει χρόνο άπειρο• τα μέσα, όμως, βιάζονται…

[κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη]

[Ο Λένος Χρηστίδης γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη το 1968 από έλληνες γονείς. Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα, τρία θεατρικά και μια συλλογή διηγημάτων, που κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη]

21 thoughts on “μόνολογκ – λένος χρηστίδης [αφιερωμένο στην ελευθερία της λογο-τεχνίας]

  1. Υποθέτω πως ο εξαιρετικά ενδιαφέρων τούτος συγγραφέας αν μη τι άλλο θα
    χαμογελάσει με την πλήρη απο-δόμηση που του επιφυλάξατε αγαπητέ Δημήτριε. Λίγο νωρίτερα, στον θαυμαστό κατάλογο των mocumentaries που ο ίδιος μας μαρτύρησε στο mic, μίλησε για “μια χροιά “αυθεντικότητας” στην αφηγούμενη ιστορία και πολύ συχνά για να παραπλανήσει τους θεατές να πιστέψουν ότι ΕΙΝΑΙ αληθινή ιστορία”. Πιθανώς εδώ κάνει ακριβώς το αντίστροφο…

  2. Αγαπητέ μου πανδοχέα, προς το παρόν χαμογελά ο ιδιοκτήτης αυτού του blog για το σχόλιό σας!
    Αν κάνει το αντίστροφο, δεν είναι και πολύ σαφές. Αλλά, όπως είπα και “μέσα”, είναι όλα καλά μελετημένα στο κείμενό του, τόσο που ίσως να μην έχει σημασία τελικά. Ο ήρωας παραμένει ήρωας. Από κει αρχίζουμε’ και μετά…

    Χαίρετε κι αγαλλιάσθε!

  3. και η συνέχεια εδώ, ελπίζοντας να μην είμαι μάντις κακών,κάποτε θα σου βάλουνε και στο μπλογκ μπάτσο, λογοκρισία, και θα βρεθεί κάποιος αγανακτισμένος πολίτης, που θα θελήσει να βάλει φρένο στο “διαφθορείο” του νετ. γιατί όπως έχω επανηλλειμένα και από παντού φωνάξει, η ελευθερία μπορεί να είναι το πολυτιμότερο αγαθό, αλλά η διαχείριση της απαιτεί και την σοβαρότερη εκπαίδευση, που ΚΑΜΙΑ βαθμίδα των σχολείων δεν προσφέρει.σε σημείο να μακαρίζω τον εαυτό μου, που σε ανελεύθερες εποχές, αυτοσχεδιάζοντας, τουλάχιστον, την είχαμε στην ατζέντα κάθε μέρα και ώρα, σαν όνειρο, ή σαν όραμα, σαν στόχο ή ουτοπία, που όμως μας έκανε να ξεφύγουμε, κάπως, από το στενό πλαίσιο της περιαυτολογίας που μαστίζει, τρεχόντως.-καμιά σχέση με το κυρίως θέμα του ποστ, μην παρεξηγηθώ- απλά αναρωτιέμαι όλο και πιο πολύ κατά πόσο η τύποις ελευθερία της σύγχρονης εποχής, έχει ανεπανόρθωτα ευνουχήσει την ίδια τη σκέψη που πάει μεν όπου θέλει, ανενόχλητα, και στη συνέχεια καταγράφεται, αλλά δεν πάει, παρά προς τα μέσα της κάθε μονάδας.ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού, άνευ διδασκάλου. γιατί κι εσάς θα σας καταργήσουν κάποτε, όπως πάει. λίγα γραμματάκια, και μετά μόνο νούμερα, on line με τη τράπεζα της πιστωτικής και τελειώσαμε…τα pin άλλωστε είναι κι αυτά μοναδικά και ανεπανάληπτα, όπως κάθε καλλιτεχνικό έργο!

  4. Ακριβώς έτσι, Μαρία. Θα μας καταργήσουν ή θα αυτοκαταργηθούμε γιατί θα βρεθούν εκείνοι οι αγανακτισμένοι πολίτες (που θα τυγχάνει να ‘ναι κι εργοδότες) και θα βάλουν ντόπες απ’ την Κίνα να καθηλώσουν μια όποια (απαίδευτη έστω) ελευθερία στις φλέβες της αποσάθρωσης του (έστω, πάλι) ατομικού ιστού. Η ελευθερία, επειδή ακριβώς είναι είδος και ύφος υπό εξαφάνισιν, οδηγεί σ’ έναν ενδότερο μηχανισμό τη σκέψη. Μπας και, τουλάχιστον, διασώσουμε την προσωπική μας, αφού η κοινωνική ελευθερία έχει αποδημήσει εις Κύριον. Και τότε ίσως καταφέρουμε να βρεθούμε ξανά με το χαμένο Άλλο, με όποιον τρόπο και με όποιες συνθήκες. Ο φόβος και ο τρόμος, πάντως, των απανταχού αγανακτισμένων είναι ο δείκτης και ο αντίχειρας που κατευθύνονται προς τα μυαλά (αυτά που έχουν επιστρέψει απ’ τα κάγκελα!) και δείχνουν ό,τι έχει απομείνει. Είτε για να το πυροβολήσουν είτε για να το βγάλουν από μια πλάνη εν πολλοίς χαμηλοβλεπούσα…

  5. Προσωπικά, Δημήτρη, αν, υποθέσουμε (χι, χι) ήμουν βιβλιοθηκάριος, δεν θα απέσυρα το βιβλίο με καμμία δικαστική απόφαση. Τί θα μού έκαναν; Θα με πήγαιναν μέσα; Θα ερχόταν ο εισαγγελέας να δει αν το έχουμε ή όχι; Βέβαια, το περιεχόμενο των σχολικών βιβλιοθηκών καθορίζεται “κεντρικά”, σε αντίθεση με τις άλλες (κι αυτό κρύβει πολλές, άλλου είδους, αμαρτίες). Υπάρχουν νομικοί τρόποι να αμυνθεί κανείς, επικαλούμενος θεμελιώδεις διατάξεις του συντάγματος, αλλά και διεθνών συμβάσεων. Ελπίζω η αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ να έχει το τσαγανό να αντισταθεί κεντρικά. Αν όχι, θα πρέπει τα ίδια τα σχολεία να αρνηθούν τέτοιες παρεμβάσεις στο έργο τους. Μήπως θα πρέπει να κινηθούν ενέργειες για να … απαγορευθεί και στις χώρες του εξωτερικού που έχει κυκλοφορήσει; (Έχω υπόψη μου τη γερμανική έκδοση – η μεταφράστρια μάλιστα ζει μόνιμα στο νησί μας!!!)… Όσον αφορά τον Λένο Χρηστίδη, ομολογώ ότι δεν τον έχω διαβάσει ποτέ (ξέρω πάντως ότι τα … γονίδια είναι ισχυρά: Από τη μία Μηνάς Χρηστίδης, από την άλλη Ντόρα Γιαννακοπούλου). Νομίζω ότι ξεκίνησε με το “Bororo” και έχει γράψει και θεατρικά (μου έρχεται ο τίτλος “Ωραία φάση” – ελπίζω να θυμάμαι καλά… Πάει ο θείος… ξεκούτιανε…

  6. O Πλεύρης απαιτεί κι ο δικαστής υπηρετεί!
    Κι όλα αυτά ενώ το «έργο την σχολικών βιβλιοθηκών» έμεινε μόνο στα λόγια.

    Αλλά να μου πεις τι περιμένεις από μια χώρα, που φιγουράρει στις πρώτες θέσεις εισαγωγής όπλων στον κόσμο, (νομίζω 4η ή 6ή δεν θυμάμαι, για την ιστορία η Τουρκία με επταπλάσιο πληθυσμό είναι δέκατη.)

    Και για την παιδεία δίνουμε 3% του ΑΕΠ, όταν για πχ. η Φιλανδία δίδει 9%!
    Η λύση μας είναι η ιδιωτικοποίηση, παιδεία μόνο για τους έχοντες, δηλαδή…
    Και ταυτοχρόνως δύο στρατηγικής σημασίας για τη χώρα θησαυρούς (ΟΤΕ-πληροφορίες και λιμάνια-Εμπόριο) τα ξεπουλάμε όσο-όσο…

    Τώρα για το Χρηστίδη, τι να πω;
    Κι όμως συμφωνώ: είμαστε εμείς και είναι αυτοί!
    Από όποια πλευρά κι αν το δει ο καθένας…

  7. Θείε Pil, ας υποθέσουμε ότι δουλεύεις σε βιβλιοθήκη…! Θα έρθει μια ωραία πρωία ο εισαγγελεύς, που πιθανόν θα έχει σταλεί από το ίδιο το υπουργείο παιδείας (δε συνεργάζεται η εκτελεστική με τη δικαστική εξουσία; έτσι ήξερα…) και θα δει έναν προς έναν όλους τους τόμους της εκλεκτής σου βιβλιοθήκης. Όταν θα διαπιστώσει ότι το βιβλίο εξακολουθεί να βρίσκεται προς δανεισμόν, θα αλλάξει το ασφαλιστικό σύστημα και πάλι και θα σε αναγκάσει να βγεις στη σύνταξη στα 82. Υπάρχει και μια άλλη εναλλακτική: να σε φλομώσει στις διαφημίσεις πιστωτικών και μεταφοράς υπολοίπου από άλλες τράπεζες, οπότε πρόβλημα δε θα υπάρξει. Εκτός κι αν σταλεί καμιά καραβιά φάρμακα (ελεγμένα, παρακαλώ) απ’ τη μαοϊκή Κίνα κι έχουμε περί άλλα να τυρβάζουμε!

    Όσο για τον Χρηστίδη, αγαπημένε μου θείε, δεν έχεις ξεκουτιάνει καθόλου! Ξέρεις, μάλιστα, και τα προσωπικά του ντεσού! :-)

  8. Αγαπητέ μου Vita Mi, είμαστε “εμείς” και είναι “αυτοί”. Συμφωνώ κατ’ αρχήν. Μόνο που μεταφερόμαστε αδιαλείπτως απ’ τη μια μπάντα στην άλλη, χωρίς αιδώ, τελικά. Κι ας είναι κι έτσι. Όταν, όμως, αυτοί που το κάνουν αυτό διαμορφώνουν την πολιτική τους -η οποία a propos επηρεάζει ένα σωρό άλλο κόσμο-, περνώντας απ’ τον Άννα στον Καϊάφα, από γενεές δεκατέσερις, απ’ την κολυμβήθρα του Σιλωάμ κι απ’ τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη πεδία κατεξοχήν ελεύθερης έκφρασης (βλ. λογο-τεχνία εν προκειμένω), τότε πρέπει “αυτοί” να γίνουν “άλλοι”, ξεχασμένοι. Βέβαια, προς το παρόν τουλάχιστον, παραμένουμε “εμείς” οι ξεχασμένοι από εαυτούς και αλλήλους.

    Life is a bitch and then you die OR Life is a beach and then you fly!

    Όσο για τα ποσοστά, έχω την αίσθηση ότι αυτό που μετρά για το βασίλειο της Δανιμαρκίας είναι η πρωτιά! Στα όπλα; Στα όπλα! Γιατί όχι; Κι άσε τους Φινλανδούς να σπαταλούν τα χρήματα του κράτους για την παιδεία! Όταν θα γίνει πόλεμος, θα τους αφανίσουμε όλους! Έτσι δεν είναι; ;-)

    Σ’ ευχαριστώ για την παρέμβαση!

  9. Ωραιο το αφιερωμα στο Ελενακι μας…. μπραβο… καλε σε μενα δεν θα κανεις ενα μεγγααααααλο αφιερωμα ;

  10. Πάλι καλά…Τον συγχωρεμένο τον Γιώργο Ιωάννου τον έστειλαν “εξορία” τότε…
    Σημασία έχει τί άλλαξε από τότε μέχρι σήμερα…

  11. Ρίτσα μου, καλημέρα! Πέρασα και την είδα την αφιέρωση χθες το βράδυ! Ε, τι να πω; Εμάς που μας είχατε στην απ’ έξω, μας έπρεπε ένα ποστ-αφιέρωση, έτσι δεν είναι; ;-)
    Λέω να θεσμοθετήσουμε την “Παγκόσμια Ημέρα των Ποστ-Αφιερωμάτων στους Άντρες της Παρέας”!
    Τι λες…;

    Έρχομαι πάραυτα από κει!
    Πολλά φιλιά!

    ——————

    Ωραίο ήταν και το αφιέρωμα στη Βιβλιοθήκη για την κ. Γκίκα. Τώρα, σειρά σου να εκδώσεις, να σου κάνουν κι εσένα ένα! Άντε, περιμένουμε…!

  12. …και πού είστε ακόμα, αγαπητή μου ανιψιά…
    Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
    Ή σπρώχνοντας…
    Ή επιβάλλοντας…

    [Από τότε άλλαξαν τα πρόσωπα αλλά όχι οι ιδέες – ούτε καν οι νεκρές. Τότε είχαμε τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Τώρα έχουμε την ταμπέλα “politically correct”. Ή erect…]

  13. εδώ, σ΄αυτό το σχόλιο, έγραψα από παραδρομή “φιλελευθερισμό”, αντί για “νέο-φ”, όπως σωστά τον περιγράφει ο v.m.b. αλλά “ο κράτος”, φτωχοσυγγενής πλέον της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ασχολείται, ως γνωστόν με άλλα, της διαφθοράς και της οικονομίας, τόσο επείγοντα που όλα αυτά μοιάζουν ψιλά, πολύ ψιλά γράμματα, στο περίθώριο μιας ευανάγνωστης σελίδας που προτάσσει την κονόμα, την δίψα για εξουσία και αναρρίχηση, την κατανάλωση, και μια ταχυτητα που δεν επιτρέπει, σαν πολυτέλεια, την ελευθερία της σκέψης.

  14. και ατομικισμό, -βγήκα κατά λάθος- μπόλικο ατομικισμό, κάθε μορφής, ασσορτί με μικρά ναρκισσιστικά σύμπαντα με το άτομο στο κέντρο, αυτάρεσκο, αυτάρκες και ως εκ τούτου όσο τραβάει η όρεξή του ακαλαίσθητο. και μια πολιτικώς ορθή ταμπέλα απ΄έξω “do not disturb, i m meditating”, με ολίγο απο μυστικισμό που τον κάνανε μόδα από την εποχή του Μαχαρίσι Μαχές και της βασιλομήτορος και καλά κρατεί, σαν τελευταίο καταφύγιο των μεγιστάνων, που βλέπουν την ματαιότητα, κατά το τέλος, ακόμα. χαιρετώ

  15. ελευθερία. είναι σαν τον αέρα. καταλαβαίνουμε τη σημασία της μόνο όταν μας την στερούν. λέμε όχι στη λογοκρισία όταν το λογοκρινόμενο σέβεται τον αναγνώστη και ιδιαίτερα όταν η λογοκρισία έχει μόνο σκοπό την ίδια τη λογοκρισία. η μακιαβελισμοί ανήκουν στο παρελθόν, μας νοιάζουν και ο σκοπός και τα μέσα.

    (πολύ ωραίο και αυτό το tamplete!)
    την καλησπέρα μου!

  16. Ας υπογράψουμε, λοιπόν!
    Ως ελάχιστη συμβολή στην αντίδραση…
    (Βλ. επόμενο ποστ)

    Κατ’ αρχήν, ενάντια σε οποιασδήποτε μορφής λογοκρισία!

    Καλησπέρα, Μαρία,
    Καλησπέρα, Πετρούλα.

    Προσυπογράφοντας τα σχόλιά σας!

  17. Διαβάσαμε το ίδιο βιβλίο, αλλά διαβάσαμε άλλο βιβλίο. Όχι ότι θα ναι και πρώτη φορά καθώς υποψιάζομαι… Δημήτρη μου δε θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός έχει επηρρεάσει τόσο πολύ τον τρόπο γραφής μου αυτός ο μπάσταρδος, που είναι σαν να μιλάω για δικά μου κομμάτια κάποιες φορές. Το μόνολογκ δεν το χω τελειώσει ακόμα. Δύο σημεία θα σχολιάσω μόνο. Στο Λοστρέ, λέει (περίπου) “είμαστε εμείς κι αυτοί, κι αυτοί είναι ηλίθιοι. – κι εμείς είμαστε καλύτεροι; – όχι, παίζουμε άλλο ρόλο” – περί εστέτ ο λόγος…
    Το άλλο ήταν σε μια συζήτηση με το Λουκά. Παρουσίασε το Χρηστίδη ως εξής:
    Δε σου πετάει τις αλήθειες του στα μούτρα. Ούτε προσπαθει να σε πείσει με αδιάσειστα επιχειρήματα ότι έχει δίκιο. Κάθεται στη γωνιά του, αυτοξετυλίζεται/αυτοψυχαναλύεται με ήρεμη φωνή, κι αν θες τον ακούς. Αν τον ακούσεις όμως ως το τέλος, γυρίζει, σε κοιτάει, σου κλείνει το μάτι, και σου λέει: “Κι όμως ρε μαλάκα, παραδέξου το, μπορεί να μαστε διαφορετικοί, αλλά κάποια στιγμή, έστω για μια φορά στη ζωή σου, τα χεις σκεφτεί και σύ αυτά που σου είπα.”
    Χάρηκα πάντως που είδα μια αντικειμενική σκοπιά – περισσότερο από τη δική μου τουλάχιστον. Έτσι, έτσι… να τρώμε και κανα χαστούκι που και που βοηθάει! :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s