[α]πορεία

Άνοιξε το στόμα και πάλεψε να μας καταπιεί.
Δεν το αφήσαμε, όμως, έτσι.
Όχι.
Το στόμα που έγινε χέρι και το χέρι που έγινε δράκος αιμοσταγής
σταμάτησε να βρυχάται μπρος στη μούρη μας.
Τώρα μόνον αέρας και αέρας και αέρας.
Τίποτ’ άλλο.
Κανείς ν’ αλλάξει την πορεία μας.
Ούτε ένα μικρό μικρό αγκαθάκι να καθίσει στο λαιμό μας.
Ελεύθερα τα χέρια μας και τα μάτια μας ζητούν τις ατέλειες.

Διαγωνιζόμαστε για το ποιος θα μαζέψει τις περισσότερες ατέλειες.

Ξεκινήσαμε λίγοι και τώρα είμαστε κι άλλοι και θα γίνουμε χιλιάδες,
πλήθος ατέλειωτο.
Πλίνθος.

Εμείς πάμε, δεν ταξιδεύουμε.

Διαλύονται οι πόλεις -δεν το βλέπεις;- στο πέρασμά μας
και
ένα χέρι δε μένει να χαιρετά, αφού κι αυτό το παίρνουμε μαζί μας.
Όλα.
Όλα.

Ένα δάκρυ όμως να κυλήσει και τρέχουμε να το μαζέψουμε τρεις.
Τέσσερις.
Χίλιοι.

Ας ήταν μόνο δάκρυα πεταμένα χάμω.
Αυτό είναι τα δάκρυα.
Το τέλος του χρόνου.
Ούτε χέρια χρειαζόμαστε πια.

Το στόμα
-ό,τι έχουμε και δεν έχουμε-
το χαρίζουμε μ’ αγάπη,
μ’ όλη μας την αγάπη,
στο δράκο που
θέλει να μας καταπιεί και να μας πάρει και να μας πάει.

Εμάς τους πεθαμένους των νεκρών.

__________

Η φωτογραφία από εδώ

5 thoughts on “[α]πορεία

  1. παράξενο το πως… όσο απλοποιείς τη γλώσσα,
    τόσο πιο κρυπτικά γίνονται τα νοήματα.
    ίσως γιατί αυτό που νιώθουνε όλοι είναι διαφορετικό στον καθένα.
    η πολυσημία της απλότητας.
    θα μπορούσα να σου πω χίλια πράγματα. θα σου τα πω κάποια άλλη στιγμή.

    για την ώρα, η γατούλα Τζόις -κρυμμένη κάτω από τον καναπέ-
    σού στέλνει χαιρετίσματα. της έχω μάθει ήδη κάποια κύρια ονόματα,
    κάτι σαν αλφαβήτα.

    να γράφεις.

  2. έχω ακούσει δεκάδες ορισμούς για την ποίηση, αλλά αυτό που έχω καταλάβειέίναι πως όταν το τραγούδι αυτό μπορεί να μπει σε χίλια στόματα, γινόμαστε τρεις και χίλιοι ΄δεκα τρεις, oh lord I want to be in that number, όταν ένα ποίημα με οδηγεί αβίαστα σε άλλα και σε άλλα, τότε προσωπικά το αντιλαμβάνομαι ως ποίηση. Εμείς οι πεθαμένοι των νεκρών, είναι πολλές οι ομάδες ανθρώπων που ανήκουμε, κι οι νεκροί κι οι θάνατοι, τόσοι πολλοί και αθέατοι (άηχοι ίσως) που μπορούμε να ακούσουμε αυτά τα τραγούδια να μας συνοδεύουν στην πορεία. για το ρυθμό, και για να θυμόμαστε ότι ζούμε, για να παίρνουμε κουράγιο. προσωπικά μου θυμισε πορεία προσφύγων, γι αυτό λέω ότι αυτό είναι ποίηση, η πορεία από το ατομικό στο συλλογικό, που δίνει νόημα και ιστορία στα λόγια καιδιάρκεια. συλλέκτες ατελειών και δακρύων, πολλοί και αποφασισμένοι, όπως όλοι που εχουν έρθει κατα μέτωπο με την απελπισία και βγήκαν Αλλοι.
    αυθαιρετώ, αλλά μ΄ άρεσε πολύ. και ίσως αυτοί που πιθανόν να τους άρεσε να μην το διαβάσουν και ποτέ, αυτοί που βρίσκονται πολύ μακρυά σε δρόμους τέτοιους, οι πρόσφυγες, οι πλάνητες, οι ακόμα πιο ανήμποροι. Ευχαριστώ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s