χωρίσεμεις

xwrisemeis_athinakis_cover

Α υ τ ά . . .

20 thoughts on “χωρίσεμεις

  1. Ήρθα για τα “επίσημα” συχαρίκια!

    Μπράβο Δημήτρη μας!

    Καλοτάξιδο κι από εμένα, από τα βάθη της καρδιάς.

    Φιλί κι αγκαλιά

  2. άντε ντε! τόσο καιρο περιμενα…!
    χαιρομαι πολυ
    και στελνω τα φιλια μου!
    Immortal Junkie

  3. Τώρα εγώ τι να πω;

    Μ’ ένα “Αυτά…” πήγα να “καθαρίσω”, αλλά ποτέ δε φτάνει. Όσο κι αν θες, ποτέ δε φτάνει.

    Μέσα σ’ όλ’ αυτά, εγώ, εσύ, αυτός, αυτή, αυτό, (χωρίσ)εμείς, εσείς, αυτοί, αυτές, αυτά.

    Αν πω ότι δεν ανατριχιάζω από τη συγκίνηση, θα μεγαλώσει η μύτη μου. Κι αν μεγαλώσει η μύτη μου, ο μέσα μου ξυλοκόπος θα βγει να με δαγκώσει.

    Σκύβω πάλι το κεφάλι μου και φεύγω.

    Σας φιλώ όλους κι έναν-έναν, μία-μία χωριστά.
    Όπως ξέρουμε.

  4. Δημήτρη, δουλειά σου είναι οι λέξεις και δουλειά σου είναι οι άνθρωποι. Κάποιοι βρίσκονται αδιαπραγμάτευτα δίπλα σου καθ’ όλη την, κατά τ’ άλλα, μοναχική διαδικασία της “εξόρυξης”.

    Η Τζόυς χορεύει όπως ξέρει να χορεύει αυτή… γύρω από μια λάμπα.

    Νάχει το “χωρίσεμεις” ένα υπέροχο ταξίδι.

    Αγκαλιά

  5. [Θυμάσαι εσένα στο ποστ της 11ης Μαΐου;
    Έτσι είναι. Κάπως έτσι. Έτσι.
    Εσύ – ξέρεις. Εκείνη την απάντησή σου θα την έχω πάντα στην τσέπη μου – δίπλα στον αναπτήρα μου. Πάντα.]

    Να μου φιλήσεις γλυκά, ολόγλυκα την Τζόυς. Αυτή ξέρει και καταλαβαίνει τα πάντα. Και να της σκουπίσεις τα ματάκια. Αυτά που σε κοιτούν σαν άνθρωποι σαν κλείνεις την πόρτα.
    Όποια πόρτα. Σαν όποιον άνθρωπο.

    Εδώ.
    Έτσι ή αλλιώς. Έτσι και αλλιώς.
    Εδώ.

  6. καλοδιάβαστο.
    να μπει και να ριζώσει
    σε μάτια και σε καρδιές
    που ξέρουν να βλέπουν
    και να αγαπούν.

    άλλωστε…”ανθ’ ημών η αγάπη”

  7. O Δημήτρης κίνησε ενα πρωι να κανει το δικό του δρομο. Τον βρηκε ανηφόρα λακουβατη και συνεχισε. Γεματη ανθρωπους και καταστάσεις. ΚΑθε ενας, μια λακουβα, διπλα απο ενα ποτηρι νερο. Καθε δυο μια βεβαιοτητα μεταμορφωμένη σε μολύβι. Καθε εναμισι μολύβι, μια ιστορία. Στην κορυφή τον μαστουρωσε ο αραιος αέρας, και η ιλιγγιώδης θεα του χρόνου – που ποτέ δεν είναι χρόνος. Και μες στη γλυκιά του τη μαστούρα έστυψε της ακατέργαστες αυτές ιστορίες και μάζεψε όλο το απόσταγμα σε ενα μικρό μαύρο μπουκαλάκι. Στο καπάκι του μπήκε ένα μαύρος άνθρωπος με το ένα πόδι σε ένα αναποδο πορτοκαλί ερωτηματικό. Χωρισαυτούς δε γίνεται, αλλά μόνος σου βάζεις τα σημεία στίξης. Κι αφήνεις σελίδες λευκές, καθρέφτες της ψυχής, που περιμένουν [γράμματα-είδωλα] για να δείξουν. Και μέσα σε αυτές ο Δημήτρης είδε τον Αθηνάκη, με το χαμόγελο αυτού που κατέβηκε μια κατηφόρα.

    Αντε ψηλέ, πάμε για άλλα τώρα!

    :) :*

  8. Τους διαλόγους που ανοίγει ο νταρκ γουίσπερ με τα ποιήματά σου, τους ΦΘΟ-ΝΩ! (περισσότερο κι από τα ποιήματα)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s