Θα ξανάρθεις στην πλατεία Κεχαγιά της Άμφισσας

 

Τιμής ένεκεν στον καφετζή του καφενείου της πλατείας Κεχαγιά στην Άμφισσα· του καφενείου που γνώρισε μεγαλεία και δόξες με τα περιφερόμενα μπουλούκια ηθοποιών και στο οποίο γυρίστηκαν σκηνές από τον “Θίασο” του Θ. Αγγελόπουλου· το Σαββατοκύριακο ήμασταν εκεί –

ΤΟ ΒΗΜΑ – Ο συνδικαλιστής που έμεινε στο 80, της Λώρης Κέζα – BHMagazino – Βλέμματα

“Aποτελεί πολιτική χυδαιότητα να ανασύρονται από το παρελθόν τα ινδάλματα του Νίκου Φωτόπουλου. Για πόσα χρόνια ακόμη θα του κοπανάνε ότι υπήρξε μέγας θαυμαστής του Ακη Τσοχατζόπουλου, ότι τον έκρινε αρκετά άξιο ώστε να ηγηθεί του κόμματος, της χώρας – γιατί όχι και του πλανήτη; Θα αναρωτηθεί κανείς, μα δεν έβλεπε τι συνέβαινε στο περιβάλλον του Ακη; Αφού ο Νίκος Φωτόπουλος δεν βλέπει αυτά που συμβαίνουν δίπλα του, μέσα στην παρέα των συνδικαλιστών που διώκονται όλοι μαζί, ποινικά, για φάγωμα δημοσίου χρήματος. Βλέπει μόνο όσα τον συμφέρουν και όταν δεν τα βλέπει απλώς τα επινοεί.

Ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού έστησε πριν από λίγες ημέρες ένα ακόμη θεατρικό δρώμενο, με κεντρικό πρωταγωνιστή τον ίδιο. Παρουσίασε έναν κατάλογο επιφανών ανδρών, αλλά και εταιρειών που, σύμφωνα με τις καταγγελίες του, δεν πλήρωσαν το χαράτσι των ακινήτων μέσω λογαριασμού ρεύματος. Υπονόησε και επινόησε ότι υπήρξε πολιτικός δόλος χωρίς να συνοδεύει τα λεγόμενα με τεκμήρια. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αποκαλύψεις του ήταν ψεύτικες και συκοφαντικές. Το έχουν εμπεδώσει ακόμη και τα νήπια ότι οι καταβάλλοντες ενοίκια δεν χρωστάνε τέλος ακίνητης περιουσίας. Αυτό πάει απευθείας στον ιδιοκτήτη.”

ΤΟ ΒΗΜΑ – Ο συνδικαλιστής που έμεινε στο 80 – BHMagazino – Βλέμματα.

Ευτυχία Παναγιώτου | exwtico

“το φτερούγισμα κάθε πτηνού

θα σε σώζει από σένα;” *

Η προβολή με σκιές από σμήνη πουλιών, που τιτλοφορείται Swarm είναι έργο της Άννας Λάσκαρη. Από την έκθεση The Symptom Projects_Στα όρια του μαζί, που πραγματοποιήθηκε στην Άμφισσα.

* Ο στίχος ανήκει στην Κλεοπάτρα Λυμπέρη (Το ρήμα πεινάω, εκδ. Άγρα, 2001, σ. 18)

View original post

Η Χρυσή Αυγή γράφει στο γυαλί, του Ανδρέα Πετρουλάκη | ΘΕΜΑΤΑ | Protagon

Η Χρυσή Αυγή γράφει στο γυαλί | ΘΕΜΑΤΑ | Protagon.

 

«Σαν τις αθλητικές ειδήσεις στο τέλος του δελτίου ειδήσεων έχει γίνει το απαραίτητο  καθημερινό δεκάλεπτο της Χρυσής Αυγής στα κανάλια. Στο τέλος θα αποκτήσει και σπόνσορα, ίσως την ένωση μικροπωλητών ή άλλη κατηγορία επαγγελματιών που δοξολογούν τους φασίστες που τους απαλλάσσουν από τον ανταγωνισμό με τους αλλοδαπούς (που μπορεί να έχουν και νόμιμες άδειες- οι ίδιοι βέβαια κόβουν κανονικά τις αποδείξεις τους και απασχολούν μόνο νόμιμους, ασφαλισμένους μετανάστες).

Και οι πονηροί χρυσαυγίτες από νωρίς κατάλαβαν την προθυμία των καναλιών να  ανταποκριθούν ασμένως στην προβολή της πραμάτειας τους (άγρια θεαματική βία) και ανταπέδωσαν. Έκαναν τους εαυτούς του τηλεοπτικό προϊόν και εξασφάλισαν καθημερινό σόου για τα δελτία και  καθημερινή δωρεάν prime-time διαφήμιση για τους εαυτούς τους.

Σαν να τους βλέπεις να οργανώνουν το business plan. Σήμερα θα βαρέσουμε σε αυτήν τη λαϊκή, αύριο σε αυτό το πανηγύρι, μεθαύριο σε αυτήν τη γειτονιά, την Τετάρτη θα στήσουμε επεισόδιο στη Βουλή, την Πέμπτη διαφημιστικό χάπενινγκ διανομής τροφίμων στο Σύνταγμα (όπως κάτι εταιρείες που μοιράζουν τυράκια στα σούπερ μάρκετ για να προωθήσουν το προϊόν τους), Σαββατοκύριακα εξόρμηση στην επαρχία. Για την εικόνα έχουμε δικό μας camera man, στέλνουμε στα κανάλια μονταρισμένα πλάνα ακόμα και από τις συνεδριάσεις τους Κοινοβουλίου – τίποτα στην τύχη. Κοντινά στα μπράτσα και τον πυρετό στο μάτι.

Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι σταθμοί. Τα πλάνα προβάλλονται δεκάδες φορές, οι λαμπεροί (στο κρανίο) πρωταγωνιστές απαγγέλλουν το ίδιο ρατσιστικό ποίημα, το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Η διαφήμιση της βίας, η εξοικείωση με το φασισμό, η επισημοποίηση του περιθωρίου. Νομίζουν  ίσως ότι αν τους καλέσουν στις εκπομπές και τα παράθυρα  μαζί με τους συνηθισμένους προσκεκλημένους τους θα τους αποστομώσουν. Θα τους αντιμετωπίσουν με επιχειρήματα, θα θριαμβεύσει ο λόγος και οι ιδέες και οι αψεγάδιαστοι δημοσιογράφοι θα προσφέρουν υπηρεσίες στη Δημοκρατία. Πλάνη. Πώς θα ανταλλάξεις επιχειρήματα με ανθρώπους που το μίσος τούς έχει τσιμεντώσει το μυαλό; Ασύμπτωτες κουβέντες, παράλληλοι μονόλογοι (ουρλιαχτά), το target group του καθενός είναι διαφορετικό και ο καθένας απευθύνεται μόνο στο δικό του. Μπορείς να κάνεις διάλογο με μία αγέλη λύκων ότι δεν δικαιούται να σε φάει;

Η εξέλιξη προδιαγεγραμμένη. Βήχει ο Παναγιώταρος στο BBC; Παθαίνει πνευμονία όλη η μεσημεριανή και βραδινή ζώνη. Παραληρεί η κυρία του Μιχαλολιάκου; Μονοκαλλιέργεια οι σοφίες της (επικρινόμενες με επιχειρήματα, βεβαίως) στα ηλεκτρονικά μέσα. Βγάζει τα μπράτσα του  στο σεριάνι ο Κασιδιάρης; Επί ένα 24ωρο θα ακούς και τις εμβριθείς απόψεις του. Και είναι λάθος.

Είναι άλλο πράγμα να μην αποκλείεις την Χρυσή Αυγή από τα μέσα, άλλο πράγμα η απαραίτητη ενημέρωση και ανάλυση για τη δράση της και άλλο να στήνεται ένα ατέλειωτο νταβαντούρι, ένα τηλεοπτικό ριάλιτι με κάθε αφορμή που (ανελλιπώς) σου προσφέρει. Η δοσολογία και ο τρόπος κάνουν όλη τη διαφορά. Όταν φτάνεις να βλέπεις συχνότερα τον Καραϊσκάκη από τον Σαμαρά και τον Παναγιώταρο από τον Σόιμπλε, ξέρεις ότι ούτε τα καταρρέοντα κανάλια έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους.»

Beyond the Circle of Hell: Francine Prose on Junot Díaz | The New York Review of Books |

«When his first short-story collection, Drown, was published in 1996, Junot Díaz was hailed as a writer who spoke to his readers from a world, and in a voice, that had never before appeared on the page. No one else had conveyed, with quite such immediacy, the experience of Dominican-Americans inhabiting two countries and two cultures without feeling entirely at home in either. No one had made us so acutely aware of the fact that, for a large segment of our population, immigration is not a singular event but a way of life involving travel to and from the homeland, journeys with the power to reawaken all the anticipation and terror of the initial departure. […]»

via Beyond the Circle of Hell by Francine Prose | The New York Review of Books.

Should liberals vote for Obama? | New Statesman

«[…] American conservatism has tended to view liberalism as illegitimate. The Republican Party doesn’t listen to its own social libertarians. Why would a President Romney listen to liberals? Better to vote for a president who will listen, then hold his feet to the fire. To do that, activists need to radicalize the Democratic Party’s base.»

via Should liberals vote for Obama?.

[Προβολείς] Η δικτατορία των επιθέτων | Μιχάλης Τσιντσίνης

Δεν μιλάμε πια. Ξεχάσαμε – αν μάθαμε ποτέ – να μιλάμε. Ανταλλάσσουμε άναρθρα αναθέματα. Στους γορίλλες απαντάμε με μυκηθμούς και στους σκύλους με γαβγίσματα.
Στο προσχεδιασμένο «ξέσπασμα» της Ζαρούλια περί «υπανθρώπων», ο λογοτέχνης βουλευτής δεν χαραμίζει τους συλλογισμούς του. Tης απαντά ότι «την αγαπά επειδή είναι φιλόζωος» (sic). Ωμότητα στην ωμότητα. Οδούς αντί οδόντος.

Στη συμπάθεια που εξέφρασε ο Γαϊτάνος για τον «τσαμπουκά» των χρυσαυγιτών, η φιλελεύθερη κι αριστερή πρωτοπορία απάντησε στα social media μόνο με κατινιές. Εκτός από τις κακιούλες για το μέικ-απ του αοιδού, δεν είχε τάχα τίποτε άλλο – πιο πολιτικό – να αντιτάξει;

Ετσι όμως μιλάμε πια. Με ουστ και μονοσύλλαβα. Με λέξεις σαν φτυσιές. «Οι ΔΗΜΑΡίτες είναι Χρυσαυγίτες», γρυλίζει έτερος λογοτέχνης. Το υβρεολόγιό του επιβεβαιώνει ότι, όπως ο πολιτικός λόγος, έτσι και η ελληνική πρόζα πάντα έπασχε από κατάχρηση επιθέτων: οι άλλοι είναι «επικίνδυνοι, θλιβεροί, τρισάθλιοι, γελοίοι». Αυτή η γλώσσα εξορίζει τα ουσιαστικά. Και είναι γλώσσα κοινή. Εκστομίζεται και στην άλλη όχθη. Τη χρησιμοποιεί και ο Πάγκαλος για να αναθεματίσει  τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης μονοκόμματα ως «γελοίο».

Αυτή είναι η γλώσσα στο Ράιχ των επιθέτων. Κανείς δεν είναι ικανός να ακούσει ή να αρθρώσει μια πρόταση επέκεινα του «ρε». Ακόμη και η συνηγορία υπέρ της δημοκρατίας εκφέρεται ως εμφυλιακό παραλήρημα: με τις απλουστεύσεις, τα στερεότυπα και τα καλιαρντά του μίσους.

Πώς να πείσει κανείς γι’ αυτή τη δημοκρατία; Πώς να μιλήσει όταν του λείπουν τα ουσιαστικά; Μιλάει πια μόνο για να σιχτιρίσει. Μιλάει μόνο χρυσαυγίτικα.

via [Προβολείς] Η δικτατορία των επιθέτων.