Death & Co. – Sylvia Plath

 

Θάνατος & Σια

Δύο, και βέβαια είναι δύο.
Μοιάζει απόλυτα φυσικό τώρα –
Ο ένας που ποτέ δε σηκώνει το βλέμμα του, που ’χει βαριά βλέφαρα στα μάτια
Και ίδιες μπίλιες, σαν του Μπλέικ,
Αυτός που επιδεικνύει

Τα σημάδια του της γέννησης που ’ναι το χαρακτηριστικό του –
Την καυτή ουλή του νερού,
Τη γυμνή
Χάλκινη πατίνα του κόνδορα.
Είμαι κόκκινο κρέας. Το ράμφος του

Πλαταγίζει στο πλάι: δε μ’ έχει κάνει δική του ακόμα.
Μου λέει πόσο άσχημη δείχνω.
Μου λέει πόσο γλυκά
Δείχνουν τα μωρά στου νοσοκομείου
Το ψυγείο, μια καθαρή

Χαραγματιά στο λαιμό,
Μετά, οι πτυχώσεις των ιωνικών
Μανδυών του θανάτου,
Μετά, δυο μικρά ποδαράκια.
Δε χαμογελά κι ούτε καπνίζει.

Ο άλλος το κάνει αυτό,
Τα μαλλιά του μακριά και σαν αληθινά.
Ο μπάσταρδος
Χύνοντας αυνανιζόμενος μια λάμψη,
Θέλει ν’ αγαπηθεί.

Δεν ταράζομαι.
Ο πάγος γεννά ένα λουλούδι,
Η δρόσος γεννά έν’ αστέρι,
Οι νεκροί κουδουνίζουν,
Οι νεκροί κουδουνίζουν.

Κάποιος έχει φέρει το θάνατο εδώ.

 

Μετάφραση: Δημήτρης Αθηνάκης

Advertisements

Conversation Among the Ruins – Sylvia Plath

 

Μέσ’ απ’ τα προπύλαια του πολυτελούς μου οίκου περνάς αγέρωχα
με την άγρια μανία σου, αναστατώνοντας τα στεφάνια των καρπών
και τα υπέροχα λαούτα και τα παγόνια, σπαράζοντας το δίχτυ
όλης της ευπρέπειας που κρατά καθηλωμένο τον ανεμοστρόβιλο.
Τώρα, η πλούσια διάταξη των τοίχων έχει εκπέσει’ τα κοράκια κραυγάζουν βραχνά
πάνω στα φοβερά συντρίμμια’ στο ψυχρό φως
του θυελλώδους σου ματιού, η μαγεία τρέπεται σε φυγή
σαν τρομαγμένη μάγισσα, εγκαταλείποντας το κάστρο όταν οι μέρες εξουσίας καταρρέουν.

Κομματιασμένοι στύλοι περιορίζουν τη θέα του βράχου’
καθώς ίστασαι ηρωικός με το πανωφόρι και τη γραβάτα σου, εγώ κάθομαι
ήρεμη μες στον ελληνικό μου μανδύα και με την ψυχή μου μια μάζα μπερδεμένη,
ριζωμένη στο σκοτεινό σου βλέμμα, το έργο μοιάζει τώρα τραγωδία:
ποια καταστροφή σφυρηλατήθηκε στο διαλυμένο μας έχειν,
ποια ιεροτελεστία λέξεων μπορεί να ιάσει τον όλεθρο;

Μετάφραση: Δημήτρης Αθηνάκης