Κραυγές και Ψίθυροι | Δημήτρης Αθηνάκης, Αποστόλης Αρτινός

Το συμβάν της χρεοκοπίας μιας χώρας έχει κάποιο νόημα στο βαθμό που επανοηματοδοτεί τα πράγματα. Μια ρηξιγενής διαφορά που αποκαλύπτει έναν άλλο ορίζοντα, ένα καινοφανές πεδίο ζωής, όπου τίποτε από τα παρελθόντα δεν μπορεί πλέον να μείνει το ίδιο. Οι πολιτικές, οι ριζοσπαστικές πολιτικές, στην καινοτόμο αυτή αλήθεια δοκιμάζουν και τις αντοχές τους.

Ριζοσπαστικό θεωρούνταν πάντοτε αυτό που διατίθεται στην προσδοκία του νέου, στον ανησυχαστικό του ορίζοντα. Μια καινοτόμος χειρονομία μέσα στον κόσμο, μια πρωτοποριακή κίνηση, δηλαδή μια περιθωριακή κίνηση, που δεν συντονίζεται τόσο με τη συνισταμένη των συμφερόντων μιας κοινωνίας, όσο με μια λανθάνουσα, ασυνείδητη, λαϊκή προσδοκία.

Οι σημερινές ιδεοληπτικές αγκυλώσεις της κομμουνιστογενούς αριστεράς, οι λαϊκιστικές εξάρσεις της, οι μεροληπτικές καθηλώσεις του πολιτικού της λόγου διαγράφουν ένα ζοφερό, ασφυκτικό και αδιέξοδο περιβάλλον, που αδυνατεί να εντοπίσει τα ζητήματα των καιρών, να τα διαγνώσει και να αναζητήσει τις λύσεις τους.

Στο πολιτισμικό περιβάλλον της Αριστεράς, η ιδεολογική οπτική ήταν και η μόνη οπτική θέασης του κόσμου. Η πραγματικότητα των πραγμάτων εντοπιζόταν έτσι μόνο στην εκκεντρικότητα του ιδεολογικού λόγου. Ακόμη και καταστάσεις εξόχως πραγματικές, όπως η χρηματοδοτική αδυναμία μιας χώρας, για παράδειγμα, δεν γίνεται αντιληπτή παρά μόνο στο καθεστώς μιας ιδεολογικής εξάρνησης. Η εκτακτικότητα, έτσι, της κατάστασης δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή, όπως κι αυτό το αριθμητικό μέγεθος του χρέους. Ο Μαρξ μετρούσε αριθμούς, αλλά εδώ δεν αναγνωρίζεται η πραγματικότητά τους. Μια αντιεπιστημονική λοιπόν, απόλυτα αντιμαρξική, μυθολογική διαστροφή, που αδυνατεί να αναγνώσει τους συμπτωματολογικούς θριάμβους των ημερών μας, παραδομένη σε μια μετασοβιετική, ιδεολογική ειδωλολατρεία. Μια γλώσσα αυτιστική, καθηλωμένη στις ιστορικές της απολήξεις, που έχει αποστερηθεί κάθε δυνατότητα ποιητικής αποτελεσματικότητας. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Μέσα στην αιχμηρότητα αυτή, η σύγχρονη ριζοσπαστικότητα οφείλει να είναι η ριζοσπαστικότητα της μετριοπάθειας και του διαλόγου. Μια πολιτική που θα διανοίγει ένα χώρο δεξίωσης και όχι αποκλεισμού και κατακερματισμού. Η καθαρότητα, σ’ αυτό το μεταιχμιακό στάδιο της Ιστορίας,  δεν εντοπίζεται τόσο σε ιδεολογικές δοξασίες, όσο στην καθαρότητα μιας επιθυμίας, μιας διπλής μάλιστα επιθυμίας κατανόησης, αυτής του παρόντος και των επερχόμενων. Ένας ριζοσπαστισμός που οφείλει να εντοπίζεται στην τοπική του διαλόγου και όχι, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει και σε ένα πρόσφατο κείμενο του ο Σεβαστάκης («Ενθέματα», εφ. «Αυγή», 27/10/2013), σε μια κενή πόζα ριζοσπαστισμού. Η μετριοπάθεια αυτή δεν είναι, σε καμιά περίπτωση, μια αποϊδελογικοποιημένη, εκπτωτική συνθήκη, αλλά μια εσωστρεφής κίνηση κατανόησης ενός αδιανόητου που σήμερα υπερέχει. Μια κίνηση δηλαδή απόλυτα μαρξική.

Οι ρεαλιστικές προσεγγίσεις της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, δάνειο αυτές της φιλελεύθερης κουλτούρας, διασώζουν, έτσι, μια μοναδική δυνατότητα για την πολιτική, τη δυνατότητα της ποιητικής της δράσης μέσα στο απονεκρωμένο σώμα του κοινωνικού. Η κίνηση αναγκαστικά θα διαγράψει τα πρώτα της βήματα στο περιθώριο του κατεστημένου λόγου, μια και θα είναι μια κίνηση ανάνηψης και εγρήγορσης, καταστάσεις δηλαδή απωθητικές σʼ ένα ήδη δοκιμαζόμενο σώμα.

Από τη μέρα, έτσι, που οι 58 δημοσίευσαν την έκκλησή τους για τη σύγκλιση της Δημοκρατικής παράταξης, οι (αρνητικές) αντιδράσεις δεν έπαψαν να εντάσσονται στο γνωστό γαϊτανάκι των τελευταίων ετών: λαϊκίστικα αντανακλαστικά, απώθηση κάθε εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος και ιδεοληψίες μιας μετασοβιετικής μελαγχολίας. Οι όροι της πολιτικής κουβέντας σε οριακές εποχές, όπως αυτή που διανύουμε, εξακολουθούν να μπλέκουν το συναίσθημα με τις πραγματικές ανάγκες, τους πραγματικούς αριθμούς και, φυσικά, τις πραγματικές συνθήκες. Το πραγματικό, για άλλη μια φορά, θα μείνει αδιάγνωστο.

Είναι μάλλον προφανές ότι οι αριθμοί, αν και λένε συνήθως την αλήθεια ή μια κάποια, εν πάση περιπτώσει, αλήθεια, δεν είναι πάντοτε και ο οδοδείκτης των λύσεων. Το αντεπιχείρημα εδώ είναι το ευτελισμένο ―πολλάκις και πανταχόθεν― ευφυολόγημα το «με κέντρο τον άνθρωπο». Ο προσανατολισμός του σωτηριολογικού πολιτικού λόγου καταντά μονότονος ωστόσο εδώ: κέντρο ο άνθρωπος, απροϋπόθετα, χωρίς να συζητώνται τα ερωτήματα: ποιος άνθρωπος, σε ποιο κέντρο, σε ποιες συνθήκες, σε ποιο μέλλον. Η Αριστερά, για άλλη μια φορά, αδυνατεί να αντιληφθεί το παρόν της.

Βέβαια, όλοι οι σωτήρες του κόσμου επικαλούνταν μονίμως το συναίσθημα ή το βαθύ ένστικτο εκείνων που ήθελαν να φέρουν με το μέρος τους. Οι λέξεις που χρησιμοποιούσαν έκρυβαν πάντοτε το στόχο ενός καλά κρυμμένου θυμικού που, εντωμεταξύ, είχε ξεχαστεί και βαθιά θαφτεί στην πρότερη, εύκολη εν πολλοίς, καθημερινότητα. Ακόμη και οι αναφορές στην πραγματικότητα (συνθήκες, ανάγκες, αριθμούς) είχαν πάντοτε μέσα τους μια συναισθηματική επίκληση και ένα επιφανειακό επίπεδο αντιμετώπισης των καταστάσεων μέσα από ένα ψευδεπίγραφο «εμείς σας αγαπάμε». Μια επίκληση συναισθήματος, που μάλλον δεν φτάνει από μόνο του.

Κι όμως, η σωτηρία, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, πάντοτε ερχόταν είτε ως μάννα εξ ουρανού είτε ως πολλαπλασιασμένα ψάρια ή ως περαιτέρω καταστροφή. Ειδικά σε εποχές όπου η απελπισία βρισκόταν στο ζενίθ της, ο στοχευμένος στο συναίσθημα λόγος ήταν μια διέξοδος από το ανυπέρβλητα δύσκολο σήμερα. Οι φωνές της λογικής, σε κάθε τέτοια περίπτωση, θάβονταν βαθιά, περιθωριοποιούνταν ή ακούγονταν ως γραφικότητες, τη στιγμή που, υπό άλλες συνθήκες, γραφικοί χαρακτηρίζονταν όσοι δραπέτευαν από το λογικό (με εισαγωγικά ή χωρίς).

Το «λογικό» ήταν, κατά κανόνα, η κυριαρχία των πολλών, το γενικό «ναι» ή το γενικό «όχι». Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, το λογικό (πάλι: σε εισαγωγικά ή χωρίς) το βαφτίζει η πλειονότητα, ο μέσος όρος. Άρα, πρέπει να ξαναδούμε τους όρους από την αρχή, να ξαναβαφτίσουμε το λόγο μας, να δούμε και πάλι τις συνθήκες ερμηνεύοντάς τες. Η ερμηνεία δεν μπορεί να είναι απόλυτη, αλλά μπορεί να είναι κοντά στην πραγματικότητα. Κοντά στα απτά δεδομένα.

Σήμερα, ο κυρίαρχος λόγος είναι κατά βάση συναισθηματικός και μάλιστα μιας ιδεοληπτικής εκφοράς. Προφανώς, η πρώτη αντίδραση σε κάτι που φαντάζει αναπόδραστο θα είναι τέτοια, κανείς δεν αμφιβάλλει. Η πολιτική απάντηση όμως ποια πρέπει να είναι; Ένα σχέδιο εναλλακτικής πολιτικής ή μία θολή καταδίκη τού κατά βούλησιν τέρατος; Κι ενώ λοιπόν έχουμε παντού γύρω μας να παλεύει ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, δεν βρέθηκε κανείς, σ’ αυτό τον πυρετό των ημερών, να συγκεράσει το ένα άκρο (λογική) με το άλλο (συναίσθημα).

Αυτό εμείς το βρήκαμε ―επιτέλους!― στο φρέσκο κείμενο των 58. Μια προσπάθεια να βρεθεί η μέση λύση μεταξύ του άγριου πραγματικού και της άγριας αντιμετώπισής του. Το βλέπουμε σαν μια προσπάθεια να έρθει πιο κοντά η λογική με το συναίσθημα και να ξαναϊδωθεί η πραγματικότητα ως εσωτερική ανθρώπινη ολότητα: λογική και ευαισθησία.

Είναι μια προσπάθεια να εντοπιστεί και να ξεπεραστεί το μείζον: εκεί που η πολιτική στόχευσε την καρδιά του αμήχανου, εξαιτίας της γενικευμένης κρίσης, συλλογικού φαντασιακού, προσπαθώντας να το φέρει στο δρόμο της ιδεολογικοποίησης του συναισθήματος, και ωθώντας το στην πλήρη απονέκρωση της πολιτικής και ρεαλιστικής κριτικής του ικανότητας, εκεί ακριβώς έρχεται το καινούργιο: στην αντιμανιφεστοποίηση της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, μέσα από ένα λόγο που αποτελεί μείγμα ρεαλιστικού οράματος και παγιωμένου πραγματισμού. Να τελειώνουμε, δηλαδή, με τις κραυγές και να περάσουμε στους ψιθύρους· εκείνους που συναλλάσσονται και συνδιαλέγονται ψύχραιμα με το παρόν και το μέλλον.

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Ν.Δ. και κομμάτια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ εξαντλούνται σε συναισθηματική συνθηματολογία και ιδεόληπτα πυροτεχνήματα, τόσο η ανάγκη για έναν σύγχρονο, καινοτόμο πολιτικό λόγο, με γερά κρατήματα στο κέντρο της λογικής και της ευαισθησίας, θα εμφανίζεται. Κι αν θέλουμε να το περιορίσουμε ακόμη περισσότερο: όσο ο ΣΥΡΙΖΑ σηκώνει γροθιά στο κατεστημένο (ποιο απ’ όλα; και του δικού του;) και η Ν.Δ. τείνει χείρα ζητιανιάς στας Ευρώπας ―με το λαϊκισμό υπό μάλης και οι δύο―, τόσο ο ενδιάμεσος χώρος θα φαντάζει μια όαση.

Τέλος, όσο δεν αντιλαμβάνεται η ―κατά τα άλλα ουμανιστική― Αριστερά ότι ο άνθρωπος, μέσα σε μια κοινωνία, όσο κατακερματισμένη κι αν είναι, (πρέπει να) κινείται με βάση τους θεσμούς, ως το αυτονόητο της δημοκρατίας, όσο απαξιώνει τους θεσμούς, ασχολείται με τα επουσιώδη και όχι με το όλον και αναζητά τη λύση μέσω της μετακύλισης των αρμοδιοτήτων στις λαϊκές μάζες ―γεγονός βαθύτατα αντιδημοκρατικό, αλλά που προφανώς εξυπηρετεί τη χρονική συγκυρία για λαϊκισμούς―, τόσο θα αναδύεται η αναγκαιότητα του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος: ενεργοποίηση και μετέπειτα ανανέωση των θεσμών.

Το κείμενο των 58, αν μπορούσαμε, θα το υπογράφαμε ξανά και ξανά. Πάει αρκετός καιρός από τότε που η λέξη και η πράξη «Δημοκρατική (συμ)παράταξη» μοιάζουν τόσο παράφορα αναγκαίες, τόσο αδυσώπητα αληθινές και τόσο αφόρητα επείγουσες.

Θα είμαστε μαζί τους.

 

*Ο Αποστόλης Αρτινός και ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι συγγραφείς

Εργαστήρι ποιητικής γραφής με την Ευτυχία Παναγιώτου

[ έχεις τα εργαλεία· τα έχεις και κάθονται· γιατί δεν πας σ’ ένα εργαστήρι που θα σ’ τα γυαλίσουν, θα σ’ τα λαδώσουν, θα σ’ τα λειάνουν; Έλα, βουρ, πάμε! Κάθε Πέμπτη, 20.00-22.00, στο Σπίρτο, στο Κάτω Χαλάνδρι ]

 

 

1426448_10151838664366464_154700059_n

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ

1. Έκκληση – πρόσκληση

Αυτό δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος.

Είναι έκκληση και πρόσκληση.

Απευθύνεται στους πολίτες, στα κόμματα, στις συλλογικότητες, στα πολιτικά πρόσωπα, στις συνδικαλιστικές, τις αυτοδιοικητικές και τις πνευματικές δυνάμεις που κινούνται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, της πολιτικής οικολογίας, του προοδευτικού ευρωπαϊσμού.

Προσκαλεί όλους να συνεργαστούν για την ανασυγκρότηση του χώρου. Χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς ηγεμονισμούς.

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός έθνους που οι ιστορικές πολιτικές παρατάξεις είναι υποχρεωμένες να επαναθεμελιωθούν, να ορίσουν ξανά την παρουσία τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλιώς παρακμάζουν και εξαφανίζονται.

Η επαναθεμελίωση δεν γίνεται μόνο με προτάσεις, τεχνοκρατική επάρκεια, στόχους και εργαλεία. Χρειάζεται μια στρατηγική που να προβάλει τους εαυτούς μας στο μέλλον. Σε έναν Κόσμο που μεταβάλλεται, σε έναν χαοτικό καπιταλισμό και μιαν Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της.  Χρειάζεται μια εικόνα της Ελλάδας στο μέλλον, βγαλμένη από την ιστορία της, που θα προσανατολίζει και θα συνθέτει όσες κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση.

 

2. Στην εποχή της εθνικής ανασυγκρότησης

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια τέτοια στιγμή. Η κρίση εξακολουθεί να είναι βαθιά, όμως αλλάζει φάση και χαρακτήρα. Οι οικονομικοί κίνδυνοι παραμένουν, αλλά οι πολιτικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η υπέρβαση της κρίσης έρχονται σε πρώτο πλάνο.

Η εποχή των μνημονίων φαίνεται να φτάνει στο τέλος της. Το τραύμα της εθνικής πόλωσης δεν θα σβήσει εύκολα, θα χρειαστεί μάλιστα πολύ κουράγιο και συμφιλιωτική επιμονή απ’ όλες τις πλευρές για να ξεπεραστεί. Όμως, η πολιτική δραστηριότητα δεν θα περιορίζεται στην αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο.

Μετά από μια καταστροφή, η Ελλάδα ξαναποκτά τη δυνατότητα και τα μέσα να σχεδιάσει το μέλλον της. Να ορίσει ρεαλιστικά τη μελλοντική θέση που θέλει να καταλάβει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να κινηθεί δυναμικά για να την κατακτήσει. Η Εθνική Ανασυγκρότηση είναι το ζητούμενο της νέας φάσης στην οποία έχουμε ήδη μπει. Και είναι ένα πρόβλημα πολιτικό, παραγωγικό και πολιτισμικό.

3. Ποιά ανάπτυξη θέλουμε; Δικαιούμαστε να αποφασίσουμε

Μετά έξι χρόνια συνεχούς ύφεσης οι πολίτες με το δίκιο τους ελπίζουν και ζητούν να δουν την απαρχή της ανάκαμψης, να βεβαιωθούν ότι ξεκολλάμε από τον πάτο. Η κρίση όμως μας έμαθε με τραγικό τρόπο ότι οι άμεσες οικονομικές προσδοκίες εξαρτώνται από κεντρικότερες στρατηγικές επιλογές.

Τι ανάπτυξη θα έχουμε την προσεχή δεκαετία;

Θα είναι μια ανάπτυξη ρηχή, ασθενική; Θα βασίζεται  στη φτηνή εργατική δύναμη, στην άγρια ανασφάλεια και στην κυνική αποδοχή των μεγάλων ανισοτήτων; Θα αδιαφορεί για τις υποδομές και θα περιφρονεί το περιβάλλον; Θα είναι η επανάληψη ενός κρατισμού και μιας προσοδοθηρίας για φτωχούς;

Ή θα σταθούμε ικανοί να αλλάξουμε ριζικά το κράτος και το παραγωγικό μοντέλο ώστε η Ελλάδα να πετύχει μια δυναμική και βιώσιμη ανάπτυξη που θα δώσει πολλές και καλές θέσεις εργασίας; Που θα δώσει ευκαιρίες για όλους χωρίς μεσάζοντες, παρέες και τον ραγιαδισμό του ρουσφετιού; Που θα αναβαθμίσει το κράτος δικαίου και θα αναδιοργανώσει εκ βάθρων τη δημόσια διοίκηση; Και αν το πετύχουμε, ποιος θα διαχειριστεί την κατανομή των πόρων ώστε να ενισχύεται σταθερά η κοινωνική συνοχή και η κοινωνική δικαιοσύνη; Το πολιτικό σύστημα με βάση παλαιές εξαρτήσεις και νέες υποσχέσεις; Ή μια κοινωνική συμφωνία των πολιτών που θα στηρίζει τους πραγματικά αδύναμους και όχι μόνον εκείνους που έχουν πιο δυνατή φωνή;

Η αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου απαιτεί τη μέγιστη διανοητική και συναισθηματική προσπάθεια σε συνδυασμό με την τεχνοκρατική και διοικητική γνώση. Πρωτίστως όμως χρειάζεται να γίνει έργο και κτήμα ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων, στις οποίες θα έχουν κεντρικό ρόλο η μισθωτή εργασία του ιδιωτικού τομέα ώστε να ενισχυθεί ξανά η διαπραγματευτική της δύναμη. Τα δικαιώματα των σημερινών παιδιών αφού αυτά προπάντων θα βιώσουν τις ωδίνες της ανασυγκρότησης. Η εξωστρεφής και καινοτόμος επιχειρηματικότητα. Η νέα προηγμένη αγροτική παραγωγή. Ο δημόσιος υπάλληλος που θέλει να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια της εργασίας του μέσα από τη ριζική μεταρρύθμιση του κράτους. Η μεσαία τάξη που θα θελήσει να ανασυνταχθεί σεβόμενη τις υποχρεώσεις προς την κοινωνία, δηλαδή πληρώνοντας τους φόρους που της αναλογούν. Η ανασύσταση του κράτους πρόνοιας ως συμμαχία των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων, έτσι ώστε να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες που γέννησαν η ανεργία, η περιθωριοποίηση  και η ανασφάλεια. Η καθιέρωση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

 

4.  Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε

Η κρίση μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα εθνική αυτογνωσία και σε μια νέα πατριωτική υπερηφάνεια. Χωρίς την κομπλεξική εθνικιστική αλαζονεία γι’ αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε ενώ δεν είμαστε. Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε.

Στην κρίση οι Έλληνες δεν είναι ούτε αμαρτωλοί ούτε θύματα. Είναι υπεύθυνοι και άτυχοι. Υπεύθυνοι για τις εθνικές ολιγωρίες, άτυχοι γιατί στη δύσκολη στιγμή βρήκαν απέναντι τους μια Ευρωπαϊκή Ένωση αιφνιδιασμένη, μυωπική, συντηρητική, διαιρεμένη και αναδιπλωμένη στους εθνικισμούς της.

Την ίδια όμως στιγμή, οι Έλληνες κράτησαν όρθιο το φρόνημα του πολίτη, αντέχοντας μέχρι σήμερα τις ασφυκτικές πιέσεις από πολλά μέτωπα. Από την ίδια την κρίση, τα λάθη της συνταγής που δόθηκε για τη θεραπεία, την κοινωνική περιθωριοποίηση, την ευρωπαϊκή αμφισημία, την επιθετικότητα των διεθνών κερδοσκόπων, τους διάσημους «προφήτες» της καταστροφής μας. Από τα λάθη και τη μετριότητα των κυβερνητικών χειρισμών, την ιδιοτελή ολιγωρία του πολιτικού συστήματος, τη διχαστική ατμόσφαιρα, τους δεξιούς και αριστερούς κήρυκες μιας νέας αλλά εξίσου απεχθούς εθνικοφροσύνης που αμφισβητούσε την ελληνικότητα του αντίπαλου. Από την ακραία δημαγωγική στάση των ποικίλων αντιπολιτεύσεων, τη χυδαία λαϊκιστική δημοσιογραφία, τον κυνισμό και την λοιδορία των διεθνών ΜΜΕ, τους συνωμοσιολόγους και τους ψευδολόγους που μοίραζαν φρούδες ελπίδες και μαγικές λύσεις.

Είμαστε ως λαός ανθεκτικοί και θυμωμένοι, θυμωμένοι  και στοχαστικοί, στοχαστικοί και όχι ηττημένοι. Μέσα στο καμίνι της κρίσης, μπορεί να κατακτηθεί μια νέα εθνική αυτογνωσία, να χτιστεί και πάλι ένα αίσθημα λαϊκής υπερηφάνειας, που η σεμνότητά της θα την απομακρύνει από τον λαϊκισμό και η πατριωτική της ρίζα από τον εθνικισμό. Για να βγει η Ελλάδα από τη θέση του κράτους-παρία, να επανακτήσει τη διεθνή της αξιοπρέπεια και να διεκδικήσει ρόλο στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης που θα επιταχυνθούν. Για μια Ενωμένη Ευρώπη που δεν θα είναι, γιατί δεν μπορεί πια να είναι, πολιτικό σχέδιο των ελίτ, αφού η κρίση πολιτικοποίησε στο έπακρο τη διαδικασία ενοποίησης. Για έναν ευρωπαϊσμό, όχι μόνο προοδευτικό αλλά και λαϊκό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε στην αρχή και να αντιστρέψουμε αργότερα τον διαχεόμενο ευρωσκεπτικισμό.

5. Ούτε δεξιά ούτε νεοκομμουνιστική αριστερά

Αυτός είναι ο νέος ρόλος της ιστορικής παράταξης της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, όλου του κεντροαριστερού χώρου: Εθνική Ανασυγκρότηση – αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου – νέα συμπόρευση της εθνικής αυτογνωσίας με τον προοδευτικό λαϊκό ευρωπαϊσμό.

Όρος για την εκπλήρωσή του είναι η σύγκλιση και η συνεργασία όλων εκείνων των συλλογικών μορφών και των πολιτών που δεν αναγνωρίζονται ούτε στη δεξιά ούτε στη νεοκομμουνιστική-εθνολαϊκιστική αριστερά.

Η σύγκλιση πρέπει να γίνει με τρόπο που να διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα από την οποία πρωτίστως πλέον εξαρτάται η ανάκαμψη της οικονομίας, η διασφάλιση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και η ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.

Η συγκρότηση της νέας προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης θα συμβάλλει στη σταθερότητα και την πολιτική ανανέωση. Η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος έχει οδηγήσει σε ένα ασταθές ακόμα κομματικό σκηνικό, με ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Ο μικρός δικομματισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά στείρος, προγραμματικά οπισθοδρομικός και ιδεολογικά συντηρητικός. Εγκλωβίζει, δεν απελευθερώνει τις δυνάμεις της χώρας, δεν οδηγεί σε βιώσιμη ανάπτυξη. Η τερατογένεση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής εξελίχτηκε σε σαράκι της δημοκρατίας. Η αποτρόπαιη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι έκρουσε τον κώδωνα ενός κινδύνου που ήταν εδώ και καιρό προφανής. Η άμυνα της Πολιτείας έναντι της εγκληματικής οργάνωσης είναι  επιβεβλημένη.

Η ισχυροποίηση της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης θα αποσυμπιέσει τη σημερινή αίσθηση της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Θα συμβάλει στην αποκατάσταση μιας ελάχιστης εθνικής συναίνεσης ώστε ο πολιτικός αντίπαλος να μην γίνει πάλι εσωτερικός εχθρός. Θα επαναφέρει την πολιτική και κοινωνική δυναμική στον αστερισμό της δημοκρατίας και του πλουραλισμού. Θα συνδέσει την εθνική ανασυγκρότηση με ένα προοδευτικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα αλλαγών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Θα ενισχύσει τις φιλελεύθερες εκσυγχρονιστικές φωνές στη ΝΔ και τις δημοκρατικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κοινωνία αρχίζει να αισθάνεται το κενό. Γι’ αυτό υπάρχει μια ρητή αλλά και μια σιωπηλή ζήτηση των πολιτών για κάτι καινούργιο στον ευρύτερο δημοκρατικό προοδευτικό χώρο. Γι’ αυτό δημιουργείται η κοινή συνείδηση ότι κάτι μπορεί να γίνει τώρα, σύντομα.

6. Πρόσκληση για Ιδρυτική Συνέλευση

Με αυτή την αγωνία απευθύνουμε έκκληση στις δυνάμεις της ευρύτερης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, στο ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τις δυνάμεις της οικολογίας, της αυτοδιοίκησης, τις πολιτικές και κοινωνικές  συλλογικότητες και  προσωπικότητες, να συνεργαστούν για την ανασυγκρότηση του χώρου.

Η ανασυγκρότηση δεν θα είναι μόνο οργανωτική, αλλά βαθιά πολιτική. Θα είναι αυτοκριτική για την ως τώρα πορεία, προγραμματική για το μέλλον, και κυρίως θα στοχεύσει στην ανάδειξη νέων ανθρώπων που θα ανανεώσουν την πολιτική ηγεσία της παράταξης και της χώρας.

Προτείνουμε τη δημιουργία ενός κοινού πολιτικού φορέα που θα συστεγάσει όλους, χωρίς να απαιτήσει τη διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων και συλλογικοτήτων. Ο φορέας μπορεί να συσταθεί τους προσεχείς μήνες μέσα από μια Ιδρυτική Συνέλευση, με συμφωνημένες διαδικασίες και να εξελιχθεί στο κέντρο των κοινών επεξεργασιών για το σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, με προτεραιότητα στο πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις κινήσεις που κάνουν ξεχωριστά το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, θεωρώντας όμως ότι αυτές πρέπει να συγκλίνουν και να συναντηθούν στο άμεσο μέλλον. Η κοινή αναφορά στο Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, η ανταπόκριση στο ενωτικό τους κάλεσμα, διευκολύνει τη διαδικασία.

Χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία των «5 Δημάρχων» και άλλων αυτοδιοικητικών φορέων του ίδιου χώρου, που δείχνουν ένα δρόμο συνεργασίας στη βάση αξιών που συμμεριζόμαστε.

Δεν είναι δικιά μας δουλειά να προκαταλάβουμε τους τρόπους και τις διαδικασίες της ανασυγκρότησης. Υπάρχουν πολλές διεθνείς και ελληνικές εμπειρίες και υπάρχουν πολλοί που τις ξέρουν καλύτερα από εμάς. Το μόνο που θέλουμε είναι να καλέσουμε τους ενδιαφερόμενους επιτέλους να προχωρήσουν. Προτάσσοντας την κοινή μοίρα, όχι την ιδιοτέλεια. Αναλαμβάνοντας  αποφασιστικά την ευθύνη, όχι απαριθμώντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος.

Και υπογράφουμε την πρόσκληση αυτή, πολίτες με διαφορετικές εμπειρίες και αφετηρίες αλλά με κοινές αγωνίες, με μόνο το  δικαίωμα που μας δίνει η πολύχρονη παρουσία και έγνοια μας για αυτόν τον ευρύτερο πολιτικό χώρο και αυτόν τον τόπο.

 

* * * *

 

Το κείμενο υπογράφουν, με αλφαβητική σειρά οι: Αγανίδης Πασχάληςοικονομολόγος, Αγριαντώνη Χριστίνα καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας,Αλιβιζάτος Νίκος καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, Αντωνίου Γιάννηςεκπαιδευτικός, Ασημακόπουλος Δημήτρης επιχειρηματίας  τ.πρόεδρος ΓΣΕΒΕ, Αυγερινός Παρασκευάς, Βαμβακάς Βασίλης λέκτορας ΑΠΘ, Βασιλάκη Μαρία καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Βερνίκος Γιώργος επιχειρηματίας,Βλαχάκης Ηλίας, επιχειρηματίας, γ.γ. ΕΣΕΕ, Βούλγαρης Γιάννης καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, Γεωργάτος Γεράσιμος εκπαιδευτικός, Γκορίτσας Σωτήρης κινηματογραφιστής, Γκουρτσογιάννη Μελίττα αρχιτέκτονας,  Γραβάνης Αχιλλέας καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης, Γραμματικάκης Γιώργος ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης, Δέλκος Κώστας ηλεκτρολόγος μηχανικός, Δερβένης Χρήστος γιατρός, Δοξιάδης Αρίστος οικονομολόγος, Δρέττα Αθηνά οδοντογιατρός, Ευθυμιόπουλος Ηλίας περιβαλλοντολόγος,Θεοδωρόπουλος Κώστας κίνημα τυφλών, Καλογήρου Γιάννης καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Καλοκαιρινός Αλέξης καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης, Καούνης Γιάννης δικηγόρος, Καρακωστάκη Χαριτίνη κοινωνιολόγος,Καστανάς Λεωνίδας εκπαιδευτικός  μπλόγκερ, Καστρινάκη Αγγέλα πεζογράφος καθηγήτρια πανεπιστημίου Κρήτης, Κουρουζίδης Σάκης δρ. σεισμολόγος,Λιβαδάς Σταύρος μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος, Μάρκαρης Πέτρος συγγραφέας, Ματσαγγάνης Μάνος καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών,  Μεϊμάρογλου Γιάννης, εκδότης του περιοδικού «Μεταρρύθμιση», Μήτρου Λίλιαν καθηγήτρια πανεπιστημίου Αιγαίου, Μητσός Αχιλλέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μουζέλης Νίκος ομότιμος καθηγητής London School of Economics, Μπέζος Γιάννης ηθοποιός, Μπένος Σταύρος πρόεδρος σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ, Μπίστης Νίκος δικηγόρος,Παγουλάτος Γιώργος καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιωτόπουλος Παναγής καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, Πανταζόπουλος Ανδρέας επ.καθηγητής ΑΠΘ, Παπαδάκη Ελίζαοικονομική αναλύτρια, Παπαδημητρίου – Τσάτσου Άννα, Παππάς Φίλιππος, δρ. φιλολογίας, μπλόγκερ, Παυλίδου Νιόβη καθηγήτρια ΑΠΘ, Πολίτης Αλέξης ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης, Πορτοκάλογλου Νίκος μουσικός,Ράπτης Νίκος εκπαιδευτικός  μπλόγκερ, Ρεσβάνης Κώστας, δημοσιογράφος, Ροζάκης Χρήστοςομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, Σαββάκης Μπάμπης,καθηγητής,πρόεδρος του ερευνητικού Κέντρου Φλεμινγκ, Σκάλκος Δημήτρης πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος, Σαμαντάς Τέλης κριτικός κινηματογράφου, Τριανταφύλλου Σώτη συγγραφέας, Τσικαρδάνη Δώρα δικηγόρος, Χατζημπίρος Κίμων καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου,Χειμωνάς Θανάσης συγγραφέας, Χριστοδουλάκης Νίκος καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών.

Η Κεντροαριστερά είναι δική μας υπόθεση. Θέλεις να συμβάλεις;

logo_kentroaristera5-300x268

κλικ εδώ

 

Η συγκρότηση ενός τρίτου πόλου πέρα από το δίπολο ΝΔ- και ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα στοίχημα αλλά και μια ανάγκη της κοινωνίας όπως αυτή διαμορφώνεται που απαιτεί την ένωση των δυνάμεων της κεντροαριστεράς και την απαιτεί τώρα. Η κοινωνία μετά την κρίση απαιτεί καθαρό, ουσιαστικό αλλά ταυτόχρονα οραματικό λόγο. Ένα λόγο που θα αντιλαμβάνεται τα προβλήματα και θα επεξεργάζεται ρεαλιστικές λύσεις. Σε ένα τέτοιο λόγο δεν υπάρχει η πολυτέλεια των ηγεμονισμών, των αποκλεισμών και των “ναι μεν αλλά” που μεταθέτουν ευθύνες και ουσιαστικά οδηγούν σε ατελέσφορες συζητήσεις που επαναλαμβάνονται ατέρμονα. Ο λόγος αυτός είναι ο λόγος όλων μας, με αναγνώριση της θετικής προσφοράς όλων και με ανεκτικότητα στις διαφορετικές επι μέρους απόψεις. Θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον των νέων που είτε αντιμετωπίζουν απαξιωτικά το πολιτικό σύστημα ευρύτερα ή δεν εκφράζονται από τις πρακτικές και τη ρητορική των κυρίαρχων πολιτικών σχηματισμών.

Η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς πρέπει να έχει ως προϋπόθεση τις ανοιχτές διαδικασίες, με οριζόντια συνεργατική λογική και με ταυτόχρονο σεβασμό στην αυτονομία των δυνάμεων και τη συλλογικότητα κάθε ομάδας. Είναι μια μεγάλη προσπάθεια που θα πετύχει αν κάθε ενδιαφερόμενος αναλάβει ένα μικρό της μέρος που μπορεί και θέλει να φέρει εις πέρας. Η συλλογική παραγωγή πολιτικής, η εξειδίκευση του προγραμματικού πλαισίου που θέτει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα για τις ευρωεκλογές, συζητήσεις στο Διαδίκτυο, ακτιβισμός σε τοπικό και θεματικό επίπεδο είναι οι δράσεις στις οποίες πρέπει άμεσα να προσανατολιστούμε μέσα από τη δημιουργία και συμμετοχή σε Επιτροπές Πρωτοβουλίας σε κάθε Δήμο. Με τη καθημερινή μας δράση οφείλουμε να ανακτήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα που χάσαμε και να υποβάλλουμε το εγωιστικό ΕΓΩ στο συλλογικό ΕΜΕΙΣ.

Κάνε τη ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς δική σου υπόθεση. Πάρε μέρος απ´ την αρχή στη νέα κεντροαριστερά απαντώντας σε λίγες βασικές ερωτήσεις.

Το ερωτηματολόγιο το συμπληρώνετε σε περίπου έξι λεπτά, είναι διαθέσιμο στο http://goo.gl/Jsjsk0

Επιστολή παραίτησης από την Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς και από το κόμμα

Αθηνα, 23/12/2012

Αγαπητέ πρόεδρε,

Αγαπητέ γραμματέα της Κ.Ε.,

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι,

Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών ήταν αιτία ―και αφορμή― να σκεφτώ εκ νέου τη σχέση μου με το κόμμα μας και την πορεία του, καθώς βέβαια και την ένταξή του στο καθημερινό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο.

Δυστυχώς, με κομβικά σημεία την απόφαση της Κ.Ε., κατόπιν εισήγησης του προέδρου, για ψήφο «παρών» στα μέτρα του λεγόμενου Μνημονίου ΙΙΙ, την πρόσφατη απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής να μη συμμετάσχει η Δημοκρατική Αριστερά σε κανέναν διάλογο με τον χώρο της Κεντροαριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας, χωρίς επόμενη τεκμηρίωση της απόφασης αυτής, αλλά κυρίως με κομβικό σημείο την ένταξή μας στο «παιχνίδι» των διορισμών και των τοποθετήσεων σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού, δίχως περαιτέρω τεκμηρίωση και εδώ, ξεκίνησε εντός του πολιτικού μου είναι η αντίστροφη μέτρηση.

Δυστυχώς επίσης, η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση συνεργασίας αποτέλεσε προσωρινό βήμα ανοίγματος, επιτέλους, της Ανανεωτικής Αριστεράς στην κοινή λογική που επιβάλλουν, κατά τη γνώμη μου πάντα, οι συγκυρίες.

Προφανώς, η ΔΗΜ.ΑΡ. παραμένει εν πολλοίς συνεπής στις αρχές και τις διακηρύξεις της. Ωστόσο, θα ήθελα, παράλληλα, να παραμείνω συνεπής και εγώ με τις δικές μου αντίστοιχες.

Έτσι, κατόπιν όλων αυτών, θέτω εαυτόν εκτός της Κεντρικής Επιτροπής και εκτός κόμματος.

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για τη σημαντικότατη εμπιστοσύνη και συνεργασία όλο το διάστημα από το ιδρυτικό μας συνέδριο ώς σήμερα.

Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε στον μεγάλο, ευρύ χώρο που, κατά τη γνώμη μου, η Δημοκρατική Αριστερά και κάθε προοδευτικός πολίτης εύχεται και προσδοκά.

Εξάλλου, οι βαθιές φιλίες που δημιουργήθηκαν εντός της ΔΗΜ.ΑΡ., όπως και εκείνες που ενισχύθηκαν, θα εξακολουθήσουν να υφίστανται ανεξάρτητα απ’ οτιδήποτε άλλο ― no matter what, που λέμε και στα… ελληνικά.

Καλές γιορτές και κάθε καλό.

Δημήτρης Αθηνάκης

πρ. μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ.

πρ. μέλος της Τ.Ο. Γκύζη-Αμπελοκήπων

A 2012 proposed list of indie rock tunes

Battleship ― In Retrospect
Jonquil ― Run
Nite Jewel ― In The Dark
Funeral Suits ― All Those Friendly People
Summer Camp ― Losing My Mind (St.Etienne Remix)
Bear In Heaven ― The Reflection of You
Damien Jurado ― Museum Of Flight
Los Campesinos! ― Hello Sadness
Gemini Club ― By Suprise
Youth Lagoon ― Montana
The Jezebels ― Endless Summer
KO KO ― Float
Tanlines ― All of Me
Tennis ― Origins
The Maccabees ― Go
Labyrinth Ear ― Humble Bones
Of Monsters And Men ― Lakehouse
Arrange ― Sun Showers
Active Child ― Johnny Belinda (White Arrows Remix)
Last Dinosuars ― Zoom

ΤΟ ΒΗΜΑ – Γράψε μια ιστορία στο Twitter, της Λαμπρινής Κουζέλη

Συμφωνα με εναν λογοτεχνικο θρυλο, ο Ερνεστ Χεμινγκουεϊ εβαλε κάποτε στοίχημα ότι μπορούσε να γράψει μια ιστορία με λιγότερες από 10 λέξεις. Το κέρδισε με μια ιστορία με σασπένς, δραματική ένταση και… μόνο έξι λέξεις: «For sale: Baby shoes, never worn» (Πωλούνται: Παπούτσια μπεμπέ, αφόρετα).

Σύνολο, στα αγγλικά, 27 χαρακτήρες, πολλοί λιγότεροι από ένα tweet, που συγκριτικά δίνει στους λάτρεις της μικρής, μικρότατης φόρμας 140 χαρακτήρες για να πουν μια ιστορία, όπως οι ιστορίες που θα αφηγηθούν όσοι συμμετάσχουν στο πενταήμερο online λογοτεχνικό φεστιβάλ μυθοπλασίας που διοργανώνει το Twitter στα τέλη Νοεμβρίου.

«Το Twitter είναι ένας τόπος όπου αφηγούμαστε ιστορίες. Συχνά αφορούν την ειδησεογραφία, την πολιτική, τα σπορ ή τη μουσική, αλλά, όπως προκύπτει, το Twitter είναι κατάλληλος τόπος και για την αφήγηση φανταστικών ιστοριών. Όπως υποστήριξε ένας καθηγητής από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, «η αποστολή μηνυμάτων tweet μπορεί να θεωρηθεί μια νέα λογοτεχνική πρακτική». Θέλουμε να το γιορτάσουμε!». Με αυτά τα λόγια η ομάδα του Twitter ανακοινώνει την έναρξη του Twitter Fiction Festival (#twitterfiction), ενός δημιουργικού πειράματος μυθοπλαστικής αφήγησης με τη συμμετοχή συγγραφέων από όλον τον κόσμο.
«Το Twitter έχει φιλοξενήσει ήδη σπουδαία λογοτεχνικά πειράματα, όπως το “Black Box” τηςΤζένιφερ Ίγκαν, το “Small Fates” του Τέτζου Κόουλ ή το @mayoremanuel του Νταν Σίνκερ. Τώρα θέλουμε να προχωρήσουμε περισσότερο» δηλώνει η ομάδα του Twitter.
Αν το ζητούμενο είναι απλώς η συντομία, η περιεκτική, λακωνική έκφραση μέσα σε 140 λέξεις, τότε το μέσο δεν πρωτοτυπεί. Το 2007, όταν το Twitter ήταν βρέφος ακόμη (ιδρύθηκε το 2006) η βρετανική εφημερίδα Guardian είχε ζητήσει από καταξιωμένους λογοτέχνες να μιμηθούν το παράδειγμα του Χέμινγκουεϊ γράφοντας ιστορίες των έξι λέξεων. Ο Τζον Μπάνβιλ, ο Ντέιβιντ Λοτζ, ο Τζέφρι Ευγενίδης, η Α. Σ. Μπάιατ, ο Ίαν Ράνκιν, η πρόσφατα δις βραβευμένη με το Μπούκερ Χίλαρι Μαντέλ και άλλοι σύγχρονοι συγγραφείς, συνολικά 35 λογοτέχνες, ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση. Στην καλύτερη περίπτωση, όπως αυτή του Ντέιβιντ Λοτζ («Μήλο;» «Όχι.» «Δοκίμασε!» «ΑΔΑΜ;» Θεέ μου!) επικρατεί το πνευματώδες χιούμορ. Στη χειρότερη περίπτωση το εγχείρημα καταλήγει μια πλαδαρή, ακατανόητη λεκτική εκφορά.
Έναν αντίστοιχο πειραματισμό με τη μικροφόρμα του tweet επιχείρησαν πρόσφατα στην Ελλάδα και οι συντελεστές του e-book Tweet_Stories – Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες(openbook.gr, 2012), που είναι μια ψηφιακή έκδοση της ανοικτής βιβλιοθήκης openbook.«Μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας των κοινωνικών δικτύων;» ήταν το ερώτημα το οποίο τέθηκε σε χρήστες του διαδικτύου εξήγησε στο «Βήμα» ο κρητικός συγγραφέας και καθηγητής Πληροφορικής Γιάννης Φαρσάρης, που επιμελήθηκε τον τόμο.
«Ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση πολλοί καταξιωμένοι έλληνες συγγραφείς, όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, ο Μάνος Κοντολέων, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Νίκος Δήμου, η Ελένη Γκίκα, ο Σάκης Σερέφας, ο Χριστόφορος Κάσδαγλης και δεκάδες άλλοι, που κατάφεραν και στρίμωξαν την έμπνευση, την πλοκή και τους διαλόγους των ιστοριών τους μέσα στο στενό όριο των αναρτήσεων στο Twitter», μας διευκρίνισε.
Συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 600 πρωτότυπες μικροϊστορίες, έκτασης έως 140 χαρακτήρων. Διαβάζοντας τις 371 που επελέγησαν για να εκδοθούν σε ένα e-book με ελεύθερη διανομή καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να γράψεις μια ιστορία σε tweet. Οι περισσότερες διατυπώσεις καταλήγουν αφορισμοί, άλλοι βαρύγδουποι και άλλοι πνευματώδεις, ή ολισθαίνουν στη συναισθηματολογία γυμνασιακού λευκώματος, στη συνθηματολογική καταγγελία ή στην ελλειπτικά στρεβλή έκφραση της αγγελίας.
Υπάρχουν όμως και δείγματα ότι το εγχείρημα μπορεί να ευοδωθεί, όπως, για παράδειγμα, τα ακόλουθα: «Πάντα να κουβαλάς ζωντανά μαζί σου για να φας. Δε σαπίζουν. Σημασία πια έχει μόνο η επιβίωση. Ο δρόμος. Το ταξίδι. “Αγόρι; Γιε μου; Έλα δω”.» (# 006: Κυριάκος Αθανασιάδης). «Έρχεται στην ώρα του. Φορά τα καθημερινά του, βγάζω το καλό σερβίτσιο. Θυμάμαι λάθος πρόσωπο, φαίνεται. Το όνομα όμως ίδιο. Δεν φεύγει ποτέ.» (# 008:Δημήτρης Αθηνάκης). «”Σας παρακαλώ κυρία, έχω τρεις μέρες να φάω”. Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ξανά στα μάτια τον κύριο Προϊστάμενο.» (034:Αλέξανδρος Βλαζάκης). «Κοίταξε τη Λέξη. Αν ερχόταν η Κρατική Υπηρεσία για έλεγχο; Η Λέξη και εκείνος, ένα νέο περιβάλλον. Τη διάβασε πάλι, έτοιμος για όλα!» (# 078: Μητσάκος Ζαφ). «Του άρεσαν οι άντρες. Η μάνα δεν του μιλούσε, μα στις γιορτές έστελνε γραβάτες. Μετά την κηδεία παραιτήθηκε. Τώρα πουλάει βιβλία σε παζάρια.» (# 332: Αννίτα Χατζίκου).
Ο υπαινικτικός, κοφτός, λακωνικός τρόπος των tweets, το υπαινικτικό και πνευματώδες του ύφους τους ενέπνευσαν και το «Twitterature: The World’s Greatest Books in Twenty Tweets or Less» (Viking/Penguin 2009) των Αλεξάντερ Έισιμαν και ΄Εμετ Ρένσιν. Οι δευτεροετείς, τότε, φοιτητές του Πανεπιστημίου του Σικάγο συνόψισαν 80 γνωστά κείμενα, από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» του Ομήρου ως τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την «Άννα Καρένινα» του Τολστόι, τις «Μεγάλες προσδοκίες» του Ντίκενς και τον «Χάρι Πότερ» τηςΤζ. Κ. Ρόουλινγκ σε 20 tweets το καθένα. Κάποιοι χαρακτήρισαν το αποτέλεσμα βεβήλωση αριστουργημάτων της λογοτεχνίας. Άλλοι το βρήκαν ξεκαρδιστικό. Ο «Ξένος» του Αλμπέρ Καμί κατέληξε κάπως έτσι: «Η μητέρα νεκρή. Άγνωστο σήμερα ή χθες./ Στην κηδεία. Βαριέμαι. Ο κόσμος δείχνει θλιμμένος. Ετούτος ο γέρος “κανόνιζε” τη μαμά!/ Η κηδεία δεν έλεγε να τελειώσει. Μπάνισα μια γυναίκα στην επιστροφή. Θα τη δω αύριο, ίσως μου κάτσει. /… ».
Το βιβλίο των δύο νεαρών εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Penguin, που δεν είναι μόνο ο εκδοτικός οίκος με τη διασημότερη σειρά νεότερης κλασικής λογοτεχνίας αλλά δείχνει και μεγάλο ενδιαφέρον για τα λογοτεχνικά πειράματα στο διαδίκτυο. Το 2007 είχε πραγματοποιήσει το πρόγραμμα συμμετοχικής λογοτεχνίας «Million Penguins», ένα πείραµα συγγραφής μυθιστορήματος από κοινού, εµπνευσµένο από τη λογική της Wikipedia, στο οποίο συνεργάστηκαν 1.500 άτοµα.
Η συμμετοχικότητα, και όχι μόνο η συμπύκνωση στον περιορισμένο χώρο των 140 χαρακτήρων, φαίνεται να αποτελεί ζητούμενο των διοργανωτών του διαγωνισμού Twitter Fiction Festival. Ζητούν λοιπόν από όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό να διευκρινίσουν στην αίτησή τους: «Πώς θα χρησιμοποιήσετε την πραγματικού χρόνου παγκόσμια πλατφόρμα μας και το περιεχόμενο που προσφέρει -μικροϊστορίες σε Tweets, Twitter chat, live-tweeting-, όπου οποιοσδήποτε μπορεί να συνεισφέρει στην ιστορία σας οποιαδήποτε στιγμή ή, ακόμη καλύτερα, πώς σκοπεύετε να δημιουργήσετε σε αυτήν την πλατφόρμα νέο περιεχόμενο;».
Οπωσδήποτε αναμένουμε ότι μια από τις συνηθέστερες πρακτικές στα μηνύματα tweet, η αποστολή μιας URL (της διεύθυνσης ενός πόρου στον παγκόσμιο ιστό), θα χρησιμοποιηθεί και στη διάρκεια του διαγωνισμού. Το πείραμα θα επεκταθεί συνεπώς και προς την κατεύθυνση της «υπερλογοτεχνίας», δηλαδή των διαδραστικών κειμένων που ενσωματώνουν και κάνουν εκτεταμένη χρήση των υπερσυνδέσμων, διανθίζοντας τον γραπτό λόγο με άλλα κείμενα, εικόνα, ήχο, χάρτες κτλ. και καταλύοντας τη γραμμική ανάγνωση.
Συντομία και αποσπασματικότητα, συνθηματική γλώσσα, πολυφωνία και θεματική ποικιλία, είναι τα χαρακτηριστικά του Twitter, το οποίο ο αμερικανός πεζογράφος Τζόναθαν Φράνζεν, χαρακτήρισε σε πρόσφατη συνέντευξή του «ανείπωτα εκνευριστικό»Σχολίασε ότι το Twitter είναι ένα ανεύθυνο μέσο, χώρος όχι για σοβαρούς αναγνώστες και συγγραφείς αλλά για όσους αγαπούν να φλυαρούν άσκοπα για το άτομό τους και πρόσθεσε: «Το Twitter αντιπροσωπεύει όλα όσα απεχθάνομαι. Είναι δύσκολο να παραθέσεις γεγονότα ή να δομήσεις ένα επιχείρημα σε 140 χαρακτήρες… Είναι σαν να γράφεις ένα μυθιστόρημα χωρίς το γράμμα Π…».
Έχοντας σπουδάσει φιλολογία, ο Φράνζεν γνωρίζει βέβαια ότι τέτοιοι εκφραστικοί περιορισμοί, σχετικοί με την έκταση μιας πρότασης ή με τον αριθμό ή το είδος των γραμμάτων που θα χρησιμοποιηθούν σε ένα κείμενο δεν αποτελούν εφεύρεση του Twitter. Το πρωτοποριακό γαλλικό Εργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας OuLiPo των Ρεϊμόν Κενό, Φρανσουά Λε Λιονέ, Ζορζ Περέκ κ.ά. ασκεί την πειραματική λογοτεχνία από το 1960 θέτοντας διάφορους μορφολογικούς περιορισμούς στη λογοτεχνική σύνθεση και συνδυάζοντας τη γραφή με τη ζωγραφική και τα μαθηματικά. Γράφτηκαν κείμενα αποκλειστικά με λέξεις που αρχίζουν και τελειώνουν με το ίδιο γράμμα ή συνθέσεις από τις οποίες λείπει εντελώς ένα γράμμα, όπως το μυθιστόρημα «La disparition» (1969, H εξαφάνιση) του Ζορζ Περέκ, όπου απουσιάζει εντελώς το e, το πιο συνηθισμένο γράμμα στη γαλλική γλώσσα.
Το θέμα είναι ότι, παρά το ενδιαφέρον τους, αυτοί οι πειραματισμοί συνήθως δεν καταφέρνουν να έχουν ευρεία αποδοχή, να υπερβούν τα στενά όρια της ομάδας που τους εμπνεύστηκε και να έχουν διάρκεια. Με το Twitter θα δούμε αν στην εποχή του διαδικτύου η πειραματική λογοτεχνία μπορεί να έχει ευρύτερη αναγνώριση ή αν οι παραδοσιακές μορφές αφήγησης αποδεικνύονται ισχυρότερες των τεχνολογικών προκλήσεων.
Η σπουδαία νέα παράμετρος που εισάγει το Διαδίκτυο και το Twitter είναι ο χρόνος: Παρακολουθούμε ένα κείμενο εν τη γενέσει του. Η χρονική απόσταση των tweets, η πύκνωσή ή η αραίωσή τους στον χρόνο αποτελεί στοιχείο ύφους. Παράλληλα, η κατανάλωση του κειμένου σε πραγματικό χρόνο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το νόημα και την ερμηνεία του. Όλα αυτά είναι εντελώς νέα δεδομένα, και συναρπαστικά. Παραδοσιακά μέσα, όπως το αμερικανικό περιοδικό «New Yorker», υποστηρίζουν θερμά το φεστιβάλ ενώ η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης έχει προγραμματίσει μεγάλη σχετική ανοιχτή συζήτηση.
Όσοι ενδιαφέρονται να υποβάλουν συμμετοχή στο Twitter Fiction Festival μπορούν να συμπληρώσουν τη σχετική αίτηση ως τις 15 Νοεμβρίου. Οι επιλεγμένοι συγγραφείς θα ανακοινωθούν στις 19 Νοεμβρίου. Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί online από τις 28 Νοεμβρίου ως τις 2 Δεκεμβρίου.

ΤΟ ΒΗΜΑ – Γράψε μια ιστορία στο Twitter – πολιτισμός.

Σενάρια | Δημήτρης Μητρόπουλος

«Ο καβγάς για το νόμισμα μπορεί να λειτουργήσει ως συνθήκη διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Η διάσπαση των κομμάτων είναι, άλλωστε, σταθερά της πολιτικής περιόδου που άρχισε με το Μνημόνιο. Φυσικά, οι διαφορετικές τάσεις – η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ της χρυσής εποχής – δημιουργούν πλειοψηφική αύρα αν ο αρχηγός μπορεί να τις χειριστεί. Ούτως ή άλλως, το σενάριο αυτό φαίνεται ενδιαφέρον.»

via Σενάρια.

[Προβολείς] Παγκόσμιο ρεκόρ ελεύθερης κατάπτωσης | Ρούλα Γεωργακοπούλου

[Προβολείς] Παγκόσμιο ρεκόρ ελεύθερης κατάπτωσης.

Λοιπόν θα το πω κι ας έρθουν εδώ οι σύλλογοι ερασιτεχνών αλεξιπτωτιστών να κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας. Βρε, δεν πάει να έρθουν κι αυτοί που κάνουν σούζες, ποδήλατο με αμολητά τα τιμόνια, παραπέντε πλαγιάς ή παρατέταρτο; Μου είναι αδύνατον να χωνέψω πώς μια ολόκληρη υδρόγειος με τα προβλήματά της, τους μεσημβρινούς της, τους παράλληλούς της και τα όλα της σταμάτησε να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για χάρη ενός ψώνιου. Εβλεπα τη μανούλα του Φέλιξ Μπάουμγκαρτνερ να τον παρακολουθεί καμαρωτή και καλομακιγιαρισμένη κι έτσι μου ‘ρχόταν να την καταγγείλω στη UNICEF για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο και διευκόλυνση σε αλλότρια ακολασία. Αυτή, δεν μπορεί, κάτι πολύ χοντρό πρέπει να του είχε κάνει όταν ήταν μικρός για να αποφασίσει τώρα, στα σαράντα φεύγα του, να τζαρτζαριστεί με τη στρατόσφαιρα και να ανοίξει κι άλλη τρύπα στην τρύπα του όζοντος.

Να μη σας πω τώρα πόσες φορές έχω σπάσει εγώ από μόνη μου το φράγμα του ήχου και της εσωτερικής οιμωγής, χωρίς μάλιστα ένα ειδικό μπουφάν να με προφυλάσσει από την ανάφλεξη που προκαλεί η τριβή στην γκλίτσα του τσομπάνη. Οσοι το έχουν δοκιμάσει ξέρουν πολύ καλά για τι πράμα μιλάμε. Είναι πολύ σκληρό το άτιμο το ξύλο της φυλλοβόλου κρανιάς, εξού και δεν ακούει διόλου τυχαία στο χαϊδευτικό «κόκαλο».

Αλλά και το εγχείρημα του Φέλιξ δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι εντελώς ασπόνδυλο και πως στερείται συμβολισμών. Ενα μικρό πήδημα για την ανθρωπότητα κι ένα τρισμέγιστο σαλτάρισμα για τον άνθρωπο. Αρξασθαι.

AmagiRadio.com | Εκπέμπουμε

Από σήμερα, Δευτέρα 15/10/2012, το AmagiRadio.com είναι στον αέρα, από τις 10 το πρωί ώς τις 12 το βράδυ, με πλήρες πρόγραμμα κάθε μέρα.

Κι εμείς μαζί του, κάθε Σάββατο 16.00-18.00, με «Το Κεφάλαιο του Μαρκ» (μουσική και τα social media ως αφήγηση) ― συντονιστείτε·

The symptom project ― Στα όρια του μαζί

Η έκθεση της ομάδας The Symptom Projects Στα όρια του μαζί, που πραγματοποιείται στην Άμφισσα και διαρκεί έως τις 21 Οκτωβρίου, πλαισιώνεται με δύο συναντήσεις συγγραφέων που θα πραγματοποιηθούν στο χώρο της έκθεσης, στο παλαιό νοσοκομείο Άμφισσας, το Σάββατο 13 και το Σάββατο 20 Οκτωβρίου αντίστοιχα και ώρα 8 μ.μ.

 

Την πρώτη συνάντηση επιμελείται ο συγγραφέας Χρήστος Χρυσόπουλος και συμμετέχουν οι Χρήστος Αστερίου, Ηλίας Μαγκλίνης και Χρήστος Οικονόμου.

 

Τη δεύτερη συνάντηση επιμελείται ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης, και συμμετέχουν οι Θάνος Σταθόπουλος, Γλυκερία Μπασδέκη, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Γκιούλος, Μαρία Γιαγιάνου, Γιώργος Λαμπράκος, Ευτυχία Παναγιώτου και η Δήμητρα Ιωάννου.

 

Η Μαρία Γιαγιάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Πολιτιστική Διαχείριση (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Φιλοσοφία της Τέχνης (ΑΣΚΤ, ΑΠΘ). Εργάστηκε σε γκαλερί, σε διαφημιστικές εταιρείες, σε περιοδικά, καθώς και ως ανεξάρτητη κειμενογράφος. Σήμερα αρθρογραφεί για θέματα τέχνης και πολιτισμού στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο και ασχολείται με την επιμέλεια καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Έχει εκδώσει μία συλλογή έμμετρων διηγημάτων με τίτλο Ο ταξιδιώτης του Άλλοτε (Κάκτος, 2006). Τρεις θεατρικοί της μονόλογοι έχουν παρουσιαστεί στο βαριετέ Μιούζικαλ Τσέπης(2009-2010, σκηνοθεσία Μ. Μητρούσης), το μονόπρακτό της Φυσική Ιστορία έχει παρουσιαστεί στο αναλόγιο του ΕΚΔΙΘ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (2010, σκηνοθεσία Κ. Αρβανιτάκης) και το θεατρικό της έργο Εκτός Εαυτού (2010, σκηνοθεσία Κ. Αρβανιτάκης) στο θέατρο Συν Κάτι. Το μυθιστόρημα Μελανίππη (Σμίλη, 2012) είναι το δεύτερο βιβλίο της. Το ραδιοφωνικό έργο Πανδώρα, ο απαγορευμένος καρπός, για το οποίο έγραψε το σενάριο, συμμετείχε στο Gran Prix της Διεθνούς Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (URTI 2012, για την ΕΡΤ, ραδιοφωνικός παραγωγός Εμ. Κουτσουρέλης). Ποιήματά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το διήγημά της «Αγία Απογραφή» θα κυκλοφορήσει σε συλλογικό έργο με διηγήματα από τις ηλεκτρονικές εκδόσεις Βακχικόν το 2013. Διατηρεί το μπλογκ «Η Γραπτομηχανή της Μ».

 

 

Ο Δημήτρης Γκιούλος γεννήθηκε πρόωρα σε νοσοκομείο της Λαμίας, βιαστικός να βγει στον κόσμο. Μεγάλωσε στην Άμφισσα και ζει στην Πάτρα, όπου και (δεν) ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο μαθηματικό. Αρθρογραφεί σε διάφορα περιοδικά, φωτογραφίζει (ενίοτε και επαγγελματικά), έχει γράψει τα πρώτα του σενάρια, ενώ συνεργάζεται και σε διάφορα project με τη θεατρική ομάδα Katayis teater. Το 12 Καρέ (θα) είναι το δεύτερο βιβλίο του, μετά το Δι’ άρλεκιν πάροντι και άλλες καταστάσεις (εκδ. Χαραμάδα, Μάης 2011). Ονειρεύεται ακόμα.

 

 

Δήμητρα Ιωάννου: Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα σε μια γλώσσα που δεν ήταν η δική μου. Από νωρίς αναγνώρισα τον εαυτό μου σε μια άλλη και με την πρώτη ευκαιρία βρέθηκα στο ιδανικό μέρος για να τη μιλάω συνέχεια. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ούτε αυτή ήταν η δική μου και επέστρεψα. Σε σημείο ουδετερότητας. Αν ήταν να παραμείνω στη γλώσσα από την οποία είχα απομακρυνθεί, θα τη χρησιμοποιούσα όπως δεν την είχα ξαναχρησιμοποιήσει (σαν ξένη γλώσσα), για να γίνει ανοιχτό πεδίο. Έτσι άρχισαν σταδιακά να διαγράφονται ορισμένες ιδιόλεκτοι. Η πρώτη που διάλεξα δημιούργησε τον χαρακτήρα της νουβέλας «Μια θάλασσα από σόγια» (Futura, 2008).

Φωτογραφίζω επίσης. Tο ανώνυμο, το ουδέτερο και το άδειο είναι οι αγαπημένες μου φωτογραφικές λέξεις. Φωτογραφία μυθοπλασίας. Η φωτογραφία ως γλώσσα.

Το 2009 δημιούργησα τη διαδικτυακή έκδοση «a glimpse of» (www.aglimpseof.net), μια υβριδική μορφή αφήγησης από ήχους, εικόνες και κείμενα τα οποία διασυνδέονται χάρη σ’ ένα λεκτικό παιχνίδι.

 

 

Ο Γιώργος Λαμπράκος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει το πεζογράφημα Αναμνήσεις από το Ρετιρέ (εκδ. Γαβριηλίδης 2009, 2η εκδ. 2010), το θεατρικό έργο Αγνοούμενος (εκδ. Γαβριηλίδης, 2010. Θέατρο Φούρνος, Μάιος-Ιούνιος 2010) και το πεζογράφημα Υπογείωση (εκδ. Γαβριηλίδης 2012). Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιήματα, αφηγήματα και δοκίμια σε έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά (Acidart, Κοντέινερ, Μανδραγόρας, Νησίδες, Οροπέδιο, Ποιητική, Τεφλόν) και εφημερίδες (Αξία, Αυγή, Ελευθεροτυπία). Εκτενές απόσπασμα ενός έργου του έχει δημοσιευτεί στην Αμερική (Notes from the Penthouse, «The Brooklyn Rail», Φεβρουάριος 2011, μτφρ. Ε. Αυλωνίτη). Έχει μεταφράσει λογοτεχνία, θεωρία λογοτεχνίας, ψυχανάλυση, ιστορία τέχνης, φιλοσοφία, πολιτικές επιστήμες, βιογραφίες. (http://lamprakos.wordpress.com)

 

 

Η Γλυκερία  Μπασδέκη γεννήθηκε στη Λάρισα το 1969. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές: Είναι επικίνδυνο ν’ ανοίγεις την πόρτα σου σε άγνωστες μικρές (εκδ. Πλέθρον 1989)και  Σύρε καλέ την άλυσον (εκδ. Ενδυμίων 2012),με χρονική διαφορά μόλις εικοσιτριών χρόνων.

Η Γλυκερία  Μπασδέκη δεν ζηλεύει, δεν ξιπάζεται, δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δεν ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δεν σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δεν χαίρει όταν βλέπει την αδικία και δεν γυμνάζεται.

 

 

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία, τον Απρίλιο του 1980. Σπούδασε Φιλοσοφία στην Αθήνα και Νεοελληνική Φιλολογία στο Λονδίνο, στην ουσία σπουδάζει ακόμα ανάγνωση και γραφή. Ζει στην Αθήνα ασχολούμενη με την επιμέλεια εκδόσεων, τη μετάφραση και την κριτική βιβλίου και, πρόσφατα, με ένα διδακτορικό. Μάλλον γιατί οι λέξεις έχουν κάτι που δεν έχει η ζωή (γνωστό είναι πως η ζωή χωράει πολλά που δεν χωράνε οι λέξεις). Κάποια στιγμή, χρειάστηκε να δημιουργήσει, με ό,τι λέξεις και ό,τι ζωή είχε μέσα της, το βιβλίο μέγας κηπουρός (εκδ. Κοινωνίας των (δε)κάτων, 2007). Στην πορεία ανακάλυψε την Anne Sexton και μετέφρασε τα βιβλίο της Ερωτικά ποιήματα (εκδ. Μελάνι 2010). Έπειτα εφηύρε και γνώρισε τη Μαύρη Μωραλίνα (εκδ. Κέδρος 2010), που έγινε το δεύτερο βιβλίο της. Τώρα αφουγκράζεται την εποχή αντιμέτωπη με ένα σχεδόν λευκό χαρτί. Νομίζει πως η ποίηση είναι ο λόγος που χαμογελάει πολύ.

 

 

Ο Ιορδάνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Το βουνό και ο ποιητής δεν πήραν είδηση (εκδ. Ροές 2009). Είναι μέλος των KangarooCourt.

 

 

Ο Θάνος Σταθόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Θέμα (εκδ. Ερατώ 1985), Η Ιστορία της μουσικής (εκδ. Ίκαρος 1994), Playback (εκδ. Γαβριηλίδης 2003), Ένας σωρός γλώσσα (εκδ. Γαβριηλίδης 2007). Από το 1999 έως το 2006 υπήρξε παραγωγός του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ. Συνεκδίδει μαζί με τον Χριστόφορο Μαρίνο το διαδικτυακό περιοδικό τέχνης kaput (www.kaput.gr). Ως επιμελητής εκθέσεων έχει επιμεληθεί πέντε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Είναι τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Η Καθημερινή, γράφοντας κριτική βιβλίου.

 

 

Ο Δημήτρης Αθηνάκης γεννήθηκε στη Δράμα το 1981. Σπούδασε κοινωνική θεολογία στην Αθήνα, φιλοσοφία στη Θεσσαλονίκη και φιλοσοφία της επιστήμης στο Άμστερνταμ. Εργάζεται στην Αθήνα ως μεταφραστής, επιμελητής κειμένων και κριτικός λογοτεχνίας. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή χωρίσεμεις (εκδ. Κοινωνίας των (δε)κάτων 2009) και ετοιμάζει το Δωμάτιο μικρών διακοπών (εκδ. Κέδρος 2012). Ποιήματά του έχουν εμφανιστεί σε διάφορες γλώσσες ― και επιμένουν να εξαφανίζονται στη δική του. Ζει με την ελπίδα να μην έχει την ανάγκη να ελπίζει.