Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ:  P. Collier, M. Mcphee, F. Prose, J. Baumbach, C. Baxter, J. Gorman, B. Lawrence, S. Barthelme

ΕΠΙΛΟΓΗ / ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

ISBN:   978-960-6781-26-1
ΣΧΗΜΑ:   20,5 x 13,2 εκ.
ΣΕΛΙΔΕΣ:  204
ΤΙΜΗ:   14,50 €
ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: ΙΟΥΝΙΟΣ 2008

Εκδόσεις Μελάνι

 

Peter Collier, Μεταβίβαση  Martha McPhee, Ο ευγενής κύριος  Francine Prose, Φανταστικά προβλήματα   *  Jonathan Baumbach, Η ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής   Charles Baxter, Το σοκ της ευτυχίας *  James Gorman, Τρελός για σένα Barbara Lawrence, Ο ασθενής  Steven Barthelme, Ο καλός Σαμαρείτης

Εισαγωγή του Μεταφραστή

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άρρωστοι.
Ωστόσο, λίγοι μόνο γνωρίζουν ότι αυτό είναι κάτι
για το οποίο θα έπρεπε να είναι περήφανοι.
Αυτοί είναι οι ψυχαναλυτές.
Karl Kraus (1874-1936)

Πώς μπορεί ο θάνατος ενός χάμστερ, ενός πατέρα ή ενός παιδιού να οδηγήσουν στο “ντιβάνι” ακριβώς με την ίδια ένταση; Πώς γίνεται οι “ασθενείς” να πάρουν τη θέση των γιατρών ή οι γιατροί να ξαπλώσουν στο “ντιβάνι”; Επιτρέπεται ένας “ψυχοθεραπευτής” να κρύβει ένα ρεβόλβερ στο συρτάρι του; Κι αν ναι, πότε θα το χρησιμοποιήσει; Μπορεί ένας ψυχοθεραπευτής να γίνει “θεός” στα μάτια τριών μικρών κοριτσιών;

Η ψυχανάλυση πριν από λίγα χρόνια γιόρτασε τα εκατοστά της γενέθλια με έναν ωραιότατο επιστημονικό καυγά μεταξύ αυτών που την υπηρετούν. Το 2006, λοιπόν, εκδόθηκε στην ελληνική γλώσσα, σχεδόν ταυτόχρονα με τη γαλλική έκδοση, η Μαύρη Βίβλος της Ψυχανάλυσης με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο “Ζώντας καλύτερα χωρίς τον Φρόιντ” (εκδ. Ελληνικά Γράμματα, μτφ. Δροσούλα Τσαρμακλή), ένα συλλογικό έργο σαράντα ειδικών διαφόρων εθνικοτήτων, που δημιούργησε πολύ θόρυβο και δίχασε σε όλη την Ευρώπη τους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους.

Λίγα χρόνια πριν, όμως, κάποιοι Αμερικανοί συγγραφείς είχαν αποφασίσει να ξεκινήσουν δειλά δειλά μία κριτική έναντι της όψιμης μόδας του “καναπέ”. Έτσι, κάθισαν κι έγραψαν,  ξεχωριστά ο ένας απ’ τον άλλο, μικρές ιστορίες που δημοσιεύτηκαν διάσπαρτα σε έντυπα ή σε συλλογές. Μερικές από αυτές, λοιπόν, έχουν συγκεντρωθεί στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.

Οι Ιστορίες Ψυχοθεραπείας αναψηλαφούν και ανασύρουν στην επιφάνεια το πρόσωπο του ψυχαναλυτή και του ψυχαναλυόμενου, όπως αυτό διαγράφεται σε διάφορες εκφάνσεις του. Το πρόσωπό αυτό δεν είναι απαραίτητα αυτό που έχουμε όλοι ως εικόνα σχηματίσει στο μυαλό μας. Και εδώ κρύβεται το μυστικό των Ιστοριών Ψυχοθεραπείας.

Ψυχαναλυτές με προβλήματα ψυχικά, ψυχαναλυτές-σχιζοφρενείς, ψυχαλυτές-δολοφόνοι, ψυχαναλυτές-ψυχαναλυτές. Απ’ την άλλη, ψυχαναλυόμενοι σε ανάγκη, ψυχαναλυόμενοι από συνήθεια, ψυχαναλυόμενοι από περιέργεια, ψυχαναλυόμενοι από βαριεστιμάρα. Όλοι αυτοί παρελαύνουν περιπαθώς απ’ τα διηγήματα που έχουν συγκεντρωθεί σ’ αυτό το βιβλίο και προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια και να μιλήσουν στον αναγνώστη όχι γι’ αυτά που έχουν “πάθει”, αλλά για όλα εκείνα που νομίζουν ότι έχουν πάθει. Και οι ψυχαναλυτές βρίσκονται στο δρόμο των ψυχαναλυόμενων όχι μόνο για να τους βοηθήσουν, αλλά -παράλληλα- για να βοηθηθούν. Παντί τρόπω.

Έτσι, το πρόσωπο του ψυχαναλυτή μπαίνει στο μικροσκόπιο των συγγραφέων των Ιστοριών Ψυχοθεραπείας. Το είδος αυτού του “μικροσκοπίου” αποτέλεσε και το βασικό κριτήριο επιλογής των διηγημάτων που ακολουθούν, που δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια διάθεση να δούμε και κάποιες σαρκαστικές, χιουμοριστικές, σοβαροφανείς ή σοβαρές εικόνες απ’ τη σχέση των ψυχαναλυόμενων με τους ψυχοθεραπευτές τους αλλά και του καθενός από αυτούς με τον εαυτό του. Όπως, επίσης, ένα ακόμη κριτήριο επιλογής είναι και ότι οι ήρωες όλων αυτών των ιστοριών, αν τελικά δεν είναι το ίδιο πρόσωπο, σίγουρα, τότε, κάποτε θα έχουν συναντηθεί. Μέσα τους ή έξω τους…

Οι ιστορίες δεν αποτελούν κριτική στη ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Αποτελούν, ίσως, ένα μικρό σχόλιο απέναντι στην αναζήτηση του νοήματος της ζωής, με οποιονδήποτε τρόπο, έχοντας κυρίως ένα πράγμα στο κέντρο αυτής της αναζήτησης: μπορεί να φτάνουμε στο κατώφλι ενός “ντιβανιού” αλλά μήπως, τελικά, εκτός από την αλήθεια που κρύβεται κάπου εκεί έξω, υπάρχει και η αλήθεια που κρύβεται “εκεί μέσα”; Αυτό είναι οι Ιστορίες Ψυχοθεραπείας: η αναζήτηση αυτού του “μέσα” έστω κι αν το μυστικό του κρύβεται σε ένα άδειο κουτάκι γιαουρτιού με φρούτα ή στη διαρκή εσωτερική και εξωτερική διερεύνηση της μύτης μας που μεγαλώνει ή της αντίληψής μας που μικραίνει.

 

Δημήτρης Αθηνάκης

Ιανουάριος 2008

[…] Υπέροχα! Αλλά ξέρετε τι νομίζω; Ότι ο μικρός Άνταμ είναι ένας μεγάλος βραχνάς με το να παρεμβάλλεται στη διασκέδαση του μπαμπά και της μαμάς κατ’ αυτό τον τρόπο. Για όνομα του Θεού! Και επανέρχεται αυτό σήμερα μ’ αυτές τις επαναλήψεις αυτολύπησης. Προσπαθώντας ακόμα να χρησιμοποιήσετε άσχημα όνειρα ως δικαιολογία για να μπείτε στο κρεβάτι με τους γονείς σας και να αγκαλιαστείτε με θαλπωρή μέσα σε όλο αυτό το ερωτικό ξάναμμα, όπου μπορεί να τους κάνετε να πεταχτούν πάνω με τα παγωμένα σας πόδια. Σωστός διαολάκος!»
 «Δεν σας καταλαβαίνω». Ο Άνταμ ένιωθε να τον κατακλύζει ο θυμός. «Είστε ηθοποιός ή κάτι τέτοιο; Είναι όλο αυτό κάτι σαν stand-up comedy; Η φωτογραφία του Φρόιντ εκεί έξω είναι κάτι σαν αστείο;» Ο Φουέντες έγειρε μπροστά. «Θα ήμουν χαρούμενος να καθίσω αναπαυτικά, να κοιτάξω βαθύτερα, να μη βγάλω άχνα, να είμαι συλλογισμένος και να το παίζω Φρόιντ, αν είχατε περίπου δεκαπέντε χιλιάδες δολάρια και δυο χρόνια να χαραμίσετε. Σκέφτηκα, κοιτάζοντάς σας, ότι είσαστε ένας φτωχός φοιτητής. Ωστόσο, αν έχετε κρυφούς πόρους παρακαλώ να μου το πείτε. Τίποτε δεν θα μου άρεσε περισσότερο απ’ αυτές τις μακροχρόνιες σχέσεις γιατρού-ασθενούς. Όπως λέει και το παλιό ρητό: έχεις τα λεφτά, έχω το χρόνο, γλυκιά μου. Θα ήμουν χαρούμενος να κάνω λίγη αληθινή ψυχανάλυση αν είστε έτοιμος. Διαθέτω ακριβώς ό,τι χρειάζεστε»
. […]

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ
ΤΟΥ PETER COLLIER

 

*  *  *

 

Ευχαριστίες στους: Πόπη Γκανά, Θεόδωρο Γρηγοριάδη, Σοφία Γρηγοριάδου, Εύα Στάμου, Σώτη Τριανταφύλλου

54 thoughts on “Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

  1. …είχα αρχίσει να ανησυχώ
    …ο μικρός θεός μου…αν ήρθε, ή αν πήγε
    …ήρθε τελικά, πηγαίνοντας
    …βρίσκει τον δρόμο του, κάτω από τον δρόμο που δεν υπάρχει

    Συγχαρητήρια κύριε Αθηνάκη

  2. Τόσα και τόσα, ανιψιά της Τόνι…
    Βάσανα που ‘χει η ζωή… Τόνους, Τόνι.

    Με γεια και το καινούργιο μπλογκ!
    Welcome to the club.

  3. Δημήτρη μας! Μπράβο! Χίλια μπράβο κι άλλα τόσα!
    Το περίμενα πως και πως και είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μόνη…

    Σε φιλώ και σου εύχομαι καλή επιτυχία μέσα από την ψυχή μου!

  4. Α, εσείς, Ντάνα μου, συνεχίζετε τους μαζοχισμούς που αναφέρατε σε προηγηθέν πόστ(ο)! Μα, τι επιμονή είναι αυτή, κυρία μου; Έτσι, κάνετε στο Ζάντε; Οι Κορφιάται θα σας κοροϊδεύουν μέχρι δακρύων! Δε φοβάστε;

    Κατά τα άλλα, τα ξέρετε, μην τα ξαναλέμε, ε; ;-)
    Σας φιλώ!
    Τους χαιρετισμούς μου στη Φιορούλα!

  5. Γνωσιακές-συμπεριφοριστικές μέθοδοι τραιναρίσματος επεξεργασίας αρνητικών σκέψεων, πεποιθήσεων και ενδιάμεσων πεποιθήσεων (προέλευσης Α. Beck)

    1. Εντοπισμός αρνητικής σκέψης (π.χ. μήπως δεν είναι γνωσιακή θεραπεία, αλλά θεραπεία της κυράς μας της μαμμής). Καταγραφή της. Σε περίπτωση μη εντοπισμού συγκεκριμένης αρνητικής σκέψης, γίνεται συζήτηση για αρνητικές σκέψεις των παχύσαρκων, έστω και αν ο θεραπευόμενος είναι πετσί και κόκαλο.

    2. Παρουσίαση στον θεραπευόμενο ενός φύλλου χαρτιού με παιδαριώδη σχηματική απεικόνιση και επεξήγηση αρνητικών σκέψεων, με τίτλους που δεν βγάζουν κανένα νόημα. Συζήτηση αδυναμίας του θεραπευόμενου να καταλάβει τι διάολο σημαίνουν αυτά. Διαβεβαίωση του θεραπευτή ότι 99 στους 100 ασθενείς του (SIC) καταλαβαίνουν με την πρώτη περί τίνος πρόκειται και συνεργάζονται καταγράφοντας σκέψεις τους. Επίκληση του επιχειρήματος ότι και στο Ινστιτούτο χρησιμοποιούν την ίδια σελίδα.

    3. Πρόταση για βιβλιοθεραπεία. Υπόδειξη βιβλίων, που μιλούν όμως για γνωσιακή θεραπεία και όχι εκείνη της κυράς μας της μαμμής. Συνειδητοποίηση από τον θεραπευόμενο ότι έχει μπόλικες αρνητικές σκέψεις. Καταγραφή τους. Παρουσίασή τους στο θεραπευτή. Αμηχανία του θεραπευτή («Μα εγώ μετά βίας βγάζω μία αρνητική σκέψη από τους πελάτες μου και εσείς μου φέρατε τόσες!»–Θα κάνει πως ξέχασε τι έλεγε προηγουμένως για τους 99 στους 100).

    4. Υπόδειξη στο θεραπευόμενο να βάλει σε διαφορετικές στήλες τις αρνητικές σκέψεις και να συμπληρώσει όλες τις στήλες (Assumptions, ενδιάμεσες αρνητικές σκέψεις, πεποιθήσεις, ενισχυτικά γεγονότα για την εμπέδωση των πεποιθήσεων, αμφισβήτηση, εναλλακτική πρόταση, πως αισθάνεσαι μετά την πρόταση που έκανες εσύ ο ίδιος). Αφιέρωση ειδικής συνεδρίας για την διευκρίνιση ότι core beliefs ερμηνεύεται στα ελληνικά «πυρηνικές πεποιθήσεις» και όχι «κεντρικές πεποιθήσεις». Επεξήγηση ότι έτσι το ερμηνεύουν στο Αιγινήτειο και επομένως έτσι είναι η ελληνική γλώσσα. Παράθεση επιχειρήματος ότι core ερμηνεύεται μόνο πυρήνας, πυρηνικό, στο αγγλοελληνικό λεξικό Divry’s (=Γεωργίου Κωνσταντοπούλου εκ Δίβρης).

    5. Χωρίς να εξεταστούν οι ήδη εντοπισθείσες αρνητικές σκέψεις, ψάχνουμε και για άλλες. Αναπομπή της λίστας στο θεραπευόμενο με υπόδειξη για πιο γεωμετρικά καλαίσθητη σχεδίαση των στηλών των βαθμών επεξεργασίας κάθε αρνητικής σκέψης. Επανυποβολή στο θεραπευτή σε επόμενη συνεδρία.

    6. Self disclosures του θεραπευτή προς το θεραπευόμενο, ώστε ο τελευταίος να καταλάβει τι λάθη κάνει και να τα γράψει. Να γράψει και τις αμφισβητήσεις που θα κάνει ο ίδιος στις δικές του αρνητικές σκέψεις, καθώς και πόσο ωραία νιώθει τώρα που έκανε τη δουλειά όλη μόνος του.

    7. Συζήτηση, κατόπιν απορίας του θεραπευόμενου για την Judith Beck και το Βιβλίο της Εισαγωγή στη Γνωσιακή Θεραπεία-Cognitive Therapy, Basics and Beyond, ως προς ανάγκη δόμησης της συνεδρίας, εξαγωγή συμπερασμάτων, σύνδεση με την προηγούμενη συνεδρία, ανάγκη να συνοψίσει ο θεραπευόμενος στο τέλος της θεραπείας τι κατάλαβε και τι δεν κατάλαβε, διαδικασία με οποία οδηγούμαστε από την αρνητική σκέψη στην ενδιάμεση πεποίθηση και μετά στην πεποίθηση. Θα πρέπει να εξηγηθεί στο θεραπευόμενο (αφού συμπληρωθούν τουλάχιστο 65 ώρες συνεδριών) ότι αυτά δεν είναι απόλυτα («Ναι, υπάρχουν ορισμένοι άκαμπτοι συνάδελφοί μου που ακολουθούν αυτή τη δομημένη τεχνική. Όμως έχει γραφτεί – πού; στον Τηλεθεατή;- ότι αυτό κουράζει τους ασθενείς, και πράγματι όλοι οι ασθενείς μου, μου έχουν έρθει παρακαλώντας με, ικετεύοντάς με να μιλάμε ελεύθερα γιατί δεν αντέχουν αυτή τη δόμηση. Εγώ επειδή ενδιαφέρομαι πραγματικά για αυτούς και τους αγαπάω, δεν κάνω δόμηση, για το καλό τους»)

    8. Συζήτηση για άλλο είδος θεραπείας που έμαθε ο θεραπευτής ότι κάνουν στο εξωτερικό, και το οποίο έχει σχέση με τη γνωσιακή θεραπεία επειδή δίνει απαντήσεις π.χ. γιατί ο ασθενής νιώθει κατώτερος, ή ότι τον δουλεύουν.

    9. Ανακάλυψη ότι υπάρχουν στο φάκελο του θεραπευτή πολλές δεκάδες αρνητικών σκέψεων που λιμνάζουν επί μήνες, χωρίς να έχουν συζητηθεί. Επιχειρήματα για ανατροπή των ισχυρισμών του θεραπευόμενου («Μα εσείς φταίτε για τη διαχείριση του χρόνου, εγώ απλώς συζητάω αυτά που φέρνετε εσείς στη συνεδρία! Κοιτάξτε πως χαμογελάω σαν αυθόρμητο παιδί!»).

    10. Ο θεραπευόμενος θα μπορούσε να επικοινωνήσει με με e-mail με άλλο γνωσιακό συμπεριφοριστικό θεραπευτή, πρώην μπάτσο, και να λάβει την απάντηση («Στη γνωσιακή θεραπεία υπάρχει πάντα δομή, επαγγελματικότητα και πάντοτε σαφής χρονικός ορίζοντας»). Η φράση «σαφής χρονικός ορίζοντας», μπορεί να χτυπήσει σαν καμπάνα στο μυαλό του θεραπευόμενου. Επικοινωνία με το θεραπευτή του.

    11. Ο θεραπευτής μπορεί να στείλει μήνυμα SMS στο θεραπευόμενο, να μη ζητάει σαφή χρονικό ορίζοντα, επειδή «έχει διαταραχή προσωπικότητας» (πρώτη φορά να του το πει με SMS) και επομένως έχει «πολλή, πολλή, πολλή δουλειά ακόμα!»

    12. Ο θεραπευτής, χωρίς να ακολουθήσει τη μέθοδο που περιγράφει η Judith Beck, για μετάβαση από αρνητικές σκέψεις σε ενδιάμεσες πεποιθήσεις, πρέπει να πετάξει στη μούρη του θεραπευόμενου ό,τι «πυρηνικές» πεποιθήσεις πρέπει να έχει (προσέξτε –όχι «έχει») ο θεραπευόμενος, αφού του έχει διαγνώσει τη συγκεκριμένη διαταραχή (ίσως να είναι η συγκεκριμένη διαταραχή που έχει αναλάβει σαν εργασία να παρουσιάσει σε ομήγυρη εκλεκτών θεραπευτών, οπότε ο πελάτης γίνεται guinea pig). Έτσι, θέλει δεν θέλει, ο θεραπευόμενος έχει δύο επιλογές ή να κάνει το θύμα, αποδεχόμενος πεποιθήσεις που δεν του πάνε, ή να πάει αλλού. Μπορεί ο θεραπευόμενος να ρωτήσει με e-mail μια άλλη θεραπεύτρια τι να κάνει. Σε μια τέτοια περίπτωση, εκείνη θα πρέπει να του απαντήσει, μεταξύ άλλων, ότι «πρέπει να συζητήσετε το θέμα με το θεραπευτή σας. Αν πάτε σε άλλο θεραπευτή μην παραλείψετε να του αναφέρετε το λόγο διαφωνίας σας με τον προηγούμενο».

    13. Ο λόγος του προηγούμενου είναι προφανής. Για την περίπτωση που ο θεραπευόμενος το κρύψει από το νέο θεραπευτή του, θα πρέπει να ζητηθεί εκ των προτέρων από τους συναδέλφους να δείξουν συναδελφική αλληλεγγύη. Κανένας δεν πρέπει να δέχεται άνθρωπο που υποτίμησε τη διάγνωση και διαδικασία –καλή ή κακή- άλλου συναδέλφου.

    14. Μπορεί να γίνει δεκτό αίτημα του θεραπευόμενου για γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία μέσω μερικών e-mails, επι αμοιβή. Φυσικά στην αμοιβή περιλαμβάνονται 40 λεπτά για τη λήψη του μηνύματος και άλλα 40 λεπτά για την αποστολή της απάντησης, επειδή το computer του θεραπευτή είναι αργό και καθυστερεί στην πρόσβαση στο Ιντερνέτ και θα το αλλάξει ….. το Μάιο. Το περιεχόμενο των απαντητικών μηνυμάτων πρέπει να περιέχει μόνο διευκρινιστικές ερωτήσεις, χωρίς να οδηγεί σε κάποιο γνωσιακό συμπέρασμα. Παράλληλα να του μαθαίνει μερικά κόλπα για να θυμάται ονόματα (π.χ. για να θυμάσαι τον Γαβριήλ Γαβριηλίδη, να έχεις στο μυαλό σου το ΓΑΒ-ΓΑΒ του σκύλου).

    15. Θα πρέπει να καταγγελθεί σαν απαράδεκτη η άποψη της Judith Beck, σύμφωνα με την οποία «είναι δυνατόν να υπάρχει και αρνητική σκέψη που να είναι αληθινή και στην περίπτωση αυτή ο θεραπευτής αντί να την αμφισβητεί, βοηθάει τον θεραπευόμενο να επιλύσει το βασικό του πρόβλημα». Αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση το γνωσιακό θεραπευτή που έχει σαν στόχο του να δουλεύει μόνο από τα συγκεκριμένα γνωστικά λάθη, τα οποία έχουμε μάθει απέξω κι ανακατωτά. Διαφορετικά ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και ….. Δεν είναι δουλειά του γνωσιακού θεραπευτή να ασχολείται με άλλο πρόβλημα (π.χ. αν έχασε τη δουλειά του ο θεραπευόμενος) εκτός από το να τον βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τις στάνταρντ αρνητικές σκέψεις που κάνει.

    16. Μπορεί τέλος να ανακαλύψει ο θεραπευτής (με καθυστέρηση 3 μηνών) ότι έχει ξεχάσει συγκεκριμένο κείμενο, το οποίο είχε υποσχεθεί να διορθώσει ως προς τη διαδικασία των αρνητικών σκέψεων. Τότε του λέγει «α νόμιζα ότι τα κάνατε με άλλο θεραπευτή το καλοκαίρι!».

    17. Τελευταίο επιχείρημα, μετά από 70 ώρες συνεδριών, ο θεραπευτής μπορεί να πει «ε, αν τελικά δεν είστε ευχαριστημένος από την προσέγγισή μου, μπορείτε να πάτε σε άλλο θεραπευτή» (έχοντας βέβαια φροντίσει να σαμποτάρει επιτυχώς μια παρόμοια προσπάθεια προσέγγισης άλλου θεραπευτή). Αν ο θεραπευόμενος ζητήσει από το θεραπευτή του να του συστήσει κάποιον άλλον, εκείνος πρέπει να κάνει πως δεν ξέρει κανέναν. Μπορεί να προσποιηθεί μόλις γύρισε από σπουδές που έκανε στη Μαδαγασκάρη και δεν ξέρει ούτε έναν.

    18. Οι θεραπευτές δεν πρέπει να νιώθουν άσχημα όταν διαχειρίζονται αρνητικές σκέψεις με αυτό τον τρόπο. Με τη διαδικασία αυτή ο θεραπευόμενος θα ξεχάσει την αρχική αιτία που τον ενοχλούσε και θα έχει αγανακτήσει με το θεραπευτή του (=θα μπορούσε να αποτελέσει κάποια βερσιόν ομοιοπαθητικής!) Επίσης, όταν ο θεραπευόμενος πάψει να αγανακτεί κατά του θεραπευτή (που δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και δεν νιώθει ποτέ άσχημα για το «έργο» του), σημαίνει ότι είναι κοντά στο τέλος της θεραπείας.

    19. Γενικά ο Γνωσιακός θεραπευτής πρέπει να είναι ένα αυθόρμητο παιδί, απαλλαγμένο από οποιοδήποτε αίσθημα ενοχής, ευχάριστο στην παρέα του, που θα αντιμετωπίζει τα πάντα με ένα χαμόγελο και δεν θα κρατάει άσχημες σκέψεις στο κεφάλι του.

    ergrearg ggrr στις 11/5/2006, 10:29
    Κοιταξε από ότι καταλαβαινω το προβλημα σου είναι ο θεραπευτης και αυτό συμπαρασυρει και τη μεθοδο.

    Η γνωσιακη είναι η Νο1 μεθοδος τα τελευταια χρονια αλλα μαλλον επεσες σε μ****α ψυχολογο που βαριεται η περασε τα μαθηματα με σκονακι.

    Μην κολλας σε αυτό και αν δεν θες να τον δεις παλι τον θεραπευτη η πηγαινε σε αλλον η καντο μονος σου αφου μετα από 70 ωρες κατι θα καταλαβες

    Εγω σου προτεινω το βιβλιο «ανακαλυπτοντας ξανα τη ζωη» του YOUNG εκδοδεις πατακη αυτος είναι μαθητης του ΜΠΕΚ και μιλαει για δεκα προβλημα συμπεριφορας καπου θα βρεις και το δικο σου αλλα το μεγαλο μυστικό είναι να ακολουθεις κατά γραμμα αυτά που λει και τα βηματα που σου λεει να κανεις θα τα κανεις ώστε να εχουν μια συνεχεια όχι ένα τωρα το άλλο σε ένα μηνα αυτά που σου λενε να γραφεις θα τα γραφεις συνεχεια για το κάθε προβλημα την κάθε αρνητικη σκεψη θα προσπαθεις να την ανατρεψεις πολλες φορες και αυτό θα περασει στον εγκεφαλο σου

    Η γνωσιακη διδασκετε στα πανεπιστημια παντου δεν είναι μ*****ς ολοι αυτοι οσο γελοια και να σου φαινεται λειτουγρει

    Δεν ειμαι ψυχολογος αλλα αντιμετωπισα προβλημα το οποιο το λυνω και το εξαφανιζω καθημερινα με κοπο και επιμονη αλλα αξιζει.
    Αν θες κατι άλλο εδώ ειμαι
    kostas_athens στις 11/5/2006, 01:04
    Κατ αρχήν να εξηγήσω και να ξεκαθαρίσω οτι δεν ειμαι ψυχολόγος και επιπλεον δεν ξερω το συστημα αυτο καθολου.
    Αρα σου λεω προσωπικες μου γνωμες και μιλαω σαν ασχετος.

    Στο προφίλ μου όμως θα δεις οτι δεν ειμαι και τοσο άσχετος. Απλα δεν εχω σπουδασει.

    Εγω προσωπικά πιστευω οτι το βασικοχαρακτηριστικο του θεραπευτει που σου “παει ” ειναι το να μην κανει καμμια απολυτως εκτίμηση. Θετική η αρνητική.

    Αν κανει τότε είτε ειναι πολυ στις κακες του είτε δεν ξερει πως να αντιμετωπισει το προβημα σου είτε το έχει ο ίδιος και δεν τα εχει καταφερει με αυτο.

    Οποτε με αυτο το πραγμα γνώμονα, παιρνεις δρόμο

    Σε εμενα θα μου εφτανε για να φύγω η
    …διαβεβαιωση θεραπευτή ότι 99 στους 100 ασθενείς του (SIC) καταλαβαίνουν με την πρώτη περί τίνος πρόκειται και συνεργάζονται καταγράφοντας σκέψεις τους…

    Γιατι σε συγκρινει με αλλους και αυτο ειναι εκτίμηση.

    και το πιο κατω ειναι εκτίμηση:
    …εγώ μετά βίας βγάζω μία αρνητική σκέψη από τους πελάτες μου και εσείς μου φέρατε τόσες…

    Μου κακοφαιενται το να ανοιγει καποιος πληγες στον ενδιαφερομενο και να ανοιγει και να ανοιγει χωρις να κλεινει και καποια.
    Προτιμαω να πιανει ενα θεμα και να το ξεμπερδευει. Αλλα δεν ειμαι απολυτος σε αυτο.

    …Μα εσείς φταίτε για τη διαχείριση του χρόνου… = εκτίμηση

    «έχει διαταραχή προσωπικότητας»
    = εκτιμηση
    έχει «πολλή, πολλή, πολλή δουλειά ακόμα!»
    = εκτίμηση

    «πυρηνικές» πεποιθήσεις πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος, =εκτιμηση

    αφού του έχει διαγνώσει τη συγκεκριμένη διαταραχή (απο την στιγμη που το ανακοινωνει στον ενδιαφερομενο οτι εχει την ταδε διαταραχή ειναι εκτίμηση).

    Το αν σε αμφισβητει ειναι εκτιμηση αλλα ειναι καπως σχετικο εδω γιατι μπορει να ειναι θεμα της τεχνκης. Δεν ξερω και δεν επιμενω. απλα αν ποτε εκανα κατι τετοιο θα το εκανα σαν τελικό τεστ για να δω οτι ολα πανε καλα.

    Εγω πιστευω βαθεια οτι το κλειδι στο να βοηθησεις καποιον ειναι να μην κρίνεις καθολου τον άλλο με κανενα απολυτως τροπο (Αρα και να μην τον συμβουλέψεις). Απο εκει και περα αν δεν βρεις κατι καλυτερο για να κρινεις θεραπευτές χρησιμοποίησε αυτο.

  6. Μαίρη, Libro, σας ευχαριστώ για τις ευχές μέσ’ απ’ την καρδιά μου. Αναμείνατε στο ακουστικό σας…

    Τα (!): Κι ύστερα σου λένε να βάλεις το Akismet γιατί σε προστατεύει απ’ τα spam! Ούτε απ’ τα spam ούτε απ’ τα σεντόνια τους. Χαρά στο κουράγιο σας, πάντως! Χαίρετε.

  7. Δημήτρη μου, σου εύχομαι τα καλύτερα (στα είπα και με μέιλ), καλοτάξιδος και περιμένω να τα διαβάσω ανυπόμονα. Τρελαίνομαι για “Ιστορίες ψυχοθεραπείας”, με ξετρελαίνει ό,τι διαθέτει… ντιβάνι γενικώς (έχω κάλυμα σαν εκείνο που είχε στο ντιβάνι του ο Φρόυντ!). Τώρα Πόπη Γκανά κι εσύ, σίγουρη εγγύηση! Φιλιά κι επιτυχία και στους δυο σας!

  8. Συγχαρητήρια Δημήτρη!!! Μπράβο, μπράβο! Περιμένουμε και τα επόμενα! Και όχι μόνο επιμέλειες ή μεταφράσεις αλλά και δικά σου, πρωτότυπα! Θα το πάρω όχι για μόνο για να μάθω σε ποια ιστορία ανήκω αλλά και για να έχω τον 1ο Αθηνάκη στη βιβλιοθήκη μου .

  9. Παραθέτω μια υπεύθυνη απάντηση από επιστήμονα αδιαμφισβήτητου κύρους:

    Απάντηση από το DepNet

    Θα ήθελα με την ευκαιρία του μηνύματός σας να σημειώσω ότι κατά την γνώμη μου η γνωσιακή – συμπεριφορική ψυχοθεραπεία δεν είναι μια θεραπεία των “ψυχολόγων” οι οποίοι τώρα τελευταία την ανακάλυψαν και την συστήνουν για πάσα νόσο.

    Κατ’αρχάς να επισημάνω ότι ο θεμελιωτής της, ο Aaron Beck, είναι Αμερικανός ψυχίατρος και ανέπτυξε την θεραπεία στο Πανεπιστήμιο της Penssylvania στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κυρίως για την θεραπεία της κατάθλιψης και στην συνέχεια για την θεραπεία των διαταραχών άγχους.

    Σημαντική συμβολή στην θεμελίωση της θεραπείας είχε η κόρη του Judith Beck η οποία είναι κλινικός ψυχολόγος στο τμήμα Ψυχιατρικής του ίδιου Πανεπιστημίου. Αυτό που διακρίνει τους θεραπευτές αυτής της ψυχοθεραπείας είναι η σημαντική κλίνική πείρα, δηλαδή η επί χρόνια ενασχόλησή τους με πραγματικούς ασθενείς οι οποίοι πάσχουν από σχετικά προβλήματα τα οποία μπορούν να θεραπευθούν με αυτή την θεραπεία. Αν και οι ψυχίατροι, εκ του αντικειμένου τους (ιατρική ειδικότητα με εξειδίκευση στην διάγνωση και θεραπεία των ψυχιατρικών διαταραχών) πληρούν συνήθως αυτό το κριτήριο, πολλοί ψυχολόγοι που δουλεύουν στην Ελλάδα δεν το πληρούν κατά την γνώμη μου, αφού το αντικείμενο των σπουδών τους δεν είναι η διάγνωση και θεραπεία νοσημάτων (αυτό το αντικείμενο καλύπτεται από τις ιατρικές σχολές).

    Αυτό σημαίνει ότι οι ψυχολόγοι οι οποίοι είναι σε θέση να θεραπεύσουν ασθενείς πρέπει απαραιτήτως να έχουν σημαντική κλινική πείρα και τέτοια πείρα αποκτάται είτε με εργασία πολλών ετών στο εξωτερικό είτε με εργασία σε ψυχιατρικά τμήματα ή κέντρα ψυχικής υγείας κ.λ.π όπου και υπάρχει δυνατότητα εξέτασης και παρακολούθησης ασθενών με επίβλεψη.

    Δεν γνωρίζω σε ποιο κέντρο αναφέρεστε αλλά από την περιγραφή που μου δίνετε μάλλον βγάζω το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κάποιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα το οποίο προφανώς δεν μπορεί να ανταποκρίνεται σε αυτή την περιγραφή, τουλάχιστον για τον θεραπευτή που αναφέρετε. Σίγουρα υπάρχουν ανάγκες εκπαίδευσης αλλά ίσως θα έπρεπε να το γνωρίζετε αυτό εκ των προτέρων, ιδιαίτερα μάλιστα αν πληρώνατε για την υπηρεσία αυτή.

    Φυσικά παρόμοια περιστατικά μου έχουν αναφερθεί από διάφορους ασθενείς οι οποίοι επισκέφθηκαν ιδιώτες ψυχολόγους στα γραφεία τους, τις περισσότερες φορές νομίζοντας ότι είναι γιατροί. Πιστεύω ότι ο κλάδος των ψυχολόγων θα ωφελούταν σημαντικά εάν προσπαθούσε να διασφαλίσει με αυστηρά κριτήρια ποιος μπορεί να ασκεί κλινικό έργο και τι είδους έργο, ιδιαίτερα σε μέρη, όπως τα ιδιωτικά γραφεία, στα οποία δεν υπάρχει καμιά απολύτως επίβλεψη.

    Για να μην κατηγορηθώ ότι μεροληπτώ υπέρ των γιατρών, να αναφέρω ότι όπως και οι ψυχολόγοι πολλές φορές προφασίζονται τους γιατρούς χωρίς να είναι, έτσι υπάρχουν και γιατροί οι οποίοι προφασίζονται τους ειδικούς στην θεραπεία ψυχιατρικών διαταραχών χωρίς να γνωρίζουν το αντικείμενο και κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας. Αναφέρομαι στους νευρολόγους, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την σύγχυση του κόσμου για τα ψυχιατρικά προβλήματα, αναλαμβάνουν την “θεραπεία” κατάθλιψης και αγχωδών διαταραχών κυριολεκτικά στου κασσίδη το κεφάλι. Ευτυχώς, οι περισσότεροι σοβαροί νευρολόγοι αρνούνται την θεραπεία αυτών των προβλημάτων και παραπέμπουν τους ασθενείς σε ψυχιάτρους.

    Είναι σαφές ότι τη σήμερον ημέρα καλό είναι ο κάθε άνθρωπος να μην εμπιστεύεται την υγεία του σε όποιον δηλώσει ότι μπορεί να τον κάνει καλά, αλλά να επιλέγει με προσοχή και ύστερα από έρευνα.

    Με εκτίμηση,

    Πέτρος Σκαπινάκης

  10. μερικές φορές, ο καλύτερος τρόπος να επιλύσεις ένα σοβαρό ζήτημα που αφορά, τι άλλο, αυτό που λέμε “ψυχή” [εγώ το λέω αντίληψη της πραγματικότητας, σύνολο κοσμοθεώρησης ή κάτι παραπλήσιο] είναι το φαινομενικά παιγνιώδες κλίμα διαλόγου/ανάλυσης. Ίσως το βιβλίο παραπέμπει σε κάτι ανάλογο, δεν ξέρω, θα το δούμε σύντομα – μπορούμε κι αλλιώς? Πάντως, το Μελάνι εξέδωσε ένα από τα αγαπημένα μου -πια- βιβλία, το “Πες μου μια ιστορία” της Τζάνετ Γουίντερσον, όπου το τραύμα μετουσιώνεται [δεν μου αρέσει η λέξη, ας είναι για την ώρα] σε θαύμα, η λογική του πόνου σε τρέλα της φαντασίας, σε έναν εαυτό πριν και μετά τον κατακλυσμό. Και η λογοτεχνία ως παίγνιο λειτουργεί και ψυχοθεραπευτικά. Αυτό είναι, λοιπόν, το πρώτο σου “παιδί”, με ένα ρετρό εξώφυλλο [διόλου τυχαίο], αγάπησέ το, Δημήτρη! Έχεις μπόλικη στήριξη και αγάπη, δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ?

  11. Για δες τι μύρισε ο ψυχάκιας και ήρθε! Καταρχήν συγχαρητήρια, κατά δεύτερον, όπως σου είπα κι από κοντά, με ιντριγκάρει περισσοτερο η μαυρη βίβλος, οπότε θα τα διαβασω και τα δυο τωρα που θα χω πολυυυυ χρονο. Το δεύτερο και για συλλεκτικους λογους, βεβαιως – βεβαιως. Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα λεει το τρολλ σας αγαπητε μου – αν και λιγο άσχετα – μη τα σβησετε! Φιλιά Μητσάρα!

  12. Α, ναι είναι έτοιμο το παιχνιδάκι σου, μονο με λίγους μηνες καθυστέρηση! Τι; το όνομα; ναι βρε εγώ ειμαι μη μασας! Απλά… τρελός παπάς… και κανιβαλος και σατανας!

  13. Alef μου, αν έχεις ίδιο με το κάλυμμα του Φρόιντ, να έρθω για μια, έστω, σιέστα;!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ.
    Φιλιά πολλά!

  14. @Τα: Τα σεντόνια σας στεγνώσανε. Μπορείτε να τα μαζέψετε. Μη σας ξεθωριάσουν απ’ τον ήλιο. Κρίμα είναι.

    Ξανά μανά, χαρά στο κουράγιο σας!

  15. Αχ, Sexton μου, τα “παιδιά” μας τ’ αγαπάμε. Μόνο που μεγαλώνουν κάποτε και φεύγουν… Ή μεγαλώνουμε κι εμείς και μένουμε πίσω;

    Εμείς εδώ περιμένουμε να μας πεις τις δικές σου ιστορίες. Ξέρεις, μ’ εκείνον τον ιδιάζοντα [συμβατική λέξη, τι να κάνω;] τρόπο σου.

    Α, κι όσο για το ρετρό εξώφυλλο, δε σας καταλαβαίνω, δεσποινίς μου! Τι εννοάτε, δηλαδής; Μμ; :-)

  16. Τώρα που πήρατε μπρος, αγαπητέ μου darkwhisper, περιμένουμε μετά μανίας τις επιθέσεις σας. Επανεκδόθηκε το Σφαγείο Νο 5 του Βόνεγκατ. Κάνατε την επιμέλεια εσείς, αλήθεια;

    Σ’ ευχαριστώ, γουισπεράκο, που δεν είσαι πια “a little…”, αλλά “dark…”
    Δεν είναι αντίθετα, είναι όμως πολλά υποσχόμενα… Όχι;

  17. Αυτά θα τα κρίνουν άλλοι, που την εχουν πιο… εχεμ ναι… λοιπόν δες το αν θες πως μεγαλώσαμε, αν θες πως από εξι λεξεις που ήταν όλο το όνομα κρατάμε την ουσία (πως φαίνεται οτι δεν υπάρχει συνουσία, ε;) Λίγο το φαντεζί της υπόθεσης….

    Αλλά η ουσία είναι οτι ξαναγεννήθηκα αυτές τις μερες. Εχει αλλάξει αρκετά η ζωή μου. Ξέρεις τι εννοώ. Κι όταν ξαναγεννιέσαι, από τα παλιά κρατάς λίγα και καλά, και ξαναχτιζεις σχεδον από την αρχή. Ετσι λέω εγώ. Η νεκροψία θα δείξει. Σε φιλώ.

  18. Ίσως θα ‘ναι η μοναδική νεκροψία που θα δείξει αναγέννηση…
    Για δες!
    Αυτό είναι αποκλειστικό σου προνόμιο, γουισπεράκο.
    Γι’ αυτό σε χαίρομαι!
    Καλημέρα!

  19. Ναι ξερω, εγώ κι ο Φοίνικας.

    Αρκετά. Πάω για μπάνιο, να μαυρίσω κι άλλο• θα μου πείς πόσο ακόμα; μόνο δόντια και μάτια φαίνονται!

    Καλημέρα είπαμε;

  20. Θα σας πω μια ιστορία με “χάπι” εντ κάποια στιγμή σύντομα, ως προς το ρετρό εξώφυλλο, “δεν ακούω”: δεν ακούω δεν απαντώ!

  21. Γουισπεράκο, εσύ κι ο Φοίνικας θα κάνετε καλή παρέα… Δεν ξέρω, βέβαια, αν εγώ εννοώ το δέντρο… Γιατί το άλλο, παραπέμπει αλλού, σ’ εποχές πιο μαύρες κι από σένα!

    Καλά μπάνια, πάνω απ’ όλα!

  22. Ιστορία με “χάπι” εντ’ κάτι σε αναβράζουσα ιστορία μού ακούγεται… Ληστρική…

    Τώρα είναι που κι εγώ “δεν ακούω”, sexton μου!

  23. παρόλο που φαινομενικά υπάρχουν πιο σπουδαία πράγματα σ΄ αυτή τη σελίδα, επειδή μετά από όλες τις επιτυχίες και τις κατακτήσεις της ζωής, αυτό που απομένει είναι οι φίλοι και η ανθρώπινη σχέση, δεν μπορώ να μην πω ότι έσκασα στα γέλια ακόμα μια φορά με την “ψιθυριστή” συνομιλία σου με τον σκοτεινό τύπο, που είναι στα καλύτερα του. τί διάολο άλλα χαρτιά κρύβει? (πες, είμαι εχέμυθη). “ωραίες φοίνικες εχω…” που λέει κι ο κυριακάτικος πλανόδιος,άντε μετά βαίων και περικοκλάδων και στους δυό…

  24. Τί άλλο να πω ανηψιέ; Ότι είμαι περήφανος; Ότι είμαι πολύ, υπερβολικά χαρούμενος; Ότι ο τρελοθείος τα έλεγε και τα καρτερούσε όλα με λαχτάρα; Και τα ξαναλέει, και θα τα ξαναλέει, ξανά μανά, επειδή τα πιστεύει, και πιστεύει σε σένα. Να είσαι καλά, καλοτάξιδος και εμπνευσμένος… Άργησα να το πάρω χαμπάρι, συγχώρεσέ με…

  25. Μαρία, ωραία που συνεχίζεις το γέλιο που ήδη εγώ, φαντάζομαι κι ο ψίθυρος, έχουμε ρίξει αναστατώνοντας το σύμπαν, το δικό του ο καθείς!
    Σ’ ευχαριστούμε για τα ζαρζαβάτια που μας αφιερώνεις και εις το επανιδείν, βεβαίως-βεβαίως!

  26. Ναυτίλε, για το εξύφυλλο τα σέβη σου στην κυρία Γκανά οπωσδήποτε. Τα υπόλοιπα, οψόμεθα… Θα χαρώ ν’ ακούσω τη γνώμη σου, εννοείται. Εννοείται.

  27. Πήζουν τον Iούλιο, Δημήτριε, και μεταθέτουν εργασίες. Aν ξεπουλήσεις μέχρι το Σαβ/κο… κάτι γίνεται.

  28. […] O Iούλης είναι ο μήνας ο σκληρός·
    δρέποντας χρήματα από την πιστωτική,
    χώνοντας βαθιά το λυμασμένο χέρι του
    στην τσέπη του μεταφραστή […]

    T.S. Eliot (Για τη διασκευή: κύριος M.)

  29. Κύριε Μ., δε διασκευάζετε κι έναν Μπουκόφσκι για το καλό της ζέστης; Θα πέσουνε κεφάλια απ’ τον καύσωνα… Το βλέπω να ‘ρχεται!

  30. Εδώ γύρω θα ‘μαστε, Γιούλη μου. Εννοείται. Σ’ ευχαριστώ. Πολύ. Καλό κουράγιο με τη ζέστη, αν και ξέρω ότι φεύγεις συχνά-πυκνά γι’ άλλες πολιτείες, θαλασσινές!

  31. Tέρμα οι διασκευές. Aς δούμε τι έγραφε ο Tούρκος ποιητής Oρχάν Bελί στα Γράμματα προς τον Oκτάι. Mτφρ (αγγλικά): Mουράτ Nεμέτ Nεχάτ (1989)

    Ankara, 1/1/38
    10 A.M.
    Short of money
    I’m looking for a job.
    Nothing doing.
    If I weren’t in love,
    Maybe I wouldn’t wait
    For the day I’ll die for mankind.

  32. Pingback: Πάτησα το κουμπί για το κλιματιστικό και άναψε το ραδιόφωνο… « exwtico

  33. Δημήτρη σου εύχομαι καλή επιτυχία στο βιβλίο και στο καινούριο blog.Vam 33 απο την lifoland

  34. Το ‘ξερα ότι με μερικούς ανθρώπους, φίλους απ’ το διαδίκτυο [τι να κάνουμε, δεν είναι πάντα εφικτή η δια ζώσης επαφή], πάντα θα επικοινωνούμε. Έστω κι έτσι.

    Σ’ ευχαριστώ κυρίως επειδή ξανάρθες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s