ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές – έρση σωτηροπούλου

 

Η Κοινωνία των (δε)κάτων καταγγέλλει την παρέμβαση της δικαιοσύνης στην απόσυρση από τις Σχολικές Βιβλιοθήκες του βραβευμένου με το Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος της Έρσης Σωτηροπούλου «Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές» ως ωμή παρέμβαση στο έργο της λογοτεχνίας και της εκπαίδευσης και ως πράξη λογοκρισίας. Ζητά από το Υπουργείο Παιδείας να εφεσιβάλει την πρωτοφανή αυτή δικαστική απόφαση και να χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο μέσο για την αναστολή της εφαρμογής της προκειμένου να διαφυλάξει την ελευθερία της έκφρασης και το κύρος των Γραμμάτων και της Παιδείας. Με την πράξη αυτή η Δικαιοσύνη, ποινικοποιώντας την τέχνη του λόγου, μας επιστρέφει στον μεσαίωνα.

Αθήνα, 17 Απριλίου 2008
(Aκολουθούν 19 υπογραφές μελών)
Ενώστε τη φωνή σας με τη δική μας: Υπογράψτε και προωθήστε αυτό το ψήφισμα.

Εδώ: 

http://dekata.wordpress.com/

———————————

The “(de)kata Society” denounces the interference of the Greek courts leading to the withdrawal from the National School Library system of the National Award novel, “Zig-zag Trough the Bitter Orange Trees” by Ersi Sotiropoulos, as an act of interference in the literary process, in the educational system and as an act of censorship. The Society demands the Ministry of Education to appeal this unprecedented judicial decision and to use every legal means to block its enforcement in order to ensure the protection of freedom of expression and the sanctity of the arts and education. With this act, the justice system, by criminalising the art of writing, is throwing us back to the Middle Ages.

Athens, 17 April 2008
(Signed by 19 members of the society)
Join your voice with ours: sign this petition and forward it on.

Here: 

http://dekata.wordpress.com/

26 thoughts on “ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές – έρση σωτηροπούλου

  1. Άρχισε το κυνήγι των μαγισσών;
    Μάλλον θα έπρεπε να το περιμένουμε μου είπε κάποιος φίλος χτες το βράδυ.
    Όσο θα επιμένουμε να ζητούμε το οξυγόνο της σκέψης και η εκπνοή του ως λόγος να μην υπηρετεί θα δούμε πολλά ακόμη…κι άλλα δέντρα να κόβονται και να καίγονται Δημήτρη μου.
    Δυσκολεύομαι να μην φοβάμαι…

  2. Δημήτρη μου, είμαι εδώ για ευχές. Καλό πάσχα. Ανάσταση και άνοιξη και αγάπη. Και, είθε, όσο κάτι βρίσκεται να μας σπρώχνει για ένα βήμα πίσω, εμείς να πηγαίνουμε δυο και τρία βήματα επάνω και εμπρός. Σου έχω γράψει στο gmail σου σχετικά με την κοινή μας μεταφραστική δραστηριότητα. Περιμένω νέα σου. Να περάσεις πολύ πολύ όμορφα.

  3. Ελληνικέ λαέ, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, το θεάρεστο δικαστικόν καθεστώς ημών, το επιφορτισμένον με την ευθύνην και την φροντίδα των ελληνικών γραμμάτων και της υγιούς πνευματικής ανατροφής του λαού, αποφασίζει και διατάζει την άμεση απόσυρση του βδελυρού, πορνογραφικού, αντιχριστιανικού και αντικαθεστωτικού συγγράμματος φέροντος τον άκρως αντιπαιδαγωγικόν τίτλον “Ζιγκ-ζαγκ στις νερατζιές” εκ των βιβλιοθηκών των εθνικών σχολείων της ημεδαπής, καθώς και των βιβλιοθηκών των ελληνικών σχολείων απάσης της ομογένειας. Η γνωστή για την σχέση της με ομάς ταραξιών κομμουνίστρια συγγραφέας του προαναφερθέντος αφηγήματος Έρση Σωτηροπούλου, καταδικάζεται σε ισόβια εξορία εις την Mακρόνησον για ανήθικη και αντεθνικήν στάσιν και για προσβολή κατά του πολιτεύματος και του Βασιλέα, αφορίζεται δε από την Ορθόδοξη Χριστιανική εκκλησία της Ελλάδος, καταδικαζόμενη εις το πυρ το εξώτερον, προς συμόρφοσιν και παραδειγματισμόν.

    Y.Γ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΕΣ ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΑΜΕΣΩΣ!!!

  4. Απο που ξεβραστηκες μωρο μου εσυ εδω περα?
    Αϊντε στο Δικτυο21 και στη συλλογη υπογραφων!
    Και μακρια απο μας τους εξωνημενους!
    Κολλ-αααει;-P

    (δε διαβαζεις τα απομνηνονευματα του Μαρκεζινη και του Τσατσου να στανιαρεις λιγο χρυσο μου?
    αυτα θα βαλω να διαβασουν και τα-υιοθετημενα-παιδια μου, δε το συζητω;-)

    Οτι θα υπηρχαν παρεμβολες εντωμεταξυ Δημητρη μου απο το ελληνοΠατακισταν εδω μεσα, ομολογω δε το περιμενα:-P

  5. Άντε ρε φαρισαίοι υποκριτές, σας πήρε ο πόνος για την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης

    Που ήτανε η ευαισθησία σας ‘όταν οι κουκουλοφόροι του Αλαβάνου καίγανε το βιβλιοπωλείο του Αδωνι Γεωργιάδη, ‘όταν σπάσανε του πάγκους των βιβλίων στην έκθεση βιβλίου. Δεν σας είδαμε να βγάζετε άχνα όταν ο Κώστας Πλεύρης σερνόταν στα δικαστήρια. Η ελευθερία του λόγου ανήκει σε όλους και όχι μόνο στο μουνί της Στεφανή η τις προσωπικές απωθήσεις, προσδοκίες και φαντασιώσεις της Σωτηροπούλου -πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος, σιγά μην ξεράσω, λες και δεν ξέρουμε πως μοιράζονται τα “βραβεία” . Η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου δεν είναι πουτάνα να την παίρνετε όπως γουστάρετε.

  6. Να ξερασεις αγαπητε.
    Μηπως και βγει η Ελλας Ελληνων Χριστιανων απο μεσα σου;-)
    (και αφου η ελευθερια εκφρασης δεν ειναι πουτανα, τοτε ειναι Πους-τις χρυσο μου.
    και αρεσκεται στο να κλωτσαει μπαλες ολων των αποχρωσεων.μονο που η πλευρητομπαλα
    ειναι σκατζοχοιρε,μεσα κι εξω,και δεν του κανει ορεξη κανενος να τη κλωτσησει:-)

    Συνεχιζω να μενω εκπληκτος αγαπητε Δημητρη:-)

  7. Για άλλη μια φορά οι Ανεγκέφαλοι αδυνατούν να κατανοήσουν, εκτός από το μέγεθος της Βλακείας τους, και το ευτράπελο της υπόθεσης: την μέγιστη διαφήμιση που κάνουν – θυμηθείτε την περίπτωση Ανδρουλάκη, που ξεπούλησε στην Οπισθοδρομική Θεσσαλονίκη μέσα σε 3 μέρες έπειτα από τον αβγοπόλεμο. Για να θυμηθώ και το μικρό προσωπικό μου αντίστοιχο: όταν ήμουν καθηγητής σε χωριά της Κρήτης, έφτιαχνα έναν κατάλογο με βιβλία για τους μαθητές μου, λέγοντάς τους: τώρα τις γιορτές πάρτε να διαβάσετε βιβλία από την βιβλιοθήκη του σχολείου, εκτός από αυτά του καταλόγου, δεν είναι ακόμα για σας… Όπως καταλαβαίνετε, τα βιβλία γίνονταν ανάρπαστα! Ήταν ο πιο σίγουρος τρόπος να τους κάνω να τα διαβάσουν… Ευχές για οτιδήποτε Αναστάσιμο σε σένα και τους αναγνώστες σου Δημήτριε.

  8. για κάθε ενδιαφερόμενο, από τη Ρίτσα, ελευθερίων ηθών.
    “η ελευθερία της γλώσσας είναι αδιαπραγμάτευτη, και οι ίσες αποστάσεις, εξ ίσου, να τηρούνται από τα φαινόμενα. αλλά όταν παραβιάζονται τα όρια -τουτέστιν όταν η γλώσσα η υμετέρα άπτεται ευαισθήτων περιοχών, κάτω απ΄τη μέση -ημετέρων- πελατάκι μου, να προσέχετε τί βάζετε στο στόμα σας, λογικόν είναι να εμέσετε, καθότι η περιοχή είναι εκάστοτε αιμάσσουσα, οπότε καλύτερα να κρατηθείτε μακριά προς χάριν της κοινής υγείας, και της γυναικός, εξ ίσου κοινής. αυτές τις “δύσκολες μέρες”, δεν με παίρνει κανείς, κάνω κι εγώ το ρεπό μου. να μιλήσουμε για τα δικαιώματά μου καλυτερα, τα εργασιακά, που ειστε και ο προστάτης μου?”

  9. 1. Πολύ ωραία τα λέει ο greekgaylolita, το ψευδώνυμό του ωστόσο είναι ελαφρώς “επικίνδυνο” γιατί υπάρχουν άνθρωποι που “κατακάθονται” στις ετικέτες. Στο “greek” αναφέρομαι.
    2. Αν είναι μια διαμαρτυρία να κρίνεται με βάση του τι άλλα προβλήματα υπάρχουν, δεν “καθόμαστε” κι εμείς στα βραστά μας, λέω εγώ, κι “ό,τι κάτσει”;
    3. Νομίζω πως κάλυψα και τα περί ελευθέρων ηθών εμμέσως.
    4. Το πώς δίδονται τα βραβεία σίγουρα δεν είναι το θέμα της συζήτησης.
    5. Αν δεν σας αρέσει η Σωτηροπούλου διαβάστε κάτι άλλο. Υπάρχουν κι άλλα “αιρετικά” βιβλία, μη αντισημιτικά και έξω από το χορό της ομάδας Έψιλον και των λοιπών συγγενών. Μάλιστα δεν χρειάζεται καν να μαζέψεις υπογραφές.

  10. Πολύ φασαρία για την απόφαση του δικαστηρίου να αποσυρθεί το “βιβλίο” της Έρση Σωτηροπούλου “Ζιγκ-Ζαγκ….” από τις σχολικές βιβλιοθήκες κατόπιν μήνυσης του κ. Κ. Πλεύρη.

    Όλη η αριστερά καμαρίλα ξεσηκώθηκε ουρλιάζοντας λογοκρισία. Φωνακλάδικη σαν υστερική πουτάνα, αφήνοντας στριγκλιές προσπαθεί να μας πείσει ότι η ελευθερία του λόγου και της καλλιτεχνική έκφρασης απειλείται. Εδώ γελάνε. Ο Πέτρος Μαρκάκης επιδοτούμενος πρόεδρος του δ.σ. του ΕΚΕΒΙ είναι λαλίστατος ως προς τις ανοησίες που εκτοξεύει΄αλλά δεν μπορεί να δει πέρα από την μύτη του. ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει: “Όταν ένας δικαστής φτάνει στο σημείο μέσα σε μία απόφαση να κάνει ακόμη και υποδείξεις παιδαγωγικού χαρακτήρα με σφαλιάρες, δεν θα πρέπει να απορεί κανείς που δίνει εντός εισαγωγικών σφαλιάρα σ’ ένα βιβλίο που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος”. Τιμήθηκε με κρατικό βραβείο σιγά μη στάξει η ουρά του ποντικού ή ακόμη καλύτερα, για να μπούμε και στο πνεύμα της συγγραφέας, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Τα κρατικά βραβεία, όπως όλοι οι φωνακλάδες γνωρίζουν πολύ καλά, είναι γεμάτα αγκυλώσεις, διαπλοκές, παραιτήσεις, μαγειρέματα,κάστες, κύκλους, κλίκες και επετηρίδα! Σήμερα η δική μου σειρά αύριο η δικιά σου και πάει λέγοντας.
    Ο δε ανεκδιήγητος Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μιλάει για λογοκρισία προσπαθώντας να βάλει στο ίδιο τσουβάλι τονΠλεύρη με την Έρση. Ο κ. Πλευρης δικάστηκε και καταδικάστηκε για την ελευθερία του λόγου. Η Έρση δεν καταδικάστηκε για την ελευθερία της καλλιτεχνικής δημιουργίας της. Δεν απαγορεύτηκε στην μανδαμ να ρίχνει στο χαρτί τα αποξέσματα των εντέρων της, τις εκκρίσεις του μουνιού της. Αν της αρέσει να ονειρεύται διπλοκέφαλες ψωλές σωματεμπορίστικες είναι απόλυτο δικαίωμα της. Μπορεί να θέλει να βλέπει τον εαυτό της “καρφωμένο απο τα καυλιά σαν πεταλούδα” και όλες τις τρύπες της μπουκωμένες και αυτό όμορφο και δεχτό. Απλά και σταράτα δεν είναι δυνατό τα λεφτά του Έλληνα φορολογουμένου να επιδοτούν τις σεξουαλικές φαντασιώσεις που τροφοδοτούν τους αυνανισμούς της οποιασδήποτε ανοργασμικής αριστερής Σταχτοπούτας που μισεί τον εαυτό της και την κοινωνία.

    Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κ. Πλεύρη. Με την αγωγή του μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε την κατάντια της προοδευτικής διανόησης. Από τους γίγαντες Βάρναλη, Ρίτσο και τόσους άλλους, ξέπεσε στα εξογκωμένα από την ασέλγεια και το πολύ φαϊ πισινά της νεοταξίτικης αριστεράς, που φαντασιώνεται και ελπίζει για τον πολλαπλό οργασμό. Μίας αριστεράς που βγάζει την κιλότα της και πέφτει στα τέσσερα για να δεχθεί το ορθωμένο καυλί της Νέες Τάξης και βλέπει το χύσι να κυλάει από το μουνί της περιμένοντας να της δώσει το χαρτομάντιλο για να σκουπιστεί και μετά να αφήσει διακριτικά την αμοιβή, για τις καλές υπηρεσίες, στο κομοδίνο. Ξύλινη μαριονέττα που αφήνεις να πέσει κατάχαμα, με χέρια και πόδια ανοιχτά, άκαμπτα, ανίκανη να κινηθεί μόνη της.

    Κάποτε τα παιδιά διάβαζαν Λουντέμη και ονειρευόντουσαν ένα καλύτερο κόσμο. Σήμερα τα παιδιά, τα θέλουνε να διαβάζουνε Ζιγκ-Ζαγκ και να αναρωτιούνται γιατί “ο πυρετός φτιάχνει την καλύτερη μαστούρα”.

  11. Κύριοι, αρνούμαι να δεχτώ μαθήματα και σεμιναριάκια “πολιτικής ορθότητας” με όρους όπως οι παραπάνω σε δυο-τρία σχόλια. Όπως, επίσης, δεν μπορώ σε καμιά περίπτωση να δεχτώ την ταύτιση μιας κάποιας “νεοταξίτικης αριστεράς” με την ελευθερία του λόγου, την ίδια τη δημοκρατία, καθώς και ό,τι όλα τα σχετικά συνεπάγονται. Το κάψιμο οποιασδήποτε μορφής (ακόμα και των εγκεφαλικών κυττάρων) θεωρώ ότι είναι κατ’ αρχήν εναντίον οποιασδήποτε μορφής, με τη σειρά του, ελευθερίας του λόγου. Ωστόσο, το κάψιμο της ελευθερίας, πάλι οποιασδήποτε μορφής, δεν έχει να κάνει με εμετούς, έντερα, μουνιά και φαλλικά ή άλλα σύμβολα, με σημαίες και ταμπούρλα’ έχει να κάνει με την έννοια του ανθρώπου ως αυθύπαρκτου όντος. Αν αυτό αντιτίθεται στην αντίληψη περί “πολιτικώς και εθνικώς ορθού” δεν άπτεται της όποιας υποκειμενικότητας, αλλά της έννοιας του ανθρώπου’ δε σχετίζεται με αριστερά, δεξιά, εθνικισμό, προσβολές και ύβρεις, εντούτοις πορεύεται πλάι-πλάι με τον Άνθρωπο και το ΣυνΆνθρωπο. Μας αρέσει δε μας αρέσει.

    Αν, πάλι, θέλετε να μιλήσουμε γιατί κανείς δεν αντέδρασε στους “κουκουλοφόρους του Αλαβάνου” (sic), η απάντηση είναι απλή: γιατί αυτοί που δέχτηκαν την επίθεση, είναι και αυτοί που σήμερα θέλουν να κάψουν και να καταστρέψουν, να επαναφέρουν την ανελευθερία. Όταν τα δικαστήρια εμπλέκονται στη δημοκρατια, δεν μπορώ παρά να ξαναθυμηθώ “γύψους” και “επαναστάσεις”. Έτσι δεν είναι;

    Απ’ την άλλη, το να μιλήσουμε για τα κρατικά βραβεία και τις κρατικές επιχορηγήσεις, είναι ένα θέμα ευρύ και ευχαρίστως να το αναλύσουμε όποτε θέλετε. Αλλά, όπως ειπώθηκε, δεν είναι της παρούσης. Είναι σαν να θέλουμε να συζητήσουμε για τις ανατιμήσεις στη Βαρβάκειο, όταν βρισκόμαστε σε συζήτηση για την ασιτία της Αφρικής. Όπως, επίσης, είναι σαν να μιλάμε για τη λάσπη της Ψυττάλειας, όταν η λάσπη του ίδιου του άκρατου καπιταλισμού λυμαίνεται το άπαν σύμπαν. Το βιβλίο εν προκειμένω, αν διαβάζουμε τέλος πάντων προσεκτικά, λειτουργεί ως αφορμή. Αν αρνούμαστε να το δούμε έτσι, δεν είναι -φυσικά- πρόβλημα του ίδιου του βιβλίου ούτε της συγγραφέως του ούτε της δήθεν, όπως λέτε, προοδευτικής, φαρισαϊκής ή άλλης διανόησης ούτε των κουκουλοφόρων του Αλαβάνου [των ποιων; τελικά, μήπως αυτό είναι το πρόβλημα;]. Είναι πρόβλημα αντιληπτικότητας και διάθεσης να δούμε το πρόβλημα σ’ όλο του το εύρος. Κι ας μιλήσουμε, εν τέλει, για άλλες, σκληρότερες μορφές ανελευθερίας, εγχώριας και ξένης. Το ζύγι δεν μπορεί να ‘ναι μονόπλευρο.

    Επίσης, πάντοτε, η ιστορία το έχει εξάλλου αποδείξει, τα σύμβολα και οι αξίες προσβάλλονται πρώτα-πρώτα απ’ τους σκληρούς τους θεματοφύλακες. Αυτός που εφηύρε την γκιλοτίνα, είναι και αυτός που πρώτος εκτελέστηκε σ’ αυτήν. Αλλά δεν είχε να κάνει με την ελευθερία του λόγου, με την ελευθερία γενικά. Είχε να κάνει με φόνο και επιθετικότητα. Γιατί, επιτέλους, πρέπει να μάθουμε ότι είναι άλλο ο “θάνατος” εξ επιθέσεως και άλλο εξ αμύνης. Τι να κάνουμε; Δεν μπορούν όλα να μπουν στο ίδιο τσουβάλι. Δε χωράνε εκ των πραγμάτων.

    Τώρα, για να κλείσω, εκτός απ’ τις υπογραφές για την ελευθερία, εγώ θα προσυπογράψω και τα σχόλια όλων των υπολοίπων, εκτός, βεβαίως, απ’ του Δήμου, του Μάξιμο(υ) και του Κινησία. Σοφόν το σαφές. Και επιτρέψτε μου, κύριοι, να αναφέρω πως λυπάμαι πολύ που δεν έγινε καμιά αναφορά στην “ένδοξη” επταετία ’67-’74 και για το ποιος αντέδρασε, για το ποιος αποτέλεσε Φαρισαίους και Σαδδουκαίους, για το ποιος μίλησε και το ποιος το βούλωσε. Και τότε τα ξαναλέμε για πυρετούς και μαστούρες. Έχετε λιώσει ποτέ γύψο για να δείτε πώς μυρίζει; Η Ελλάς διήρχετο μία κρίσιν, αγαπητοί μου, αλλά κανείς δεν πρόλαβε να σηκώσει μπαϊράκι. Το έκανε ο στρατός. Και αυξήθηκε η “τουριστική” κίνηση στα ξερονήσια. Ήταν, βλέπετε, μακρινά κι αχαρτογράφητα. Σας ευχαριστούμε που μας το θυμίσατε, εκόντες άκοντες. Έρχεται και το καλοκαίρι.

    Καλή Ανάσταση σε όλους και όλες.

    Υ.Γ. Η ελευθερία του λόγου δεν “είναι πουτάνα να την παίρνουμε όπως γουστάρουμε” [Μπράβο, Μαρία μου, για το υπέροχο σχόλιο!], γιατί, αγαπητέ μου, είναι τελικά κ%$^τρυπίδα για να την έχουμε όλοι. Ανεξαιρέτως. Δεχτείτε το.

  12. Γέμισαν τα βιβλιοπωλεία Ζιγκ Ζαγκ με την 9η έκδοση του βιβλίου μετά τα Πλευρίσματα.
    Οι οκτώ όμως εκδόσεις που προηγήθηκαν δεν ήταν με τις πατερίτσες των φασιστών. Η λογοτεχνία απέχει πολύ από τον φασισμό, καλύτερα να ασχοληθούν με την porn αισθητική της Τηλεόρασης, περιοδικών, μεσημεριάτικα με βυζαρούδες, πορνοκάναλα με 090 και χωρίς άδεια, με κασέτες που δεν τις είδε κανείς, λόγια μεγαλόστομα, μεγαλόσταυρα και κακιασμένα συναισθήματα.
    Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ακροδεξιά, φασισμός, χούντα.
    Η λογοτεχνία είναι καθαρές λέξεις, αγράμματα ακροδεξιά κομπλεξικά πλάσματα…

  13. Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία όπως και το ιστολόγιό σας!!!
    Γέμισε η μέρα μου με νέες πληροφορίες!!!
    Angel kiss

  14. Έφτασα στο ιστολόγιο σας ψάχνοντας πληροφορίες για το πολυσυζητημένο αυτό βιβλίο. Μετα λύπης διαπιστώνω πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι με ευχέρεια χειρισμού της γλώσσας, την οποία όμως χρησιμοποιούν μόνο για να συγκαλύψουν μερικώς το μίσος τους(δεν αναφέρομαι μόνο στο δικό σας ιστολόγιο)…Δεν έχω διαβάσει ακόμα το βιβλίο,με βάση την κοινή λογική όμως κάνω τις εξής σκέψεις:
    1.Από τις παρηκμασμένες, καταντημένες και αχρησιμοποιήτες εν ολίγοις σχολικές βιβλιοθήκες λείπουν πολλά βιβλία που ανήκουν στα λεγόμενα “κλασικά” (όποιος θέλει να πιαστεί από τη λέξη αυτή για να μιλήσει για συντηρητισμό ας το κάνει,πάντως δεν εννοώ αυτό…), οπότε η προσθήκη ή όχι αυτού του συγκεκριμένου βιβλίου μου φαίνεται θέμα τουλάχιστον δευτερεύουσας σημασίας
    2.Κανείς δεν απαγορεύει την κυκλοφορία του βιβλίου, εξετάζεται απλώς η πιθανότητα να μην προσφέρεται ως “βάση” (εκ)παίδευσης ανηλίκων. Όποιος γονιός ή παιδί θέλει να διαβάσει το βιβλίο είναι απολύτως ελεύθερος να το κάνει. Όσο για το βιβλίο του κου.Πλεύρη, γνωστού ακροδεξιού κι εθνικιστή, η αλήθεια είναι πως πολλοί “αριστεροί” υποστήριξαν την απαγόρευση της κυκλοφορίας του… Το μόνο που έχω να πω είναι πως μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από τον τρόπο που φέρεται στους καλύτερούς της, αλλά εξίσου(και περισσότερο ίσως) από το πώς φέρεται στους χειρότερούς της

  15. Αχ, απογοητευμενε μου φοιτητη(sic;-)
    Το θεμα ειναι πολυ πιο σοβαρο απο τις πληρωσεις των σχολικων βιβλιοθηκων.
    Ειναι ανεπιτρεπτο εν ετει 2008 να επιτρεπεται στην ακροδεξια ιδεολογια(με την βοηθεια μερικων λησμονημενων μεσ στο δικαστικο συστημα,χουντικων απολιθωματων να δημιουργει τετοιου ειδους δεδικασμενα).Και μη το φερνεις τοσο βαρεως που προπηλακιζεται ηθικα ο monsieur Πλευρης και οι επιγονοι του.Αυτο ελειπε, να τον ανακυρηξουμε μετα βαιων και σβαστικων, λογοτεχνικο αγκαλιτσα και να τον γεμιζουμε με πολιτικως ορθη αγαπη και προδερμ.
    Και εθελοτυφλειτε οικτρα ως προς την προυπαρχουσα “βαση” (εκ)παιδευσης των ανηλικων της εποχης μας.Εχουν διασχισει με υπερηχητικες ταχυτητες περιοχες που εμεις στην ηλικια τους ουτε καν(και πολυ καλα κανουν. ο πελαργος πεθανε. τον πατησαν τα pixels και τα bites;-).Να μη σας πω πως το Ζιγκ-Ζαγκ θα το βαριοντουσαν οικτρα κιολας.
    Μαθετε λοιπον να αγαπατε το σωμα σας και τις λειτουργιες του οι περισσοτεροι και μαθετε το και στα παιδια σας.Ο ερωτας ειναι ευλογια.
    Δε βλεπετε πως ο ενοχικος και μικροαστικος τροπος ανατροφης της παραδοσιακης ελληνικης οικογενειας,που την εχετε στεφανι περιλαμπρο στη κεφαλη σας η πλειοψηφια,σας εχει γεμισει με κομπλεξισμους,υπεκφυγες, ερωτικες φοβικοτητες και αλλα παρεμφερη τους περισσοτερους?
    Ξευρετε χρυσε μου πως με οικογενειακα φοβικα ζιγκ-ζαγκ ,αυτογνωσια δεν επερχεται.
    (Για αυτο ξεκολληστε, για να σας φυγει και η απογοητευση)

  16. Οκ, μετά από αυτή τη συγκινητική ανάλυση άλλαξα γνώμη και κατάλαβα πόσο στενά αντιμετωπίζω το θέμα.

    Προτείνω να προσθέσετε και τον Μεγάλο Ανατολικό του Εμπειρίκου, τον Εραστή της Ντυράς, τη Λολίτα του Ναμπόκοφ, Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα του Ξανθούλη, το Ερωτική μαθητεία του καθηγητή Κανάι Σιζούκα του Μόρι Ογκάι, το Περσινή αρραβωνιαστικιά της Ζατέλη και το “Οι 120 ημέρες των Σοδόμων” του Σαντ.

    Παράλληλα, πιστεύω οτι στα σχολεία θα πρέπει να διδάσκονται τα: “Οι 11.000 βέργες” του Απολλυναίρ, “Η ιστορία του ματιού” του Μπατάϊγ και το American Psycho του Έλλις.
    Γιατί; γιατί μου άρεσαν όταν τα διάβασα και θα ήταν και ένα ενδιαφέρων κοινωνικό-εκπαιδευτικό-ψυχολογικό πείραμα.

    Προς το παρόν αυτά θυμήθηκα, αλλά μέχρι να εμπλουτίσω τις προτάσεις μου ξεκινήστε με αυτά.

    Είναι ότι πρέπει για να αποκτήσουν τα παιδιά μια υγιή οπτική και σχέση με το σεξ και να μην προκληθούν φοβικά σύνδρομα στα ανήλικα!

    Άλλωστε όλοι εσείς οι παραπάνω
    “άνετοι” δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να πείτε στο 15 ετών παιδί σας “πετάξου ρε μαλακα στο videoclub να νοικιάσεις την καινούρια τσόντα που έφερε,να δούμε καμια αλλαξοκωλιά να περάσει η ώρα”.

    Αφού 15 ετών παιδιά και τσόντα έχουν δει και μπινελίκια έχουν ρίξει,δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα…

    Διαβάστε και την απίθανη συνέντευξή της στα ‘ΝΕΑ’ 19/4/2008

    -Παιδιά έχετε;

    -Ο γιος μου ο Μάρκελλος είναι ήδη 35 και η κόρη μου η Καρολίνα είναι 22. Η Καρολίνα διάβαζε το βιβλίο ενώ γραφόταν. Θυμάμαι ήμασταν διακοπές με σκάφος στο Ιόνιο, ήταν τότε 13 και ήθελα να δω αν βαριέται. (Ε, αφού το διάβασε χωρίς να βαρεθεί και το ενέκρινε η Καρολίνα, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, ‘ντάξει? Άντε και στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου!)

    -Τα παιδιά πρέπει να έχουν πρόσβαση σε όλα τα βιβλία;

    -Νομίζω ναι. Κατ΄ αρχήν το πρόβλημα δεν είναι τι διαβάζουν, είναι να διαβάζουν. Σε λίγο δεν θα διαβάζει κανείς τίποτα…(Εδώ κολλάει και το ταντρικό σεξ με το αλφαβητάρι των οινοπνευματωδών αντάμα)

    -Δεν θα πρέπει να υπάρχουν ειδικά βιβλία για τα παιδιά;

    -Νεανική λογοτεχνία; Εγώ δεν πιστεύω σε αυτό το πράγμα. Δηλαδή τα παιδιά γιατί να μη διαβάσουν κατ΄ ευθείαν Ντοστογιέφσκι; Δεν το καταλαβαίνω. (Μπα, εσύ έτσι ξεκίνησες?) Τα όρια μεταξύ πορνογραφίας και λογοτεχνίας είναι εύληπτα. Αν στέκεται κανείς σε μια κακή λέξη, ένα «γαμώτο» ή «άει γαμήσου», δεν κάνει σωστά. (για το σεξ με την φρυγανιέρα, τουμπεκί η δικιά σου…)

    -«Μέγα Ανατολικό»,δηλαδή,πρέπει να διαβάζουν τα παιδιά;

    -Αν δεν βαριούνται, γιατί να μη διαβάσουν; Δηλαδή ο φόβος είναι να μην αυνανιστούν με Εμπειρίκο; Καλύτερα να αυνανιστούν (να αυνανιστούν όμως έτσι, γιατί αυτό θέλεις … στερημένη!) με Εμπειρίκο παρά με κάτι άλλο… Θα τους μείνουν και δυο δυνατές εικόνες. (Να και το kama-sutra!) Οι λέξεις από μόνες τους δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές. Η λέξη «μουνί» σκέτη σημαίνει τίποτε; (φυσικά όχι. Εγώ λέω να τη φωνάζουμε στην λαική, αντί του ‘σκουμπρί’)

    -Ευτυχώς που δεν πήγατε στο δικαστήριο. Θα υπέφερε ο δικαστής.

    -Όλη αυτή η αγωνία για «ηθική διαπαιδαγώγηση» κρύβει μια αρρωστημένη δίψα για οτιδήποτε μοιάζει ή είναι πραγματικά πορνογραφικό. Κατά περίεργο τρόπο, ηθικολογία και πορνογραφία πηγαίνουν χέρι χέρι. Η ηθικολογία χρειάζεται το πορνό και το πορνό συμβαδίζει με τη σαπουνόπερα, σε μια προσπάθεια να ισοπεδωθεί μια σύνθετη πραγματικότητα.
    Το θέμα είναι από πού αντλεί τη δύναμη ένας δικαστής,ένας παπάς ή ένας υπουργός και λέει «αυτό το βιβλίο να αποσυρθεί». (Υπάρχουν νόμοι madame, αν δεν σας αρέσουν η Κίνα δεν είναι μακριά!)
    Ναι, τι είναι όλη αυτή η λύσσα, δηλαδή; Βγήκε ο Πλεύρης στην τηλεόραση και φώναζε για ένα απόσπασμα του βιβλίου που έχει μεγάλη πλάκα. Είναι μια νέα κοπέλα που πεθαίνει και, μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία που ζει, έχει μια τρομερή αίσθηση του χιούμορ, δεν τα βλέπει όλα μαύρα και διηγείται ότι μια φορά μέσα στην Εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος… (τότε μιλάμε για βλακ χιούμορ!) Ε, αυτό τους εξόργισε. Ίσως το «δικέφαλο» τους θύμισε τίποτε άλλο και τους τάραξε (ναι, την Μπαοκάρα!), αλλά εγώ πιστεύω ότι ένας συγγραφέας πρέπει να είναι ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ. Χρειάζεται ειρωνεία, χιούμορ και ΔΙΑΛΥΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ. (Μοντεσσόρι μου, εσυ!)

    -Η πρώτη απόφαση του κ.Στυλιανίδη ήταν η απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.Νομίζετε ότι αυτό έδωσε έναν αέρα στους «βιβλιοφάγους»;

    -Ε, το ένα σπρώχνει το άλλο. Ναι, τελικά ίσως όλα αυτά να μην τα ζούσαμε πριν από μερικά χρόνια. Τώρα έχει αρχίσει να φαίνεται ένας βαθύς συντηρητισμός. Άσχετα αν είναι τα βυζιά έξω και χορεύουν τσιφτετέλια στην τηλεόραση. Στο Ίντερνετ μπαίνετε καθόλου; (Ρεσιταλ υποκρισίας: Για τις σχολικές βιβλιοθήκες μιλάμε!) Μήπως όμως είναι ένας νέος τρόπος,κάτι που εμείς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί είμαστε η προηγούμενη γενιά;
    ΜySpace, Facebook και τέτοια; Νομίζω ότι είναι μια ψευδαίσθηση σε έναν λαβύρινθο μοναξιάς. Είμαστε δήθεν σε ένα συνεχές πάρτι, ο τάδε έχει 43 φίλους στο Facebook, κόλλα κι εσύ να γίνεις ο 44ος. Ένα φάουλ είναι όλο αυτό. Όλοι διασκεδάζουμε, αλλά εγώ διακρίνω έναν μεγάλο φόβο για την επικοινωνία, για την ερωτική επαφή… (Ελάτε, ελάτε να γίνουμε ένα…)
    Δεν ξέρω. Πάντως παλιότερα άκουγες κάτι διαφορετικό, μπορεί να μη συμφωνούσες αλλά άκουγες μια τρέλα, μια φωνή ανεξάρτητη. Σήμερα οι μόνες δυνατές φωνές είναι οι φωνές της Ακροδεξιάς. Αυτές έχουν απήχηση… (δεν ακούγεται δηλαδη ο Αλέξης, ο Αλέκος, η Αλέκα και ο Λάκης? Μα τι λέει? Θα λαλήσουμε εντελώς!)

    -Δεν ξέρω αν έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Ίσως και να υπερεκπροσωπούνται στα Μέσα;

    -Έχουν ένα βήμα, λοιπόν. Τους παίρνουν στα σοβαρά, τους ακούνε, κάνουν ντόρο. (Έχουμε δημοκρατία, είπαμε. Η Κούβα είναι δυό βήματα!) Φαντάζομαι πριν από μερικά χρόνια αυτά θα πέρναγαν στο ντούκου. (Για την χούντα μιλάτε?)

    -Πώς είναι να μένεις κοντά στη Μητρόπολη;Τις Κυριακές ξυπνάτε με τις καμπάνες;

    -Συνέχεια ακούγονται και είναι από τα λίγα πράγματα που ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΝ τον σκύλο… Δεν ξέρω γιατί, αλλά ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ με τις κωδωνοκρουσίες. (Γιατί δεν μαζεύεις υπογραφές να … απομακρυνθεί η Μητρόπολη και αφήνεις το σκυλάκι να βασανίζεται? Ο Vargas είσαι?) Το ξέρετε ότι τα σκυλιά δεν επιτρέπεται να μπουν σε εκκλησία; (Όλοι, εκτός από σένα που έχεις να πατήσεις από τότε που βαφτίστηκες, αν βαφτίστηκες…) Πάντρευα έναν φίλο στην Τήνο, σε ένα πολύ μικρό εκκλησάκι, και από μια τρύπα προσπαθούσε να μπει ένα σκυλί και του φωνάζανε «ξουτ! ουστ!». Δεν ήξερα ότι δεν επιτρέπονται τα σκυλιά.(Τα ιγκουάνα αιτούνται επανεξέτασης!)
    Φαντάζομαι ισχύει για όλα τα ζώα…(Διάνοια!) Πώς γίνεται όμως να έχω μια εικόνα με γάτες να κυκλοφορούν ανάμεσα στους πιστούς; Φαντασία μου είναι; Μια γάτα να λιάζεται, να μπαίνει, να βγαίνει…(να ξαναμπαίνει, να ξαναβγαίνει… άσε, το πιάσαμε το υπονοούμενο!)

  17. Οκ, μετά από αυτή τη συγκινητική ανάλυση άλλαξα γνώμη και κατάλαβα πόσο στενά αντιμετωπίζω το θέμα.

    Προτείνω να προσθέσετε και τον Μεγάλο Ανατολικό του Εμπειρίκου, τον Εραστή της Ντυράς, τη Λολίτα του Ναμπόκοφ, Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα του Ξανθούλη, το Ερωτική μαθητεία του καθηγητή Κανάι Σιζούκα του Μόρι Ογκάι, το Περσινή αρραβωνιαστικιά της Ζατέλη και το “Οι 120 ημέρες των Σοδόμων” του Σαντ.

    Παράλληλα, πιστεύω οτι στα σχολεία θα πρέπει να διδάσκονται τα: “Οι 11.000 βέργες” του Απολλυναίρ, “Η ιστορία του ματιού” του Μπατάϊγ και το American Psycho του Έλλις.
    Γιατί; γιατί μου άρεσαν όταν τα διάβασα και θα ήταν και ένα ενδιαφέρων κοινωνικό-εκπαιδευτικό-ψυχολογικό πείραμα.

    Προς το παρόν αυτά θυμήθηκα, αλλά μέχρι να εμπλουτίσω τις προτάσεις μου ξεκινήστε με αυτά.

    Είναι ότι πρέπει για να αποκτήσουν τα παιδιά μια υγιή οπτική και σχέση με το σεξ και να μην προκληθούν φοβικά σύνδρομα στα ανήλικα!

    Άλλωστε όλοι εσείς οι παραπάνω
    “άνετοι” δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να πείτε στο 15 ετών παιδί σας “πετάξου ρε μαλακα στο videoclub να νοικιάσεις την καινούρια τσόντα που έφερε,να δούμε καμια αλλαξοκωλιά να περάσει η ώρα”.

    Αφού 15 ετών παιδιά και τσόντα έχουν δει και μπινελίκια έχουν ρίξει,δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα…

    Διαβάστε και την απίθανη συνέντευξή της στα ‘ΝΕΑ’ 19/4/2008

    -Παιδιά έχετε;

    -Ο γιος μου ο Μάρκελλος είναι ήδη 35 και η κόρη μου η Καρολίνα είναι 22. Η Καρολίνα διάβαζε το βιβλίο ενώ γραφόταν. Θυμάμαι ήμασταν διακοπές με σκάφος στο Ιόνιο, ήταν τότε 13 και ήθελα να δω αν βαριέται. (Ε, αφού το διάβασε χωρίς να βαρεθεί και το ενέκρινε η Καρολίνα, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, ‘ντάξει? Άντε και στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου!)

    -Τα παιδιά πρέπει να έχουν πρόσβαση σε όλα τα βιβλία;

    -Νομίζω ναι. Κατ΄ αρχήν το πρόβλημα δεν είναι τι διαβάζουν, είναι να διαβάζουν. Σε λίγο δεν θα διαβάζει κανείς τίποτα…(Εδώ κολλάει και το ταντρικό σεξ με το αλφαβητάρι των οινοπνευματωδών αντάμα)

    -Δεν θα πρέπει να υπάρχουν ειδικά βιβλία για τα παιδιά;

    -Νεανική λογοτεχνία; Εγώ δεν πιστεύω σε αυτό το πράγμα. Δηλαδή τα παιδιά γιατί να μη διαβάσουν κατ΄ ευθείαν Ντοστογιέφσκι; Δεν το καταλαβαίνω. (Μπα, εσύ έτσι ξεκίνησες?) Τα όρια μεταξύ πορνογραφίας και λογοτεχνίας είναι εύληπτα. Αν στέκεται κανείς σε μια κακή λέξη, ένα «γαμώτο» ή «άει γαμήσου», δεν κάνει σωστά. (για το σεξ με την φρυγανιέρα, τουμπεκί η δικιά σου…)

    -«Μέγα Ανατολικό»,δηλαδή,πρέπει να διαβάζουν τα παιδιά;

    -Αν δεν βαριούνται, γιατί να μη διαβάσουν; Δηλαδή ο φόβος είναι να μην αυνανιστούν με Εμπειρίκο; Καλύτερα να αυνανιστούν (να αυνανιστούν όμως έτσι, γιατί αυτό θέλεις … στερημένη!) με Εμπειρίκο παρά με κάτι άλλο… Θα τους μείνουν και δυο δυνατές εικόνες. (Να και το kama-sutra!) Οι λέξεις από μόνες τους δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές. Η λέξη «μουνί» σκέτη σημαίνει τίποτε; (φυσικά όχι. Εγώ λέω να τη φωνάζουμε στην λαική, αντί του ‘σκουμπρί’)

    -Ευτυχώς που δεν πήγατε στο δικαστήριο. Θα υπέφερε ο δικαστής.

    -Όλη αυτή η αγωνία για «ηθική διαπαιδαγώγηση» κρύβει μια αρρωστημένη δίψα για οτιδήποτε μοιάζει ή είναι πραγματικά πορνογραφικό. Κατά περίεργο τρόπο, ηθικολογία και πορνογραφία πηγαίνουν χέρι χέρι. Η ηθικολογία χρειάζεται το πορνό και το πορνό συμβαδίζει με τη σαπουνόπερα, σε μια προσπάθεια να ισοπεδωθεί μια σύνθετη πραγματικότητα.
    Το θέμα είναι από πού αντλεί τη δύναμη ένας δικαστής,ένας παπάς ή ένας υπουργός και λέει «αυτό το βιβλίο να αποσυρθεί». (Υπάρχουν νόμοι madame, αν δεν σας αρέσουν η Κίνα δεν είναι μακριά!)
    Ναι, τι είναι όλη αυτή η λύσσα, δηλαδή; Βγήκε ο Πλεύρης στην τηλεόραση και φώναζε για ένα απόσπασμα του βιβλίου που έχει μεγάλη πλάκα. Είναι μια νέα κοπέλα που πεθαίνει και, μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία που ζει, έχει μια τρομερή αίσθηση του χιούμορ, δεν τα βλέπει όλα μαύρα και διηγείται ότι μια φορά μέσα στην Εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος… (τότε μιλάμε για βλακ χιούμορ!) Ε, αυτό τους εξόργισε. Ίσως το «δικέφαλο» τους θύμισε τίποτε άλλο και τους τάραξε (ναι, την Μπαοκάρα!), αλλά εγώ πιστεύω ότι ένας συγγραφέας πρέπει να είναι ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ. Χρειάζεται ειρωνεία, χιούμορ και ΔΙΑΛΥΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ. (Μοντεσσόρι μου, εσυ!)

    -Η πρώτη απόφαση του κ.Στυλιανίδη ήταν η απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.Νομίζετε ότι αυτό έδωσε έναν αέρα στους «βιβλιοφάγους»;

    -Ε, το ένα σπρώχνει το άλλο. Ναι, τελικά ίσως όλα αυτά να μην τα ζούσαμε πριν από μερικά χρόνια. Τώρα έχει αρχίσει να φαίνεται ένας βαθύς συντηρητισμός. Άσχετα αν είναι τα βυζιά έξω και χορεύουν τσιφτετέλια στην τηλεόραση. Στο Ίντερνετ μπαίνετε καθόλου; (Ρεσιταλ υποκρισίας: Για τις σχολικές βιβλιοθήκες μιλάμε!) Μήπως όμως είναι ένας νέος τρόπος,κάτι που εμείς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί είμαστε η προηγούμενη γενιά;
    ΜySpace, Facebook και τέτοια; Νομίζω ότι είναι μια ψευδαίσθηση σε έναν λαβύρινθο μοναξιάς. Είμαστε δήθεν σε ένα συνεχές πάρτι, ο τάδε έχει 43 φίλους στο Facebook, κόλλα κι εσύ να γίνεις ο 44ος. Ένα φάουλ είναι όλο αυτό. Όλοι διασκεδάζουμε, αλλά εγώ διακρίνω έναν μεγάλο φόβο για την επικοινωνία, για την ερωτική επαφή… (Ελάτε, ελάτε να γίνουμε ένα…)
    Δεν ξέρω. Πάντως παλιότερα άκουγες κάτι διαφορετικό, μπορεί να μη συμφωνούσες αλλά άκουγες μια τρέλα, μια φωνή ανεξάρτητη. Σήμερα οι μόνες δυνατές φωνές είναι οι φωνές της Ακροδεξιάς. Αυτές έχουν απήχηση… (δεν ακούγεται δηλαδη ο Αλέξης, ο Αλέκος, η Αλέκα και ο Λάκης? Μα τι λέει? Θα λαλήσουμε εντελώς!)

    -Δεν ξέρω αν έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Ίσως και να υπερεκπροσωπούνται στα Μέσα;

    -Έχουν ένα βήμα, λοιπόν. Τους παίρνουν στα σοβαρά, τους ακούνε, κάνουν ντόρο. (Έχουμε δημοκρατία, είπαμε. Η Κούβα είναι δυό βήματα!) Φαντάζομαι πριν από μερικά χρόνια αυτά θα πέρναγαν στο ντούκου. (Για την χούντα μιλάτε?)

    -Πώς είναι να μένεις κοντά στη Μητρόπολη;Τις Κυριακές ξυπνάτε με τις καμπάνες;

    -Συνέχεια ακούγονται και είναι από τα λίγα πράγματα που ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΝ τον σκύλο… Δεν ξέρω γιατί, αλλά ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ με τις κωδωνοκρουσίες. (Γιατί δεν μαζεύεις υπογραφές να … απομακρυνθεί η Μητρόπολη και αφήνεις το σκυλάκι να βασανίζεται? Ο Vargas είσαι?) Το ξέρετε ότι τα σκυλιά δεν επιτρέπεται να μπουν σε εκκλησία; (Όλοι, εκτός από σένα που έχεις να πατήσεις από τότε που βαφτίστηκες, αν βαφτίστηκες…) Πάντρευα έναν φίλο στην Τήνο, σε ένα πολύ μικρό εκκλησάκι, και από μια τρύπα προσπαθούσε να μπει ένα σκυλί και του φωνάζανε «ξουτ! ουστ!». Δεν ήξερα ότι δεν επιτρέπονται τα σκυλιά.(Τα ιγκουάνα αιτούνται επανεξέτασης!)
    Φαντάζομαι ισχύει για όλα τα ζώα…(Διάνοια!) Πώς γίνεται όμως να έχω μια εικόνα με γάτες να κυκλοφορούν ανάμεσα στους πιστούς; Φαντασία μου είναι; Μια γάτα να λιάζεται, να μπαίνει, να βγαίνει…(να ξαναμπαίνει, να ξαναβγαίνει… άσε, το πιάσαμε το υπονοούμενο!)

  18. Ευγε αγαπητε (δις) ψευδωνυμε!
    Εφωτισθηκες, αναβαπτισθηκες και ηρθες στα λογια μου!:-)
    Ακριβως τα βιβλια που αναφερεις αποτελουν το απαυγασμα αυτων που θα επρεπε να διδασκονται τα 15χρονα για να ξεφυγουν απο τις ανθυγιεινες επιπτωσεις της πεισματικα αναπηρης οικογενειακης και εκκλησιογενους κατηχησης την οποια υφιστανται οι ελληνοπαιδες αμα την εξοδο τους απο τη μητρα,για μη πεσουν απροετοιμαστα στο δηλητηριωδες εκζεμα του εκπαιδευτικου συστηματος, στα ορνιθοκομεια των κωμα-τικων νεολαιων, στις “ιδεωδεις” παραμορφωσεις των εργασιακων περιβαλλοντων.
    Και στις-εντος των παρενθεσεων-ανεραστες αποσιωπησεις.

    (“υπαρχουν νομοι madame, αν δεν σας αρέσουν η Κίνα δεν είναι μακριά!”. Να τη κοιταξετε αυτη τη Στυλιανοπατακικη allure που την δυσωδη αποφορα της δε μπορουν να τη καλυψουν ουτε τα ψευδωνυμα, ουτε οι “απτες” και “καθαρες” σας αποψεις, ουτε το ελληνοχριστιανικο προσιτο και εξηγητεο του οποιου τοσο ενθερμος θιασωτης εισθε)

    Kisses

  19. Δημήτρη κατι ξεκίνησα να σχολιάζω, και έγραφα, έγραφα… και βγήκε ένα κτήνος. Άμα έχεις όρεξη να μαζοχιστείς αρκετά θα το βρείς εδώ http://alittlewhisper.blogspot.com/2008/05/blog-post.html. Όσο για το τραγικό παραλήρημα ορισμένων και τους τραγικούς τρόπους που επέλεξαν να στηρίξουν τα λεγόμενα τους, καθώς και για το χώρο που επέλεξαν, στα σχόλια υπάρχει και ένα μήνυμα. Τo whom it may concern.

  20. Αφού η κ. Σωτηροπούλου είναι τόσο super wow(και βραβευμένη, ντε!) γιατί δεν βάζουμε κι άλλα βιβλία της στις σχολικές βιβλιοθήκες?

    * Το «Διακοπές χωρίς πτώμα» ?

    Η ιστορία του βιβλίου, αν υπάρχει, είναι πολύ ισχνή. Μια νεαρή γυναίκα, η Σάρα, πηγαίνει για θερινές διακοπές στο σπίτι μιας φίλης της και τελικά σκοτώνει το παιδί της. Η ηρωίδα με μια τρέχουσα δηλητηριώδη γλώσσα καταγράφει τις μύχιες υποσυνείδητες και συνειδητές απωθήσεις προς τα περιβάλλοντα πρόσωπα και πράγματα. Αρνούμενη το γυναικείο προορισμό της, αποστρέφοντας το πρόσωπό από την ιερή μητρότητα, αναζητώντας την τρυφερότητα μιας φευγαλέας αγάπης που υπόσχεται, ίσως, ένα ευγενικό τυχαίο ανδρικό πρόσωπο, επιδίδεται σε γελοίες θανατηφόρες σεξουαλικές εμπειρίες ή σε μοναχικούς αυτοερωτισμούς, σκοτώνοντας σαδιστικά το αρχέτυπο της γυναικείας υπόστασης. Με μίσος προς την μητέρα που τη γέννησε, καταστρέφει οποιοδήποτε κανάλι επικοινωνίας μαζί της και με την ίδια αποστροφή αναζητεί και δολοφονεί το παιδί που ουσιαστικά είναι η ίδια, σαν μια πράξη εκδίκησης, σαν μια πράξη παιδοκτονίας όμοια μ’ εκείνη της Μήδειας που αρνείται τη ζωή έτσι όπως έχει καταντήσει.

    * Το “εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα” ??

    Ο τίτλος του αφηγήματος στεγάζει μια ιστορία που εκτυλίσσεται το τριήμερο 27, 28, 29 Οκτωβρίου. Μια γυναίκα που πλένει πιάτα σ’ ένα μικρό εστιατόριο στο δρόμο Αγρινίου Ιωαννίνων δέχεται την πρόταση ενός περαστικού άντρα, οδηγού κάποιου αυτοκινήτου για μια τριήμερη βόλτα στα Γιάννενα. Στο ξενοδοχείο που θα καταλύσουν αρχίζει ο εφιάλτης. Εκεί συμβαίνουν πλείστα αντιεορταστικά. Ο άντρας, θα αποποιηθεί την ερωτική προσφορά της γυναίκας, είναι κρυψίνους, κυκλοθυμικός, βίαιος, φιγούρα του σύγχρονου άγχους ενώ εκείνη είναι μια ακαταστάλαχτη ύπαρξη που δεν μπορεί να προσδιορίσει τι την ευχαριστεί και τι την τρομάζει. Θα βγει μια στιγμή έξω αλλά στην επιστροφή ο οδηγός την αρπάζει, την κλείνει στην τουαλέτα όπου ζει ή ονειρεύεται μια κόλαση, την τιμωρία της για την έξοδο στην πόλη. Όσα ζει τώρα είναι απροσδιόριστα και νεφελώδη. Είναι οδύνη μαζί κι αναμονή ηδονής… Τη δεύτερη μέρα, τη μέρα της γιορτής το πηχτό γκρίζο σάλιο που εκκρίνει κάποιο όργανό του, θα φυλακίσει τη γυναίκα σ’ ένα στεγνό, χωμάτινο νάρθηκα. Την Τρίτη μέρα ο άντρας θα τραφεί με τις σάρκες της γυναίκας

    *Την “Φάρσα” ???

    Η «Φάρσα» είναι το μανιφέστο της επαναστατημένης γυναίκας – επαναστατημένη στο μέτρο που ο άντρας είναι ακόμα ο απόλυτος άρχων, που κρατάει τα ηνία, αφού δεν έχει εκλείψει η βασιλεία του ούτε στους ουρανούς, ούτε επί της γης. Η ευρωπαία γυναίκα ζει ακόμα αυτή τη μεσαιωνική φαντασίωση της απόλυτης εξουσίας, μια εξουσία που συμβολίζεται από τον Φαλλό ως αντιπρόσωπο της δύναμης του αρσενικού στοιχείου. Η επαναστατική πράξη συνίσταται στην υπονόμευση αυτής της δύναμης με τη γελοιοποίησή της, την καταβαράθρωσή της με το γέλιο. Τουλάχιστον αυτό είναι το σύστημα της φάρσας που υποδηλώνει και ο τίτλος. Μ’ ένα σμπάρο χτυπιούνται συλλογικά η σοβαροφάνεια, η αξιοπρέπεια, τα αξιώματα, η γραφειοκρατική νοοτροπία , ο στόμφος και άλλα παρόμοια στομφώδη και συν τοις άλλοις αυτή καθεαυτή η φυσιολογική ανδρικότητα που γίνεται το παίγνιο ενός τηλεφωνικού αγώνα που καταλήγει σε μια παροδική τηλεφωνική συνουσία στην οποία συμμετέχει σύσσωμο το έθνος με την ιστορία του, ηρωικά πραγματοποιημένη στο κενό.

    *το «Δαμάζοντας το κτήνος» ????

    Ο ήρωας, ο Άρης, πενηντάρης, σύμβουλος υπουργού και κομματικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, τέως αριστερός και με συμμετοχή στην αντίσταση κατά της δικτατορίας, ζει στο πολυτελές σπίτι του στα βόρεια προάστια με τη γυναίκα του και το νεαρό γιο του. Έχει την ερωμένη του για να πραγματώνει την εμμονή του με το σεξ. Η διαταραγμένη νοητικά μητέρα του διαμένει με την απαραίτητη οικιακή βοηθό. Ο γάμος του είναι νεκρός, η γυναίκα του αποξενώνεται από αυτόν και ο γιος του προσκολλάται σ’ έναν περιθωριακό φίλο. Επιπλέον ο Άρης πιέζεται από κάποιο κομματικό στέλεχος για να προωθήσει μια επένδυση με το ανάλογο κέρδος. Ποιητής ο ίδιος ετοιμάζεται για μια εκδήλωση που ετοιμάζει γι αυτόν η ένωση συγγραφέων και αποφασίζει να γράψει ένα ποίημα και να το απαγγείλει σ’ αυτήν. Ο Άρης αγωνίζεται να δαμάσει το κτήνος της έμπνευσης γράφοντας το ποίημα που θα του φέρει τον θρίαμβο. Όμως ο κόσμος του ανατρέπεται. Η ερωμένη του τον εγκαταλείπει, η γυναίκα του γνωρίζει τον σαρκικό έρωτα στην αγκαλιά του περιθωριακού φίλου του γιου του, η μητέρα του πεθαίνει μόνη, ο υπουργός του συμπράττει στη διαφθορά και το ποίημα του δεν είναι τελικά καλό.

  21. Pingback: σα βιβλίο που τιμή δεν έχει | σημειωματαριο κηπων

  22. Pingback: Για την “Ενιαία” Τιμή του βιβλίου: Μια άλλη άποψη… | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s