Αισθητική και Πολιτική: Κι άλλοι λόγοι για την ανάγκη της συγκρότησης της νέας Κεντροαριστεράς ― του Δημήτρη Αθηνάκη

Ο δημόσιος λόγος και η εμπράγματη πολιτική είχαν ανέκαθεν να κάνουν με τον τρόπο εκφοράς και εφαρμογής τους αντίστοιχα. Ποτέ στην ανθρώπινη Ιστορία δεν υπήρξε διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης αναφορικά με την αισθητική παρουσία τους. Μπορεί να φαίνεται λιγάκι πολυτέλεια να συζητάμε σήμερα για αισθητική λόγων και πράξεων, αλλά θα ξεκαθαρίσουμε παρακάτω τι ακριβώς θέλουμε να πούμε.

 

Στην Ελλάδα, σήμερα, υπάρχουν μερικές αδυσώπητες ―αν όχι αδηφάγες― υποχρεωτικές πραγματικότητες: η πραγματικότητα του Μνημονίου ως γεγονότος και βασικού εργαλείου χάραξης οικονομικής πολιτικής και η πραγματικότητα της εφαρμογής του ως αιτίας επιρροής της κοινωνικής πολιτικής. Είναι σαφές ότι τίποτα δεν πάει καλά. Είναι επίσης σαφές ότι κάτι πρέπει να πάει καλά. Είναι ακόμη πιο σαφές ότι πρέπει να πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση όσοι εντασσόμαστε στο χώρο της Κεντροαριστεράς και του σοσιαλφιλελεύθερου Κέντρου ― αλλά όχι μόνον εμείς. Και μολονότι οι μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας είναι σκληρές και άκαρδες, ο τρόπος που εκείνες θα εξυπηρετηθούν είναι βαρύνουσας σημασίας. Για να το πάμε και λίγο παρακάτω: ο τρόπος που η κυβέρνηση θα μετέλθει για να πείσει την κοινωνία για την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα εντέλει της εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών μας ως κράτους είναι ζήτημα πολιτικής αισθητικής. Αριστεροδέξιος λαϊκισμός και δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες.

 

Μερικές ακόμη αλήθειες είναι οι δαιμονοποιημένες ―σχεδόν πανταχόθεν― μεταρρυθμίσεις, οι αλλαγές (άλλη αρνητικά φορτισμένη λέξη) που είναι αναπόφευκτες. Προφανώς, όλα αυτά δεν είναι δίχως ιδεολογικοπολιτικό πρόσημο, αλλά παραμένουν μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Προς τα πού; Ας πάρουμε δύο παραδείγματα: τον «Ξένιο Δία», καθώς και τα κέντρα κράτησης μεταναστών, και την ΕΡΤ. Θα συμφωνήσουμε, φαντάζομαι, ότι, στη βάση τους, οι πολιτικές που επέλεξε η κυβέρνηση είναι σωστές, ότι ήταν αναγκαίο να ληφθούν μέτρα για τους παράνομους μετανάστες και ότι ήταν υποχρεωτικό να αναδιαρθρωθεί η ΕΡΤ. Κρατούμενα δύο. Τι έγινε όμως στην πράξη; Στην πράξη, η κυβέρνηση (Σαμαρά) επέλεξε τον αισθητικά και ανθρωπιστικά βίαιο τρόπο να εφαρμόσει αυτές τις δύο αναγκαιότητες σχεδόν δίχως έλεος και σίγουρα δίχως αποτελεσματικό στρατηγικό σχεδιασμό. Εξάλλου, το άγχος που δημιουργεί η πίεση της τρόικας εξανεμίζει κάθε στάλα ψυχραιμίας αυτής της κυβέρνησης.

 

Κι αν λοιπόν στη βάση τους αυτά τα δύο παραδείγματα (μεταναστευτικό και δημόσια τηλεόραση) είναι σωστά, τι άλλο θα έπρεπε να γίνει; Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, προβάλλει ως ανάγκη είναι ο τρόπος, και ο τρόπος δεν είναι ασύνδετος με αυτόν που πραγματώνει καθετί. Ο τρόπος περισσότερο ήταν που προκάλεσε το θυμό της κοινωνίας και όχι η ουσία. Διυλίζουμε τον κώνωπα, το ξέρω, κι ίσως η κάμηλος δεν θα καταποθεί ποτέ ― ή, τουλάχιστον, όχι ακόμα. Κι εδώ είναι που έρχεται να παίξει το ρόλο της η Κεντροαριστερά, το Κέντρο, ό,τι επιθετικό πρόσημο κι αν του δώσουμε.

 

Η πολιτική είναι ζήτημα αισθητικής. Η αισθητική είναι ηθική. Nulla ethica sine aesthetica, όπως έγραψε στον πίνακα του αμφιθεάτρου ο ισπανός ποιητής, δοκιμιογράφος και ιστορικός των ιδεών José María Valverde Pacheco προτού συλληφθεί και σταλεί στην εξορία από το καθεστώς του Φράνκο. Και η εφαρμογή της πολιτικής είναι και παραείναι αναπόσπαστα και αναπόδραστα δεμένη με τον τρόπο. Ο ρόλος της νέας, μεγάλης Κεντροαριστεράς, του νέου, μεγάλου Κέντρου είναι ακριβώς αυτός: να βρει τον καινούργιο τρόπο (με τρώει να πω «την καινούργια αφήγηση») να γεννήσει πολιτική, να εκφέρει δημόσιο λόγο και να τον κάνει πραγματικότητα.

 

Για να επιστρέψουμε στα δύο παραδείγματα που χρησιμοποιήσαμε ως όχημα. Μάλλον δικαίως θα ρωτήσει κάποιος πώς θα λάμβαναν χώρα αλλιώς αυτές οι δύο κυβερνητικές αποφάσεις. Το Κέντρο και η Αριστερά (ειδικά ο συνδυασμός τους) δεν ξεχνά (σχεδόν) ποτέ ―και το έχει αποδείξει όπου συνθετικά έχει αναλάβει την εξουσία― τον παράγοντα «άτομο» και τον παράγοντα «δημοκρατία». Κούφιες κουβέντες, θεωρητικές, θα πει ο κουρασμένος σοσιαλδημοκράτης και ο βιαστικός φιλελεύθερος ― και μπορεί να είναι. Σήμερα όμως, εδώ, πρέπει να επανέλθουμε σ’ αυτό το πεδίο άσκησης της πολιτικής, μ’ αυτόν τον τρόπο. Ειδάλλως, μπορούμε να βάλουμε τη χώρα στον διόλου ψύχραιμο αυτόματο πιλότο της εφαρμογής του Μνημονίου και των απαιτήσεων της τρόικας, και ν’ αφήσουμε να φαίνονται όλα αυτά αναγκαία κακά, μπερδεύοντας τη δημοκρατία και τον πολιτικό φιλελευθερισμό με την απροϋπόθετη στήριξη της όποιας νομιμότητας και της όποιας πλειοψηφίας ― κάπου εδώ ελλοχεύει ο αντίστροφος λαϊκισμός. Κι ίσως εδώ ανοίγει μια μεγάλη κουβέντα, την οποία όμως δεν θα θίξουμε προσώρας.

 

Η νέα, μεγάλη Κεντροαριστερά, το νέο, μεγάλο Κέντρο οφείλει στον εαυτό του να δημιουργήσει εκ νέου τη νέα αισθητική, το νέο ήθος εφαρμογής της πολιτικής, τον νέο στρατηγικό ρεαλισμό, όπως λέγαμε σε προηγούμενο άρθρο («Μεταρρύθμιση», 23.08.2013, στη στήλη «Παρεμβάσεις»). Η αισθητική είναι η ηθική μας: στην πολιτική, στην οικονομία, στην ίδια τη δημοκρατία εν πάση περιπτώσει. Να τη βγάλουμε μπροστά, να τη δούμε να εφαρμόζεται, να προσπαθήσουμε να την επικαιροποιούμε διαρκώς. Αυτό κάποιοι το λένε οπορτουνισμό, εμείς ας το πούμε νέο ρεαλισμό. Για όλους μας.

 

«Ποιοι;» είναι το ερώτημα που συνεχώς προβάλλει. «Με ποιες πολιτικές;» Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το κουλτουριάρικο δάχτυλό μας: οι πολιτικές υπάρχουν σ’ αυτόν το χώρο, από προτάσεις και προγράμματα άλλο τίποτα. Να βρεθούν εκείνοι που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα τις εφαρμόσουν, βρίσκοντας τη χρυσή τομή. Και για να μην αρχίσουμε τα κλισέ, ας είμαστε ρεαλιστές και συγκεκριμένοι: το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, απαλλαγμένο πια από τα λαϊκιστικά του τμήματα που έχουν εισρεύσει (ω του θαύματος!) στο ΣΥΡΙΖΑ, το πρόθυμο κομμάτι της ΔΗΜΑΡ, ένα τμήμα της ΔΡΑΣΗΣ, κινήσεις και κόμματα του χώρου, ανένταχτοι και ασκεπείς. Γνωριζόμαστε πάνω-κάτω μεταξύ μας. Αυτοί είμαστε ― ας δούμε τι μπορούμε κι ας καλέσουμε και τους καινούργιους αν διστάζουν να έρθουν μόνοι τους, είτε είναι νέοι είτε όχι. Τους καινούργιους ― τώρα.

 

Δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ.

Advertisements

Λίγο ακόμη μπλαμπλά περί Κεντροαριστεράς και σύγχρονων (αλλά απαραίτητων) δαιμονίων ― του Δημήτρη Αθηνάκη

[Με αφορμή το κείμενο του Ηλία Κανέλλη, με τον τίτλο «Κεντροαριστερά», στα «Νέα» (21.08.2013)]

Ας εστιάσουμε σε μερικά, ας πούμε, δεδομένα ή/και αυτονόητα· στο αυτονόητο ότι χρειάζεται η Κεντροαριστερά (ΚΑ) (μπλαμπλά), ότι, τώρα που η ΔΗΜΑΡ χάνει (ή έχει χάσει ήδη) το παιχνίδι, μόνο το ΠΑΣΟΚ έχει μείνει ως μαγιά, όσο κι αν το βδελυσσόμαστε, και οι πέριξ αυτού, πέραν της ΔΗΜΑΡ, δυνάμεις (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Μόσιαλος, Δράση, εκσυγχρονιστές κ.λπ.), ότι, αν δεν υπάρχει υπολογίσιμη ΚΑ, θα έχουμε ένα ΣΥΡΙΖΑ στα ύψη (ενδεχομένως και πρώτο, είναι κι ένας Δένδιας ―συμβολικά το λέω― που χαλάει τη σούπα στις ΚΑ ψυχές) κι έναν Σαμαρά να μην έχει κάποιον να συνεργαστεί (είναι και τα κουκιά στη μέση, τι να κάνουμε;) και κάποιον να τον συγκρατεί ―κι εδώ είναι το σημαντικότερο― όσο μπορεί.

Αν στις εκλογές είναι πρώτος ο Σαμαράς (και με το μπαίνει-δεν-μπαίνει-η-ΔΗΜΑΡ, που αποτελεί πια αμφίβολη δύναμη σταθερότητας), πού θ’ αποταθεί; Αν είναι πρώτος ο Τσίπρας… ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Ή ας το συζητήσουμε. Να είμαστε όμως έτοιμοι να πούμε αλήθειες στον εαυτό μας και μεταξύ μας. Να πούμε ποιος θα συνεργαζόταν ―και πώς ή γιατί― μαζί του. Αλήθειες όμως. Η δική μου; Με ό,τι έχω σήμερα κατά νου, ούτε για πλάκα· δεν σκάω ούτε μισό χειλάκι.

Βάζω, όπως βλέπετε, λιγάκι σε δεύτερη μοίρα τα ιδεολογικοπολιτικά· η «κουλτουριάρα» ΚΑ (παίρνω τον όρο από σχετικό κείμενο του Πάνου Θεοδωρίδη για την Αριστερά), που συζητά μονίμως και πουθενά δεν καταλήγει, πρέπει ν’ αναπτύξει στρατηγική επιτέλους· έχω πειστεί ότι κυρίως, σ’ αυτήν τη φάση, με ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή σ’ αυτά τα ποσοστά (δεν συμψηφίζω, δεν ενώνω, δεν ταυτίζω· απλώς εντοπίζω), πρέπει να βγούμε μπροστά με παγιωμένη στρατηγική άποψη και με μεταρρυθμιστική πρεμούρα (με κεντρώο, κεντροαριστερό, φιλελεύθερο ή φιλελέφτ πρόσημο; Όλα μαζί; Ό,τι αποφασίσουμε· γρήγορα όμως).

Θα μου πείτε: Καλά, θα κάνουμε ένα καινούργιο σχήμα για όλα τα παραπάνω και μόνο; Με τα δεδομένα της περιόδου, η απάντησή μου είναι (σχεδόν) καθαρά «ναι». Καμιά φορά, ο ορθολογικός (ωμός και κυνικός ίσως) στρατηγικός ρεαλισμός χρειάζεται για να σωθεί μια κατάσταση· το μέλλον της ΚΑ, ως ιδεολογικοπολιτικού φορέα ιδεών (μπλαμπλά) και διαρκών μεταρρυθμίσεων (μπλαμπλά, αλλά πιο ωραίο), μπορεί να περιμένει λίγο· έτσι κι αλλιώς, όλοι και όλες ξέρουμε, φαντάζομαι, ότι, αν δεν κερδηθεί η παρτίδα, μεταρρυθμίσεις (έστω και με τα χίλια ζόρια και χίλια δυο προσκόμματα) και νέα, ορμητική ΚΑ δεν θα δούμε στον αιώνα τον άπαντα.

Και θα με ρωτήσετε: Θα κάνουμε τα πάντα για να σώσουμε το ΠΑΣΟΚ ―και ό,τι αυτό έκανε τόσα και τόσα χρόνια― από την κατάρρευση; Εδώ, να σας πω την αμαρτία μου, δεν έχω άλλη απάντηση πάλι από το «ναι»· αλλά δεν θα σώσουμε, νομίζω, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και τα συμπαρομαρτούντα του τού παρελθόντος· θα σώσουμε, κατά την άποψή μου, το χώρο αυτόν και το μέλλον του· και ίσως την ψυχραιμία μας.

Το δοκίμασα, φεύγοντας από τη ΔΗΜΑΡ, με τη Δράση. Δεν μας (μου) βγήκε, αν κρίνω απ’ ό,τι συνέβη στο πρόσφατο συνέδριό της· δεν ξέρω και τι νόημα έχει τελικά αυτό το εγχείρημα της Δράσης, που καταλήγει σε ένα τίποτα, σε μια έντονη αδράνεια, όσον αφορά το λεγόμενο Ριζοσπαστικό Κέντρο που είχαν ευαγγελιστεί και ευχηθεί ―και πολύ σωστά― διάφορα στελέχη του χώρου (Αρίστος Δοξιάδης, Αντύπας Καρίπογλου κ.ά.)· μπορεί απλώς να την πάτησα· το σίγουρο είναι, θεωρώ, ότι πρέπει αυτός ο αναβρασμός να βγει προς τα έξω, να τον κάνουμε κάτι.

Το θέμα είναι άλλο: Προλαβαίνουμε;

Δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ.

Επιστολή παραίτησης από την Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς και από το κόμμα

Αθηνα, 23/12/2012

Αγαπητέ πρόεδρε,

Αγαπητέ γραμματέα της Κ.Ε.,

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι,

Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών ήταν αιτία ―και αφορμή― να σκεφτώ εκ νέου τη σχέση μου με το κόμμα μας και την πορεία του, καθώς βέβαια και την ένταξή του στο καθημερινό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο.

Δυστυχώς, με κομβικά σημεία την απόφαση της Κ.Ε., κατόπιν εισήγησης του προέδρου, για ψήφο «παρών» στα μέτρα του λεγόμενου Μνημονίου ΙΙΙ, την πρόσφατη απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής να μη συμμετάσχει η Δημοκρατική Αριστερά σε κανέναν διάλογο με τον χώρο της Κεντροαριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας, χωρίς επόμενη τεκμηρίωση της απόφασης αυτής, αλλά κυρίως με κομβικό σημείο την ένταξή μας στο «παιχνίδι» των διορισμών και των τοποθετήσεων σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού, δίχως περαιτέρω τεκμηρίωση και εδώ, ξεκίνησε εντός του πολιτικού μου είναι η αντίστροφη μέτρηση.

Δυστυχώς επίσης, η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση συνεργασίας αποτέλεσε προσωρινό βήμα ανοίγματος, επιτέλους, της Ανανεωτικής Αριστεράς στην κοινή λογική που επιβάλλουν, κατά τη γνώμη μου πάντα, οι συγκυρίες.

Προφανώς, η ΔΗΜ.ΑΡ. παραμένει εν πολλοίς συνεπής στις αρχές και τις διακηρύξεις της. Ωστόσο, θα ήθελα, παράλληλα, να παραμείνω συνεπής και εγώ με τις δικές μου αντίστοιχες.

Έτσι, κατόπιν όλων αυτών, θέτω εαυτόν εκτός της Κεντρικής Επιτροπής και εκτός κόμματος.

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για τη σημαντικότατη εμπιστοσύνη και συνεργασία όλο το διάστημα από το ιδρυτικό μας συνέδριο ώς σήμερα.

Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε στον μεγάλο, ευρύ χώρο που, κατά τη γνώμη μου, η Δημοκρατική Αριστερά και κάθε προοδευτικός πολίτης εύχεται και προσδοκά.

Εξάλλου, οι βαθιές φιλίες που δημιουργήθηκαν εντός της ΔΗΜ.ΑΡ., όπως και εκείνες που ενισχύθηκαν, θα εξακολουθήσουν να υφίστανται ανεξάρτητα απ’ οτιδήποτε άλλο ― no matter what, που λέμε και στα… ελληνικά.

Καλές γιορτές και κάθε καλό.

Δημήτρης Αθηνάκης

πρ. μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ.

πρ. μέλος της Τ.Ο. Γκύζη-Αμπελοκήπων

Είναι κουρασμένοι, δεν το βλέπετε;

 

Δημήτρης Αθηνάκης

υπ. Βουλευτής Δράμας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

Το 2012, κλείνω τα 31 μου. Tο ζήτημα είναι το τίποτα. Ένα ωραιότατο, μεγαλωμένο μες στον δικό του κόσμο, τίποτα· ο μεγαλύτερος εχθρός όσων γεννήθηκαν πέριξ των αρχών της δεκαετίας του ’80, πέριξ της Αλλαγής, πέριξ της γένεσης ενός ονείρου ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να υπάρξει σοσιαλιστική· θα μπορούσε, λέγανε κι ελπίζανε, ν’ αγγίξει τ’ όνειρο του παραδείσου πολλών ανθρώπων που, λίγα χρόνια νωρίτερα, είχαν βγει απ’ τη δεύτερη δικτατορία του 20ού αιώνα ― φανερή, τουλάχιστον.

Δεν μας άφησαν. Ούτε στη Δράμα, ούτε πουθενά αλλού. Μας σταμάτησαν. Δεν μπόρεσαν. Ήταν λίγοι, ελάχιστοι μπροστά στις προσδοκίες μας, μπροστά στην πραγματικότητα. Οι διαχειριστές της εξουσίας, εδώ και αλλού, ήταν παντελώς ανάξιοι των περιστάσεων. Δυστυχώς. Ήρθε η ώρα του απολογισμού. Πάνε 40 χρόνια ― και πρέπει κάποιος να πληρώσει.

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται· ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι η απομάκρυνση από το ταμείο θα μπορούσε να είναι τόσο κυριολεκτική και τόσο βασανιστικά μόνιμη. Μέσα σε δύο χρόνια λοιπόν, κανείς δεν απομακρύνεται από κανένα ταμείο, γιατί απλούστατα κανείς δεν πλησιάζει κανένα ταμείο. Κατά καιρούς βέβαια, δεν υπάρχουν καν ταμεία για να πλησιάσεις, ώστε κατόπιν να απομακρυνθείς. Όσο για τα λάθη…

Λάθη ετών, λάθη που εν γένει αποδείχτηκαν μοιραία· λάθη, που κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει τις συνέπειές τους. Το περίφημο σύνδρομο της Κατοχής αποδείχτηκε ένα από τα πιο «επανερχόμενα» σύνδρομα αυτής της εποχής. Προ 2010, το σύνδρομο της Κατοχής εκτεινόταν στην εκχυδαϊσμένη αγορά εν πολλοίς άχρηστων πραγμάτων. Μετά το 2010, το σύνδρομο της Κατοχής περιοριζόταν στην επίμονη συγκέντρωση λαθών και στη μέσες-άκρες αδυναμία ανταπόκρισης στις βασικές μας ανάγκες.

Δεν προλάβαμε; Δεν ξέραμε; Δεν πιστέψαμε ότι θα βρεθούμε εδώ που βρεθήκαμε; Δεν ξέρω, δεν έχω απάντηση. Υποψιάζομαι ότι ο ―επίπλαστος τελικά― παράδεισος μιας χώρας που σταμάτησε εδώ και χρόνια να παράγει αγαθά, αλλά ξεσκίστηκε να προσφέρει υπηρεσίες, οδήγησε σε μια ωραιότατη, απτή και προσώρας δίχως επιστροφή κόλαση.

Ωστόσο, ψάχνουμε ακόμα παντού φαντάσματα. Βρίσκουμε εύκολες λύσεις, τις ανάγουμε σε ανυπέρβλητα σενάρια και παίζουμε τους ρόλους μας. Καταρρέουμε από μέρα σε μέρα, βυθιζόμαστε στο καινούργιο ψέμα που δημιουργούμε, γιατί, φαντάζομαι, το αληθινό που μας πετιέται στα μούτρα δεν μας αρέσει. Το πολιτικό σύστημα καταρρέει, ας μην πάρει κι εμάς μαζί του.

Προσωπικά, επέλεξα τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Βρήκα σ’ αυτή την Αριστερά τις λύσεις με τα πόδια στη γη και το κεφάλι προς τον ουρανό. Η ΔΗΜΑΡ είναι το κόμμα που, για πρώτη φορά ύστερα από τη Μεταπολίτευση, φέρνει τον ρεαλισμό στο πρόγραμμά της ― πρωτόγνωρο για αριστερό κόμμα. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ είναι γέννημα της κρίσης, και έχει βρει τον τρόπο να βγούμε από αυτήν.

Πονάμε ήδη. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μάς στέρησαν οποιοδήποτε όνειρο. Τα ’καναν μούσκεμα. Κατέστρεψαν τη χώρα και τους πολίτες τους. Ούτε ένα χιονοδρομικό κέντρο δεν μπορούν να φτιάξουν, έναν δρόμο, βρε αδερφέ. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα βάλει τέλος. Μπορεί. Μόνη της; Με άλλους; Αυτό θα το κρίνει ο λαός και οι συνθήκες.

Μπορεί να ανήκω στη γενιά του «τίποτα», όπως λένε. Κι όμως, έχοντας ζήσει αυτό το «τίποτα», βρήκα το «κάτι». Το μόνο που έχω να κάνω είναι να σας ζητήσω να το πιστέψετε. Κι εμένα.

Πιστέψτε το. Κι αφήστε τους απελπισμένους πολιτευτάδες να φωνάζουν για εκτρώματα και μορφώματα ― είναι κουρασμένοι, δεν το βλέπετε; Και φοβισμένοι.

Οι υποψήφιοι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ στη Δράμα

Δημήτρης Αθηνάκης

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Δημήτρης Αθηνάκης γεννήθηκε το 1981 στη Δράμα, όπου ολοκλήρωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Σπούδασε Κοινωνική Θεολογία στην Αθήνα, Φιλοσοφία στη Θεσσαλονίκη και Φιλοσοφία της Επιστήμης στο Άμστερνταμ. Σήμερα, ζει μεταξύ Δράμας και Αθήνας και εργάζεται στον χώρο του βιβλίου ως μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων αλλά και ως κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιεύοντας κείμενα στον καθημερινό και περιοδικό τύπο (ΚαθημερινήΑυγήΔιαβάζωPoetix κ.ά.). Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή με τον τίτλο χωρίσεμεις.

Από τα σχολικά του χρόνια, οργανώθηκε στην ΚΝΕ, ενώ αργότερα εντάχθηκε στη Νεολαία του ΣΥΝ. Με την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, προσχώρησε στις τάξεις της. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, όπου εκλέχτηκε στο 1ο Συνέδριο του κόμματος, συμμετέχει στον Τομέα Πολιτισμού και στον Τομέα Δικαιωμάτων, ενώ έχει διατελέσει μέλος της πρώτης Γραμματείας της Νεολαίας της ΔΗΜΑΡ.

Όσα κι αν μαθαίνει από καιρού εις καιρόν επιβεβαιώνουν αδιαλείπτως την πίστη του στον άνθρωπο ως συνάνθρωπο, καθώς και την εντύπωση πως το μέλλον βρίσκεται πρώτα δίπλα μας κι ύστερα μπροστά μας. Το μόνο που μένει είναι ν’ απλώσουμε το χέρι μας ― όπως και να ’χει, πάντα κάποιος άνθρωπος θα υπάρχει.

Κατερίνα Ανδρεάδου

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 

Γεννήθηκε από αγρότες γονείς στους Σιταγρούς Δράμας το 1963. Αποφοίτησε από το Λύκειο το 1981 και ξεκίνησε τις σπουδές της στην Ιταλία. Συνέχισε στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε. Ασκεί Δικηγορία στη Δράμα από το 1994. Είναι παντρεμένη με τον Θεολόγο Βαρούδογλου, εκπαιδευτικό, και κατοικούν στο Δοξάτο Δράμας.

Ήταν πάντοτε κομματικά ανένταχτη θεωρώντας πως ανήκει στον ευρύτερο αριστερό προοδευτικό χώρο και πως οι πολιτικές της ανησυχίες και στοχεύσεις μπορούσαν να εκφρασθούν από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Μετά την ίδρυση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, διαπίστωσε ότι ο πολιτικός λόγος του Φώτη Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ συνταιριάζουν με τις πολιτικές της θέσεις,  αποφάσισε να ενεργοποιηθεί και με την ιδιότητα του μέλους και ως υποψήφια Βουλευτής.

Σταύρος Κουρσακλής

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Γεννήθηκε στον Καλό Αγρό Δράμας στις 17/2/1979. Έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και συγκεκριμένα την Επιστήμη της Ανθρωπογεωγραφίας. Συνέχισε της σπουδές του στο Ε.Μ.Π., όπου τελείωσε με άριστα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Χωροταξία-Πολεοδομία».

Κατοικεί στη Δράμα μαζί με τη γυναίκα του και το μικρό κοριτσάκι τους, ενώ  εργάζεται στην Καβάλα ως ιδιωτικός υπάλληλος στον χώρο της Υγείας. Παράλληλα, είχε αναπτύξει συνδικαλιστική δράση από τα φοιτητικά του χρόνια. Συγκεκριμένα, το 1999 διατέλεσε Αντιπρόεδρος των φοιτητών στη σχολή της Ανθρωπογεωγραφίας, το 2001 Πρόεδρος του επαγγελματικού σωματείου «Ένωση Γεωγράφων Ελλάδας», ενώ το 2010 συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές με την ανεξάρτητη παράταξη «Μαζί για τη Δράμα».

Παναγιώτης Χατζηγεωργίου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Κατάγεται από αγροτική οικογένεια. Γεννήθηκε το 1961 στα Κουδούνια Δράμας, όπου και έζησε έως τα 18 του χρόνια. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας το 1979 και από τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης το 1985. Ασκεί Δικηγορία στη Δράμα από το 1988 και έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας επί τρεις θητείες.

Ως φοιτητής, συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα. Υπήρξε μέλος και στέλεχος του ΣΥΝ Δράμας και Γραμματέας της Ν.Ε. Δράμας από το 2003 έως το 2008, οπότε και  παραιτήθηκε κάνοντας πράξη τις απόψεις του για ανανέωση. Ως μέλος και εκπρόσωπος του Κοινωνικού Φόρουμ Δράμας, συμμετείχε σε όλες τις δραστηριότητες του. Ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς και εδώ και δύο χρόνια Γραμματέας της Ν.Ε. Δράμας.

Αρθρογραφεί τακτικά στον τοπικό τύπο για επίκαιρα θέματα νομικά, κοινωνικά, πολιτικά, τοπικού αλλά και γενικότερου ενδιαφέροντος.

Είναι παντρεμένος με την Καλλιρρόη Παππά, λογίστρια, και έχουν μία κόρη.

Αναμένεται να ανακοινωθεί άλλη μία υποψήφια.

Η πολιτική πρόταση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

 Πολιτική Πρόταση

για μια Προοδευτική Διέξοδο

από την Κρίση

 



ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η χώρα διανύει την κρισιμότερη περίοδο μετά τη μεταπολίτευση. Δεν πρέπει να ζήσει σε καθεστώς χρεοκρατίας, ούτε όμως  να υποπέσει σε κατάσταση χρεοκοπίας.

Η πολιτική ζωή του τόπου τείνει να εγκλωβιστεί σε ένα δίπολο: Αφενός την πολιτική της απαρέγκλιτης εφαρμογής του μνημονίου και του «ναι σε όλα» έναντι της τρόικα, με προσχηματικές  επικοινωνιακού χαρακτήρα «διαπραγματεύσεις». Αφετέρου την πρόταση της μονομερούς καταγγελίας της σύμβασης χρηματοδότησης και του «όχι σε όλα»,  που αντικειμενικά  «κλείνει το μάτι» στην προοπτική της δραχμής.

Ο εγκλωβισμός σε αυτό το δίπολο είναι αδιέξοδος. Η πολιτική πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι η τρίτη λύση, που υπερβαίνει τα αδιέξοδα των δύο προαναφερόμενων.

Η πρόταση λαμβάνει υπόψη τις δεσμεύσεις που προκύπτουν από το συμφωνηθέν πλαίσιο  με τους εταίρους και τους άλλους δανειστές, αλλά δεν περιορίζεται εντός αυτού. Διατυπώνει μια διαφορετική πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης. Ανοίγει νέους δρόμους δημιουργικής υπέρβασης και φυγής προς τα μπρος. Επικεντρώνει σε άμεσες λύσεις που μπορούν να διεκδικηθούν στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Δείχνει τον δρόμο της ενεργούς παρέμβασης στη ροή των πραγμάτων για την  αλλαγή της πορείας τους προς προοδευτική κατεύθυνση.

Η πολιτική πρόταση ότι αφορά το προγραμματικό σκέλος περιλαμβάνει τις κύριες πτυχές , οι οποίες εξειδικεύονται στο εκλογικό πρόγραμμα που θα δημοσιοποιηθεί μετά την προκήρυξη των εκλογών. Το εκλογικό πρόγραμμα θα παρουσιάζει αναλυτικά ανά τομέα τις θέσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς .

Ο βασικός στόχος που διαπνέει την πρόταση πολιτικής διεξόδου που καταθέτει η Δημοκρατική Αριστερά είναι η ανάταξη της χώρας και η δημοσιονομική της προσαρμογή με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια.

Αυτός ο πολιτικός στόχος μπορεί να υπηρετηθεί μόνο μέσα από άλλες πολιτικές που θα ανατρέψουν τη σημερινή άδικη κατανομή των βαρών προσαρμογής, θα συγκροτήσουν ένα ενιαίο πλέγμα αντιμετώπισης των παθογενειών χωρίς αποδόμηση των δημόσιων δομών και του κοινωνικού κράτους και θα δημιουργήσουν προϋποθέσεις  μιας αναπτυξιακής πορείας µε σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων. Η εφαρμογή τέτοιων πολιτικών κάνει αναγκαία τη διεκδίκηση συγκεκριμένων τροποποιήσεων στο συμφωνηθέν πλαίσιο με τους εταίρους.

Η ισχυροποίηση  αυτής της πρότασης της Δημοκρατικής Αριστεράς μέσα από την εκλογική διαδικασία, θα ανοίξει νέες προοπτικές στο μετεκλογικό τοπίο και θα δημιουργήσει δυνατότητες για αλλαγή των εφαρμοζόμενων πολιτικών δημοσιονομικής προσαρμογής.

 

Η Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς

Continue reading