Conversation Among the Ruins – Sylvia Plath

 

Μέσ’ απ’ τα προπύλαια του πολυτελούς μου οίκου περνάς αγέρωχα
με την άγρια μανία σου, αναστατώνοντας τα στεφάνια των καρπών
και τα υπέροχα λαούτα και τα παγόνια, σπαράζοντας το δίχτυ
όλης της ευπρέπειας που κρατά καθηλωμένο τον ανεμοστρόβιλο.
Τώρα, η πλούσια διάταξη των τοίχων έχει εκπέσει’ τα κοράκια κραυγάζουν βραχνά
πάνω στα φοβερά συντρίμμια’ στο ψυχρό φως
του θυελλώδους σου ματιού, η μαγεία τρέπεται σε φυγή
σαν τρομαγμένη μάγισσα, εγκαταλείποντας το κάστρο όταν οι μέρες εξουσίας καταρρέουν.

Κομματιασμένοι στύλοι περιορίζουν τη θέα του βράχου’
καθώς ίστασαι ηρωικός με το πανωφόρι και τη γραβάτα σου, εγώ κάθομαι
ήρεμη μες στον ελληνικό μου μανδύα και με την ψυχή μου μια μάζα μπερδεμένη,
ριζωμένη στο σκοτεινό σου βλέμμα, το έργο μοιάζει τώρα τραγωδία:
ποια καταστροφή σφυρηλατήθηκε στο διαλυμένο μας έχειν,
ποια ιεροτελεστία λέξεων μπορεί να ιάσει τον όλεθρο;

Μετάφραση: Δημήτρης Αθηνάκης

11 thoughts on “Conversation Among the Ruins – Sylvia Plath

  1. Through portico of my elegant house you stalk
    With your wild furies, disturbing garlands of fruit
    And the fabulous lutes and peacocks, rending the net
    Of all decorum which holds the whirlwind back.
    Now, rich order of walls is fallen; rooks croak
    Above the appalling ruin; in bleak light
    Of your stormy eye, magic takes flight
    Like a daunted witch, quitting castle when real days break.

    Fractured pillars frame prospects of rock;
    While you stand heroic in coat and tie, I sit
    Composed in Grecian tunic and psyche-knot,
    Rooted to your black look, the play turned tragic:
    Which such blight wrought on our bankrupt estate,
    What ceremony of words can patch the havoc?

    [Sylvia Plath, Collected Poems, 1956]

  2. Ceremony of words. Η μεταφυσική των λέξεων, το αντίδοτο στη μεταφυσική της δυστυχίας. Δουλειά σου είναι οι λέξεις που αφορούν τη ζωή. Τα συμπτώματα και οι θεραπείες τους. Απλά πράγματα, ακροβατικά.

  3. καλησπερα. βρηκα τελειωσ τυχαια το blog. μου αρεσε πολυ το ποιημα. μεσα απο τισ λεξεις ειδα να εμφανιζεται μια μουσικη και μια αισθηση πικρη και διαφανη. ειδα πρωτη φορα να γινεται μια τοσο πετυχημενη συζευξη δυο τοσο ανομοιων πραγματων. σαν οι λεξεις να μπλεχτηκαν με απομακρους ηχους και νοτες!

  4. Ομολογώ ότι δεν είμαι οπαδός της ποίησης αλλά το ποίημα αυτό ου άρεσε πολύ. Θα το αντιγράψω και επικολλήσω σε κάποιο μελλοντικό κείμενο, που έχω υπόψη, φίλτατε. Λίγο απαισιόδοξο είναι, πάντως, αν και νομίζω ότι η Σύλβια Πλαθ δεν φημιζόταν για την αισιοδοξία της.

  5. Ας ακροβατήσουμε, λοιπόν, Sexton μου, κι ας είναι καμιά φορά εν ου παικτοίς και θεαταίς…

    Δουλειά μας είναι το παρόν. Κι οι λέξεις του. Απλά πράγματα.
    Το μέλλον έρχεται [;]
    x

  6. Απόηχος, ήχοι, νότες, σύζευξη. Ωραία πράγματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας…

    Καλωσήρθατε, Έλενα.
    Εις το επανιδείν.

  7. Αγαπητέ περιούσιε, η ποίηση αν δεν είναι θρηνωδία, αν δεν είναι παρηγορητική (όπως κι αν…), αν δεν αποκαλύπτει κόσμους άλλους, έστω κατ’ επίφασιν -ή όχι- απαισιόδοξους σε σχέση με τον -πάλι κατ’ επίφασιν στα σίγουρα- χαρούμενο και τραλαλά τρέχοντα κόσμο, τότε τι;

    [Ερωτήματα παρεμπίπτοντα είναι αυτά;]

    Χαίρομαι που σας άρεσε το ποίημα, ειδικά ενώ δεν είστε, όπως λέτε, οπαδός τής ποίησης.

    Να είστε καλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s