ας πεθαίνει πάντα ο φασισμός

17nov1973

Κωνικός Νοέμβρης – Έκτωρ Κακναβάτος

[…]

Εσύ πηγαίνοντας κατά τα Πατήσια ή ετούτο:
πόσες μέρες ακόμη του μένουνε του ήλιου;
Τα τανκς μεταδοτικά δισύλλαβα άνοιγαν δρόμο
του βροντόσαυρου, καταμεσί οδόφραγμα
κωνικός Νοέμβρης,
μετρούσες, πάλι ακέφαλο έψιλον πετρωμένο ήτα
το άλφα πολτός από τον φάλαγγα,
Στο στενό τι ήθελες μ’ εκείνη την αφίσσα
εσύ ένας σκύλος σε στάση εμετού;
Σου είπα μη από τα φαρμακεία τους μην περνάς
σου τη στήνουν πάλι ούθε κι αν περάσεις
πρόσεχε πού πατάς πρόσεχε τις πρόκες,
εσένα το λέω με την ουρανομήκη ανεμόσκαλα
φωλιά του πυρετού, ερωδιέ,
με τα βροντώδη τσόκαρα.

(από τη συλλογή Οδός Λαιστρυγόνων, Κείμενα, Αθήνα 1978)

* * *

H γκαμήλα θυμάται – Ηλίας Γκρής

Τώρα ξέρω πως δεν ήταν να κερδηθεί εκείνος ο αγώνας. Και αν έγινε η ζωή αγγέλου ανάσα χτυπημένη απ’ το κεντρί του σκορπιού, μην ξεχνάς τριακόσια παιδιά ήταν και αγρύπνησαν τραγουδώντας στο γρασίδι του ήλιου, και κάποιοι μας είπαν προβοκάτορες. Δεν είδαν τα ελάφια, τη φωνή τους δεν άκουσαν.

Και την επαύριο, βγήκαν στο προσκήνιο με θαυμάσια πρόσοψη τα κουμάσια.

(από τη συλλογή Η Έφεσος των αλόγων, Δελφίνι, Αθήνα 1993)

* * *

Τα ποιήματα προέρχονται απ’ το σημερινό φύλλο της Αυγής

7 thoughts on “ας πεθαίνει πάντα ο φασισμός

  1. δημήτρη
    Σε μια “αντιηρωική” εποχή
    ας βρούμε τρόπους
    να φράξουμε την νοσταλγία
    τις μεγαλοκρουσίες και τα άσματα
    και να προβάλουμε
    έναν νέο “ηρωισμό”
    με πρόσωπο ολόδροσο

    την συμπάθεια μου
    δημοσίευσα κάτι σχετικό με την ημέρα

  2. τα “κείμενα” τα θυμάμαι, σε σακκούλες καμουφλαρισμένες, με κάτι σαν Χόντο της εποχής. ένα πρωί με την πρώτη ερζάτς ελυθεροτυπία,που παραχωρήθηκε πριν από τον Ιωαννίδη. στο μικρό ακόμα Κέδρο,στη στοά. άκοπα, και ζεστά. τότε που το βιβλίο λειτουργούσε παράλληλα με τους πολύγραφους, σαν προκύρηξη. έτσι την γνώρισα την ποίηση. ωραία “αυγή”, τότε που μαθητεύσαμε σ΄ αυτή τη συνομωσία

    ωραίο lay out, για να προσγειωθούμε

  3. Ελένη, ας βρούμε τρόπους.
    Κι ας βγούμε απ’ αυτούς καλύτερα οπλισμένοι.
    Τ’ ολόδροσο πρόσωπο του “ηρωισμού”, δεν μπορεί, όμως, να ‘χει και μια δόση απ’ αυτή τη φραγμένη νοσταλγία. Έτσι, για να μείνει μόνον ο νόστος και να χαθεί το άλγος.

    Καλημέρα.

  4. Ας προσγειωθούμε. Γενικά. Κι ας είναι να φανερώνουμε τα κείμενα (χωρίς εισαγωγικά πια) και να σκεπάζουμε τις σακούλες του Hondos αυτής της εποχής.

    Γεια σου, Μαρία.
    Γεια σου.

  5. και βέβαια έχω κάνει μια λάθος αναφορά, αφού τα “κείμενα” που αναφέρομαι είναι άλλα, και όχι η συγκεκριμένη συλλογή.(τα “κείμενα” και τα “νέα κείμενα” ήταν από τις πρωτες ανθολογίες από πεζά και ποιήματα που δεν θα προκρίνονταν απο τη λογοκρισία, και μια μορφή “αντίστασης” που παιρνόταν τόσο πολύ στα σοβαρά από τον “αμαχο πληθυσμό” που τα πετάξαμε στα σκουπίδια ή τα κάψαμε μετά την 25η Νοεμβρίου). Εξ ου και δεν υπάρχουν τώρα για να επιβεβαιώσω. Βλακεία, αφού εκτός από την χρονολογία, καταγράφονται και γεγονότα κατοπινά!
    (σπεύδω να διορθώσω επειδή εδώ συχνάζουν και “νοσταλγοί”, όχι του πνευματος της εποχής και της ανατροπής αλλά της απολυταρχίας που το δημιούργησε). καλημέρα

    υ.γ. και τώρα υπάρχει η ίδια και καλύτερη μαγιά, απλά η εισβολή στο άσυλο των νέων δεν γίνεται με άρματα, η εξουσία προσπαθεί να τους πείσει να το παραχωρήσουν εκ των προτέρων με τη μορφή reality, κατανάλωσης και τρομολαγνελιας για το μέλλον και την επιβίωσή τους. και την ελευθερία τους.

  6. Το “υ.γ.” της Μαρίας είναι για να βάζεις δεκαπέντε υπογραφές από κάτω.

    Τα σέβη μου και τα φιλιά μου, Εαρινή και Μαρία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s