And Ut Pictura Poesis Is Her Name – John Ashbery

Δεν μπορείς να το ξαναπείς έτσι πια.
Αν σκοτίζεσαι για την ομορφιά πρέπει να
Βγεις στην ανοιχτή θέα, στο σαφές,
Και να ξαποστάσεις εκεί. Βέβαια ό,τι παράξενο κι αν σου συμβεί
Είναι στο παιχνίδι. Το ν’ απαιτείς περισσότερα απ’ αυτό θα ’ταν παράξενο
Εκ μέρους σου, εσένα που ’χεις τόσο πολλούς θιασώτες,
Ανθρώπους που σε θαυμάζουν κι επιθυμούν
Να κάνουν πράματα για σένα, αλλά σκέφτεσαι
Ότι δεν είναι σωστό, που αν στ’ αλήθεια ήξεραν ποιος είσαι…
Αρκετά πια με την αυτοανάλυση. Τώρα,
Σχετικά με το τι να βάλεις στη ζωγραφική τού ποιήματός σου:
Τα λουλούδια είναι πάντοτε όμορφα, ειδικά τ’ αγριοστάφυλα.
Ονόματα αγοριών που κάποτε γνώρισες καθώς και τα έλκηθρά τους,
Οι φωτοβολίδες είναι μια χαρά – υπάρχουν ακόμα;
Υπάρχουν ένα σωρό άλλα πράματα της ίδιας συνομοταξίας
Όπως όλ’ αυτά που ανέφερα. Τώρα πρέπει κανείς
Να βρει μερικές σημαντικές λέξεις, και πολλές χαμηλών τόνων,
Μερικές που ν’ ακούγονται νωθρές. Με πλησίασε
Για ν’ αγοράσει το γραφείο της. Ξαφνικά ο δρόμος γέμισε
Μπανάνες και δαιμονιώδεις θορύβους από γιαπωνέζικα όργανα.
Μονότονες μαρτυρίες σκορπίστηκαν ένα γύρω. Το κεφάλι του
Κλειδώθηκε στο δικό μου. Γίναμε τραμπάλα. Κάτι
Θα πρέπει να γραφτεί για το πόσο αυτό σ’ επηρεάζει
Όταν γράφεις ποίηση:
Η υπέρτατη απλότητα ενός σχεδόν άδειου μυαλού
Που συγκρούεται με τις οργιαστικές, σαν του Ρουσσώ περικοκλάδες απ’ τον πόθο του να μεταδώσει
Κάτι ανάμεσα στις ανάσες, έστω και μόνο για χάρη
Των άλλων και του πόθου τους να σε καταλάβουν και να σ’ εγκαταλείψουν
Γι’ άλλα κέντρα μετάδοσης, έτσι που η κατανόηση
Μπορεί να ξεκινήσει, και κάνοντάς το αυτό ν’ ακυρωθεί.

Μετάφραση: Δημήτρης Αθηνάκης

Με μια προσεκτική διόρθωση απ’ τη Μαρία και μ’ ένα ευχαριστώ.

[Η υπογράμμιση στο ποίημα …δική μου]

11 thoughts on “And Ut Pictura Poesis Is Her Name – John Ashbery

  1. Thu can’t say it that way any more.
    Bothered about beauty you have to
    Come out into the open, into a clearing,
    And rest. Certainly whatever funny happens to you
    Is OK. To demand more than this would be strange
    Of you, you who have so many lovers,
    People who look up to you and are willing
    To do things for you, but you think
    It’s not right, that if they really knew you . . .
    So much for self-analysis. Now,
    About what to put in your poem-painting:
    Flowers are always nice, particularly delphinium.
    Names of boys you once knew and their sleds,
    Skyrockets are good—do they still exist?
    There are a lot of other things of the same quality
    As those I’ve mentioned. Now one must
    Find a few important words, and a lot of low-keyed,
    Dull-sounding ones. She approached me
    About buying her desk. Suddenly the street was
    Bananas and the clangor of Japanese instruments.
    Humdrum testaments were scattered around. His head
    Locked into mine. We were a seesaw. Something
    Ought to be written about how this affects
    You when you write poetry:
    The extreme austerity of an almost empty mind
    Colliding with the lush, Rousseau-like foliage of its desire to communicate
    Something between breaths, if only for the sake
    Of others and their desire to understand you and desert you
    For other centers of communication, so that understanding
    May begin, and in doing so be undone.

  2. Περισσότερο ένα κοφτό πεζό κείμενο παρά ποίημα θυμίζει αυτό. Ωστόσο, ο συγγραφέας επιτυγχάνει το σκοπό του μεταδίδοντας άμεσα τις εικόνες που επιθυμεί

  3. Λάκη, έχεις απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς είναι κι ένα απ’ τα βασικά στοιχεία της (αφηγηματικής πολλές φορές) ποίησης του Άσμπερυ…

  4. ο παράδεισος του ποιητή, που απειλείται να μετατραπεί σε κόλαση, με άλλα λόγια. είμαι ό,τι που γράφω ή γράφω αυτο που είμαι, με ερωτηματικό, που περιέχει -κατά πολίτικη κουζίνα- και το ερωτικό με την ναρκισσιστική έννοια. το υιοθετώ το ποίημα και στίς δύο γλώσσες του, δεν τον γνωρίζω τον Ασμπερυ, αλλά μ΄ αρέσει πάρα πολύ, παρόλο που δεν ξέρει κανείς τί και γιατί να γράψει μετά απ΄αυτό. και το do, συνηχεί και με άλλες καμπάνες -και όχι τηλέφωνα- από το άλλο ποστ, done – done, αλλά άλλαξαν οι εποχές, ο Χέμινγουει (for whom the bell tolls) έφυγε, το νόκια έρχεται :)
    (αλλά και πάλι στη πολίτικη κουζίνα ο “θάνατος” ερχόταν πάντα με ένα τηλέφωνο) Ασμπερυ και ξερό ψωμί,λοιπον, απ όποια πόρτα κι αν χτυπάει, καταπληκτικό τον βρίσκω.

    ό,τι γράφεται πεθαίνει, πρέπει να τόχω ξαναπεί εδώ, δεν έιναι και δικό μου, ενός καθηγητή

  5. σκόρπιες λέξεις, σημειώσεις από καιρό ξεχασμένες
    σαν τα φορεμένα ρούχα των διακοπών
    -βουναλάκι της αναποδογυρισμένης βαλίτσας-
    που αναστενάζουν θαλασσινή αλμύρα, αλκοόλ κι αντηλιακό
    και σκορπίζονται κάτω από τα ποδοπατήματα της επιστροφής
    πρώτα μπαίνουν οι μπανάνες στο πλυντήριο
    μπάσο τσιγάρο
    δαιμόνια χαμηλών τόνων
    επιθυμούν να γραφούν
    μέτα μαγειρεύεται η επικοινωνία που βρέθηκε στο άδειο ψυγείο
    σε ανοικτή θέα, μέχρι να δέσει το ποίημα
    σε ασήμαντη ζωγραφιά
    τότε, εκείνοι που (σε) θαυμάζουν θα πουν:
    “αυτό δεν είναι (πια) καλοκαίρι”.
    μα ό,τι και να (σου) συμβεί θα είναι ok…

    [κι ετσί σκορπια πρωινιάτικα θα το μαζέψω σε paste]

    καλό φθινόπωρο!
    -ξέρω κάτι χειμωνιάτικους τύπους που θα ξαναφορέσουν το φανελένιο χαμόγελο κάτω από το πουκάμισο!-

  6. …πιάνο που πέφτει από ψηλά
    να σε συναντήσει στον συμπυκνωμένο ορίζοντα…

    …ασπρόμαυρα δόντια στον ορυμαγδό των βημάτων

    οικεία συμφωνία

    Σας χαιρετώ, κύριε Αθηνάκη (μου)

  7. Ανηψιέ, ξέρω ότι με συγχωρείς όταν χάνομαι… Αλλά πάντα, κάπου τριγύρω είμαι, έστω σιωπηλός… Σε διαβάζω πάντα. The extreme austerity of an almost empty mind… Υψηλή φράση, υψηλή (όλη η) μετάφραση…Επιτέλους, διαβάζω τις “Ιστορίες ψυχοθεραπείας”. Θα επανέλθω…

  8. Μπαίνει ζόρικα, ανακατεμένα κι απλησίαστα το φθινόπωρο.
    Αυτό απ’ τη μια.
    Απ’ την άλλη, η ποίηση που γεννά ποίηση, που τη σκοτώνει φορές-φορές.
    Σαν τις ντάνες με τα ρούχα των διακοπών που δε θέλεις να τα πλύνεις.
    Αλλά το φθινόπωρο και ο χειμώνας αφήνονται σε ολόφρεσκες μυρωδιές.
    Καθαρές.

    Καμιά φορά -έτσι είναι, πώς να το κάνουμε- κοιτάς ένα γύρω και
    σκέφτεσαι ότι ένας καφές ποτέ δε φτάνει το πρωί.
    Όπως ποτέ δε φτάνουν οι ευχές.
    Όπως ποτέ δε φτάνουν οι λέξεις.
    Δουλειά μας είναι οι λέξεις. Πού να τις βρεις όμως;

    Μαρία, Immortal, Μαρσέλ, θείε, Ντάνα, εδώ είμαστε.
    Κι έχουμε ακόμα…
    Έχουμε…
    Ut pictura poesis.
    Κι η απαλλαγή της.
    Η απαλλαγή της…
    Κι η δική μας.
    Εννοείται.

    Σας ευχαριστώ έναν-έναν, μία-μία ξεχωριστά.
    Και όλους μαζί για την ομάδα.

    Κι όπως είπε στη χθεσινή, παράξενη συναυλία ο Σαββόπουλος (με τον Θ. Παπακωνσταντίνου) στο Λυκαβηττό:
    “Στο παιδί που κρύβεται μέσα σας, καλή σχολική χρονιά! Και στον Ινδιάνο που κρύβεται μέσα σας, καλή τύχη!”

    Στην υγειά μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s